"โอ้ย แม่เจ้า จะมีละครให้ดูแล้ว!" หนิวเฉียวเป่าตื่นเต้นเขย่าเสี่ยวชุน "คุณหนูชุน ดูแม่ของเธอสิ โธ่ ซูเหม่ยหน้าดำหน้าแดง ตลกชะมัด"
สิงหย่งหันไปขึงตาใส่หนิวเฉียวเป่า คุณหนูชุน? เมื่อไหร่เขากับเสี่ยวชุนสนิทกันขนาดนั้น
ว่าแต่เจ้าเด็กนั่นทำหน้าแบบไหน ดูตื่นเต้นเหมือนลูกหมูจะออกคอกยังไงยังงั้น
"ผู้กองสิง อุ้มหนูหน่อยนะ"
สิงหย่งสบตาโตกลมดำเป็นประกายร้อนรนของเธอ หัวใจแทบละลาย คว้าตัวเธอขึ้นมานั่งบนบ่าในคราวเดียว
ทีนี้เสี่ยวชุนก็มองทะลุผ่านฝูงคนชัดล่ะ
ซูเหม่ยนัยน์ตาฉ่ำน้ำ ผิดหวัง ตกใจ โกรธ เจ็บปวด สารพัดอารมณ์ปนเป จ้องเขม็งไปที่ชายหญิงซึ่งคล้องแขนกันอยู่ตรงข้าม
ร่างของฟู่เฉินเกร็งแบบไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย สีหน้าไม่พอใจอยู่บ้าง ตาจ้องที่ท้องของซูเหม่ย มีความโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก
เด็กหลุดแล้ว เรื่องนี้สำหรับเขาไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว
ทีนี้ก็ไม่มีใครพูดได้ว่าเด็กคนนี้เป็นของเขา
"ฟู่เฉิน คุณกับเธอ?" ซูเหม่ยเอ่ยปากก่อน น้ำเสียงอ่อนแอและน่าสงสารอยู่หลายส่วน
เหมือนกับภรรยาที่เห็นสามีนอกใจและอ้อนวอนขอความจริง
หึ เธอก็มีวันนี้เหมือนกัน
ฟู่เฉินเอ่ยขึ้นอย่างรำคาญ "ซูเหม่ย ผมกับอา-ฉินมีความสัมพันธ์อะไรกัน คงไม่ต้องมารายงานคุณใช่ไหม?"
เกาอ้ายฉินกลับใจเย็นมาก เงียบตั้งแต่ต้นจนจบ ยืนอยู่ตรงนั้น มองซูเหม่ยที่อยู่ตรงข้าม ความสงบนั้นทำให้ซูเหม่ยดูเหมือนคนบ้า