จางหนิงมองหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายที่ดวงตาแดงก่ำตรงหน้าอย่างเงียบงัน
"ฉินเหลียนเซียงต้องตาย ต่อให้ไม่มีหลักฐานว่าเธอฆ่าจางหรงหรง เธอก็ต้องตาย"
ริมฝีปากของซุนชุ่ยฮวาสั่นระริก น้ำเสียงแหบพร่า พยายามเปล่งเสียงออกมา
เธออยากถามว่า จริงเหรอ?
เปลือกตาของจางหนิงกระตุกเล็กน้อย "ฉินเหลียนเซียงติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ชนิดหนึ่ง มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน"
โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์? เป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์งั้นเหรอ?
จู่ๆ ซุนชุ่ยฮวาก็หัวเราะออกมา เสียงแหบแห้งเหมือนจะทะลุผ่านฟ้าดิน น้ำตาของเธอไหลรินไม่หยุด
สวรรค์ยังมีตา
เธอหมอบลงกับพื้นสะอื้นไห้ อยู่นานจนสิงหย่งเดินเข้าไป จึงพาตัวออกไป
หน้าสถานีตำรวจที่วุ่นวาย บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยแสงจันทร์เยือกเย็น ฉินเยว่เจิงที่ยืนอยู่หน้าประตูเอ่ยเสียงเครือ "หัวหน้า มีบุหรี่มั้ย?"
ชายสามคนยืนเงียบอยู่หน้าประตู พ่นควันบุหรี่ออกมา
เสี่ยวชุนนั่งเงียบอยู่ด้านในมองออกไปข้างนอก อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก
จางหนิงยื่นเครื่องดื่มขวดหนึ่งให้เธอ "ดื่มซะ"
"ขอบคุณค่ะ หมอชันสูตรจาง"
จางหนิงก็เอ่ยปากขึ้นมาทันที "เธอเคยคิดจะเรียนนิติเวชในภายหลังบ้างมั้ย?"
"หา?" เสี่ยวชุนกะพริบตางุนงง ตอนนั้นเอง สิงหย่งก็เดินเข้ามาจากข้างนอก "จางหนิง นี่คุณทำอะไรน่ะ?"
เขาแค่ไปสูบบุหรี่มวนหนึ่ง ทำไมถึงมาแย่งคนของเขาได้ล่ะ?
จางหนิงเลิกคิ้ว "เธอมีทักษะการสังเกตที่ละเอียดมาก เป็นวัตถุดิบชั้นดีสำหรับเรียนนิติเวช"
"คุณพอเลย เธอเพิ่งจะกี่ขวบ จะขึ้นไปถึงโต๊ะชันสูตรได้ยังไง?"
สายตาของจางหนิงกวาดมองไปที่ตัวหร่วนเสี่ยวชุนแล้วพยักหน้าราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง "เข้าใจแล้ว"