ทั้งที่ตอนนี้ก็ดึกแล้ว แต่หน้า สถานีตำรวจ เมืองถานสุ่ยกลับเต็มไปด้วยผู้คน
มองจากระยะไกลเห็นเป็นกลุ่มดำทะมึน สิงหย่งและพวกเดินฝ่าฝูงชนเข้าไป
ตอนนี้ตำรวจยืนล้อมเป็นวงอยู่ด้านใน ส่วนด้านหลังพวกเขามีผู้หญิงแต่งตัวเรียบๆ คนหนึ่งนั่งเงียบ มือถือมีดจ่อคอตัวเอง ดวงตากลวงโบ๋ไร้แวว ราวกับซากศพที่ยังเดินได้ ตรงหน้าเธอมีผ้าขาวเก่าๆ ผืนหนึ่งปูกับพื้น บนนั้นเขียนจดหมายด้วยเลือด
“ซุนชุ่ยฮวา”
ผู้หญิงที่นั่งอยู่เงยหน้ามองสิงหย่ง จากนั้นก็ชี้ไปที่จดหมายเลือดบนพื้นเหมือนเครื่องจักร สิงหย่งถึงได้เห็นชัดๆ ว่าบนนั้นเขียนด้วยลายมือโย้เย้ว่า “จางไห่ไม่ได้ฆ่าคน.....”
“จางหย่งไม่ได้ฆ่าคน แต่เขารู้ว่าคุณฆ่าคนแล้วไม่แจ้งความ เราจึงยังปล่อยเขาไม่ได้”
ซุนชุ่ยฮวาพูดไม่ได้ เมื่อได้ยินคำพูดของ สิงหย่ง อารมณ์ที่เดิมยังสงบก็พลุ่งพล่านขึ้นมา “อ๊ากอ๊ากอ๊าก——” ส่งเสียงร้องอย่างบ้าคลั่งไร้เสียง มีดในมือกรีดจนเกิดรอยเลือดที่คอ แต่ตัวเธอกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ทำแต่อ้าปากส่งเสียงอ๊ากอ๊าก.....
สิงหย่งอยากเข้าไปปลอบ แต่ทุกครั้งที่เข้าใกล้ ซุนชุ่ยฮวาก็จะยิ่งมีอารมณ์รุนแรงและทำร้ายตัวเอง
การสื่อสารกับคนใบ้พูดไม่ได้นั้นยากเกินไป
ท่ามกลางช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังร้อนใจ เสี่ยวชุนที่ยืนอยู่แถวหลังก็เดินออกมา ดวงตาเด็กใสซื่อฉายแววซับซ้อน “ที่จริงก็เพราะคุณไม่อยากทำให้จางไห่เดือดร้อน ถึงได้ไม่ฆ่าตัวตายใช่ไหมคะ”
ฝูงชนที่โกลาหลพลันเงียบลง สายตาทั้งหมดจับจ้องไปที่ร่างเล็กๆ ของเสี่ยวชุน ซุนชุ่ยฮวาตรงข้ามชะงักไป เธอมองเด็กน้อยคนนั้น น้ำตาเอ่อคลอสองตา “อ๊ากอ๊าก” เธอชี้ไปที่แผ่นผ้าเปื้อนเลือดที่เขียนหนังสือ สายตาอ้อนวอนเต็มเปี่ยม