ทุกคนหันไปตามเสียง มองเห็นเกาอ้ายฉินมีรอยยิ้มเยาะอยู่บนใบหน้า "ฉินเหลียนเซียง เธอไม่ชอบฉินต้าไห่ แล้วพวกเธอนอนเตียงเดียวกันได้ยังไง"
บรรยากาศเงียบงันไปชั่วอึดใจ
จากนั้นก็มีเสียงสูดลมหายใจดังระงม
พ่อแม่ตระกูลฉินที่ยืนอยู่ด้านข้างตะลึงงัน ผู้เฒ่าฉินหน้าดำหน้าแดงขึ้นมาทันที
"เพี๊ยะ!" ฝ่ามือฟาดลงบนหน้าของฉินเหลียนเซียง "แก แกนังสารเลวไร้ยางอาย!"
"พ่อ!" ฉินเหลียนเซียงกรีดร้องเสียงหลง สีหน้าตกตะลึง
อย่าเรียกฉันคนนี้ว่าพ่อฉันคนนี้ไม่มีลูกสาวไร้ยางอายอย่างแก แม้แต่พี่ชายตัวเองยังยั่วยวนฉันคนนี้ไม่มีลูกสาวไร้ยางอายแบบแก! ผู้เฒ่าฉินโกรธจนหอบหายใจ พร้อมกับกลอกตา
"เฒ่าฉิน..."
"แกหุบปาก!" ผู้เฒ่าฉินจ้องยายเฒ่าฉินที่อยู่ด้านหลังด้วยสายตาอาฆาต ยายเฒ่าฉินตกใจสะดุ้งโหยง มองฉินเหลียนเซียงด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว "แกจะเอาตายรึไง นั่นพี่ชายแกนะ!"
ฉินเหลียนเซียงมองพ่อแม่ที่จ้องเธอด้วยความเกลียดชังเต็มเปี่ยม ดวงตาว่างเปล่า ร่างสั่นเทา ถอยกรูดไปสองก้าว น้ำตาไหลพรากอย่างไม่เป็นสาสม เธอหัวเราะเย็นเยียบอย่างว่างเปล่า "แล้วยังไง"
แก แก... ไร้ยางอาย!
"ไร้ยางอาย พวกแกนั่นแหละไร้ยางอาย ตอนเด็กๆ พวกแกก็ไม่เห็นเคยสนใจ ตอนนี้จะมาสนใจแล้วงั้นสิ"
ฉินเหลียนเซียงมองตำรวจฝั่งตรงข้าม มองเกาอ้ายฉินที่หน้าซีดเผือด "พี่ชายฉันหย่ากับเธอแล้ว เธอยังจะมาทำไม มาดูถูกกันเหรอ"
"ดูถูกน่ะเหรอ เธอคิดว่าฉันว่างนักรึไง"
เกาอ้ายฉินไม่สนใจสภาพน่าเวทนาของฉินเหลียนเซียง มองไปทางยายเฒ่าฉินและคนอื่นๆ "ฉินต้าไห่ลับหลังฉันให้ฟางซวี่ขโมยยาจากโรงงานยาเอามาขายต่อ ฉันมาตามหาคน แต่ดูตอนนี้แล้ว ฉันควรจะแจ้งความก่อนดีกว่า คุณตำรวจคะ ฉันขอแจ้งความฟางซวี่ใช้อำนาจหน้าที่ส่วนตัวขโมยทรัพย์สินของรัฐ ตอนนี้ฉันขอให้อายัดข้าวของทั้งหมดของตระกูลฉินไว้ก่อน และพยายามติดตามทรัพย์สินที่รั่วไหลกลับคืนมาให้มากที่สุด"