ถังหว่านนอนนิ่งอยู่บนเตียง ไม่ขยับเขยื้อน
ข้างนอกเสียงดังอื้ออึง ทั้งเสียงคำรามของถังเจี้ยนกั๋ว เสียงร้องไห้คร่ำครวญของหลิวกุ้ยหลาน และเสียงเพื่อนบ้านพากันห้ามทัพ ประสานกันเป็นบทเพลงวุ่นวายราวกับบ้านแตกสาแหรกขาด
ตอนนี้เธอไม่อยากฟื้นขึ้นมาเลยสักนิด
แม้เมื่อครู่จะมีส่วนที่แกล้งล้มอยู่บ้าง แต่ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปจริง ๆ
ร่างเดิมขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน แถมช่วงนี้ยังตรากตรำกังวลเรื่องงานจนแทบหมดแรง ตอนนี้จึงเวียนหัวตาลายจริง ๆ
“ร่างกายห่วยแตกนี่ วิ่งแค่สองก้าวก็หอบแล้ว จะไปสู้กับนางจิ้งจอกได้ยังไง?” ถังหว่านบ่นในใจ
จู่ ๆ ก็มีเสียงกลไกใสกังวานดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง! ตรวจพบความคับแค้นใจอย่างรุนแรงของโฮสต์ ระบบมิติส่วนตัวกำลังเปิดใช้งาน...】
【เปิดใช้งานสำเร็จ! ฉันคือระบบส่วนตัวของคุณ หมายเลข 9527 พร้อมให้บริการอย่างเต็มที่!】
ถังหว่านไม่ได้ตกใจ กลับดีใจจนแทบยิ้มแก้มปริอยู่ในใจ
เป็นอย่างที่คิด!
ของวิเศษประจำตัวคนทะลุมิติ ถึงจะมาช้าแต่ก็มาแล้ว!
“ระบบน้อย รีบบอกมาสิว่าทำอะไรได้บ้าง?” ถังหว่านคุยกับระบบในหัว
เสียงของระบบดังขึ้นอย่างหยิ่งยโส 【ระบบนี้มีมิติพกพาติดตัว สามารถเก็บของรักษาความสด ปลูกพืชและเลี้ยงสัตว์ได้ แต่โปรดทราบว่าตอนนี้มิติยังไม่สมบูรณ์ พื้นที่ที่ใช้ได้มีเพียง 10 ตารางเมตร】
พอได้ยินเช่นนั้น ความตื่นเต้นในใจถังหว่านก็เย็นวาบลงไปครึ่งหนึ่ง “แค่ 10 ตารางเมตรเองเหรอ? จะทำอะไรได้?”
ระบบรีบอธิบายทันที 【โฮสต์อย่าเพิ่งร้อนใจ! ทรัพย์สมบัติมหาศาลที่ซูหว่านจือ มารดาของร่างเดิมทิ้งไว้ ถูกเก็บอยู่ในมิติฉบับสมบูรณ์ กุญแจเปิดมิติฉบับสมบูรณ์คือของแทนใจชิ้นหนึ่ง ซึ่งเมื่อครั้งนั้นเธอฝากให้ผู้อำนวยการอาวุโสของโรงพยาบาลประชาชนประจำเมืองเก็บรักษาไว้
หยกที่คล้องคอคุณอยู่เป็นเพียงสื่อกลางสำหรับเปิดใช้งานมิติเท่านั้น ขอแค่คุณได้ของแทนใจชิ้นนั้นมา ก็จะเปิดมิติฉบับสมบูรณ์ได้ ถึงตอนนั้นมิติจะกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต เสบียงและสิ่งของทั้งหมดก็จะหยิบใช้ได้ตามใจ แถมยังแลกน้ำพุวิญญาณมาปรับปรุงร่างกายได้ด้วย!】
พอได้ยินคำว่า “ทรัพย์สมบัติมหาศาล” กับ “ผู้อำนวยการโรงพยาบาลประชาชนประจำเมือง” แม้ดวงตาของถังหว่านจะยังปิดอยู่ แต่ในใจกลับสว่างจ้าราวกับไฟส่องทาง
ที่แท้กุญแจเปิดคลังสมบัติก็ไม่ได้อยู่กับเธอนี่เอง
ในนิยายต้นฉบับเคยกล่าวไว้ว่า ซูหว่านจือ มารดาของร่างเดิม เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลนายทุน มีทรัพย์สินมากมาย น่าเสียดายที่ร่างเดิมตายเร็วเกินไป สุดท้ายของพวกนี้จึงตกเป็นของถังซวง พี่สาวต่างแม่ทั้งหมด
ถังซวงอาศัยกุญแจที่ไม่รู้ว่าได้มาจากไหนเปิดมิติ ตอนลงชนบทก็ใช้ชีวิตอย่างรุ่งเรือง สุดท้ายยังพาถังเจี้ยนกั๋วและครอบครัวพลอยได้ดิบได้ดีไปด้วย
ชาตินี้อย่าหวังเลย!
“หยก...” ถังหว่านค้นความทรงจำดู
หยกชิ้นนั้นคล้องคอร่างเดิมอยู่ตลอด เป็นหยกดำที่ดูไม่สะดุดตา หลิวกุ้ยหลานที่ตาถั่วคนนั้นจึงไม่ได้แย่งมันไป
เธอแอบสอดมือเข้าไปในคอเสื้อ คลำเจอหยกเนื้อเนียนอุ่นชิ้นนั้น
【ตรวจพบสื่อกลาง ต้องการผูกมิติตอนนี้หรือไม่?】
“ผูกเลย!”
วินาทีถัดมา ถังหว่านรู้สึกว่าจิตสำนึกถูกดึงเข้าไปในมิติประหลาดแห่งหนึ่ง
ใต้ท้องฟ้าสีเทาหม่น มีผืนดินสีดำขนาดราว 10 ตารางเมตร ตรงกลางมีตาน้ำพุที่พ่นไอร้อนออกมาพร้อมเสียงเดือดปุด ๆ
นอกจากนั้นรอบด้านยังถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบจนมองไม่เห็นแม้แต่มือที่ยื่นออกไป เข้าใกล้ไม่ได้ และยิ่งมองไม่เห็นว่าหลังหมอกมีอะไร
เล็กจริง ๆ ด้วย
แม้ถังหว่านจะผิดหวังอยู่บ้าง แต่ความมุ่งมั่นในใจก็ยิ่งลุกโชน อย่างน้อยตอนนี้เธอก็มีเป้าหมายชัดเจนแล้ว โรงพยาบาลประชาชนประจำเมือง ผู้อำนวยการอาวุโส!
มีมิติเล็ก ๆ ขนาด 10 ตารางเมตรนี่ อย่างน้อยก็ช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้
“ระบบน้อย เธอเก่งมาก!” ถังหว่านชมอย่างไม่หวงคำ
【แน่นอน! ระบบนี้เป็นผลิตผลจากมิติระดับสูงเชียวนะ!】ระบบลอยตัวขึ้นมาหน่อย ๆ เพราะถูกชม 【โฮสต์ ในมิติตอนนี้ยังมีชุดของขวัญสำหรับมือใหม่ ต้องการเปิดหรือไม่?】
“เปิด!”
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับยาเพิ่มพละกำลัง 1 เม็ด (เพิ่มพละกำลังถาวร) แผ่นคำพูดจริง 1 แผ่น (มีผล 1 ชั่วโมง) และการ์ดทักษะการแสดงระดับเทพ 1 ใบ (ทักษะติดตัว มีผลถาวร)】
ถังหว่านเกือบหัวเราะออกมา
ชุดของขวัญมือใหม่นี่ช่างเหมาะกับเธอราวกับทำมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ!
ยาเพิ่มพละกำลังเหรอ? เอาไว้ขนของย้ายบ้านได้พอดี!
การ์ดทักษะการแสดงเหรอ? นี่จะให้เธอเป็นนักแสดงจอมเจ้าเล่ห์ไปตลอดชีวิตเลยหรือไง!
ถังหว่านตัดสินใจทันที ใช้จิตสำนึกกลืนยาเพิ่มพละกำลังลงไป
กระแสอุ่นสายหนึ่งไหลเวียนไปทั่วร่างในชั่วพริบตา ความอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรงที่เคยมีกวาดหายไปจนหมด แทนที่ด้วยพลังเต็มเปี่ยม
เธอรู้สึกว่าตอนนี้ต่อยวัวตายได้ด้วยหมัดเดียว!
แน่นอนว่าภายนอกเธอยังต้องแกล้งทำเป็นอ่อนแอ
ตอนนั้นเอง เสียงเอะอะด้านนอกค่อย ๆ เบาลง
ประตูถูกผลักเปิด เสียงฝีเท้าดังเข้ามา
ถังหว่านรีบรวบรวมสติ ปรับลมหายใจ แล้วแกล้งทำเป็นหมดสติต่อ
“พอได้แล้ว อย่าร้องคร่ำครวญ!” เสียงถังเจี้ยนกั๋วดังขึ้นอย่างหงุดหงิด “ให้เพื่อนบ้านหัวเราะเยาะหรือไง? เธอก็เหมือนกัน ทำไมต้องบีบให้หว่านหว่านยกงานให้ด้วย? ซวงซวงไม่ได้เรียนมัธยมปลายอยู่หรือไง? ค่อยหางานใหม่ให้เธอก็ได้นี่!”
“พี่ถัง คุณกล่าวหาฉันผิดแล้ว!” หลิวกุ้ยหลานพูดเสียงต่ำพลางร้องไห้
“ตอนนี้จะหาตำแหน่งงานได้ง่าย ๆ ที่ไหน? สำนักงานเขตส่งคนมาทวงทุกวัน บ้านเราต้องส่งคนลงชนบทหนึ่งคน
สภาพร่างกายของซวงซวง คุณก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ? ไปถึงที่นั่นก็มีแต่ตายกับตาย หว่านหว่านยังไงก็เป็นลูกแท้ ๆ ของพี่สาว ร่างกายพื้นฐานดีกว่าซวงซวง...”
“พูดเหลวไหล!” ถังเจี้ยนกั๋วด่า “สภาพร่างกายของหว่านหว่านเรียกว่าดีตรงไหน? เมื่อกี้ยังเป็นลมไปแล้ว!”
“ก็...ก็แกล้งทำไม่ใช่เหรอ...” หลิวกุ้ยหลานพึมพำเสียงเบา
“ยังจะพูดอีก!”
“ก็ได้ ๆ ฉันไม่พูดแล้ว” หลิวกุ้ยหลานเปลี่ยนเรื่อง “แต่พี่ถัง รายชื่อคนลงชนบทต้องส่งพรุ่งนี้แล้ว ถ้าพี่ยังตัดใจจากหว่านหว่านไม่ได้ ก็ให้ซวงซวงไปเถอะ น่าสงสารซวงซวง อุตส่าห์กตัญญูกับพี่ขนาดนั้น เมื่อวานยังถักเสื้อไหมพรมให้จนสายตาเสีย...”
พอพูดถึงถังซวง น้ำเสียงของถังเจี้ยนกั๋วก็อ่อนลงเล็กน้อย
ลูกเลี้ยงคนนี้รู้จักเอาใจคนจริง ๆ ปากหวาน คอยประจบเขาจนแทบลอยขึ้นฟ้า
ไม่เหมือนถังหว่านที่เอาแต่อมพะนำทั้งวัน พอเห็นเขาก็ทำท่าราวกับหนูเห็นแมว
“ถึงอย่างนั้นก็จะไปแย่งกันแบบนี้ไม่ได้...” ถังเจี้ยนกั๋วถอนหายใจ “รอหว่านหว่านฟื้นแล้วค่อย ๆ คุยกับเธอดี ๆ ถ้าเธอไม่ยอมจริง ๆ...”
“ไม่ยอมก็ต้องยอม!”
จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงแหลมเล็กดังมาจากหน้าประตู
ถังหว่านใจเต้นวูบ
มาแล้ว
พี่สาวต่างแม่ดอกบัวขาวที่เกิดใหม่คนนั้น ถังซวง
หมัดของถังหว่านใต้ผ้าห่มกำแน่น
ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ ถังซวงเป็นตัวร้ายที่จัดการได้ไม่เบา
ชาติที่แล้วถังซวงมัวแต่หลงระเริงกับความสุข แย่งคู่หมั้นของร่างเดิมไป แต่กลับเจอคนไม่ดี ชีวิตจึงทุกข์ระทมอย่างยิ่ง
พอเกิดใหม่กลับมา เธอกลับโทษความโชคร้ายทั้งหมดว่าเป็นเพราะร่างเดิม คิดว่าร่างเดิมแย่งโชคชะตาของเธอไป
ดังนั้นชาตินี้เธอจึงสาบานว่าจะเหยียบย่ำร่างเดิมให้อยู่ใต้ฝ่าเท้า
การลงชนบทเป็นเพียงก้าวแรก
หลังจากนั้นยังมีแผนการชั่วร้ายยิ่งกว่ารอเล่นงานถังหว่านอยู่
แต่ตอนนี้น่ะหรือ...
มุมปากถังหว่านขยับเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายมาหาเรื่องเอง ฉันก็ไม่เกรงใจแล้ว
อยากให้ฉันลงชนบทเหรอ?
ได้ ฉันไป
แต่ก่อนจะไป ฉันจะรีดไถครอบครัวนี้ให้หมดตัว!
แล้วยังของในบ้านหลังนี้อีก
จิตสำนึกของถังหว่านกวาดมองบ้านที่เธออาศัยมานานกว่าสิบปี
เฟอร์นิเจอร์ไม้แดง จักรเย็บผ้า วิทยุ รวมถึงหม้อชามช้อนในครัว...
ของพวกนี้เกินครึ่งเป็นสินเดิมที่แม่หอบมาด้วย หรือไม่ก็ซื้อด้วยเงินที่แม่ทิ้งไว้
จะปล่อยให้พวกอกตัญญูได้ไปฟรี ๆ ได้ยังไง?
ขน!
ต้องขนให้เกลี้ยง!
แม้แต่เข็มสักเล่มก็ไม่เหลือไว้ให้พวกนั้น!
ถังหว่านวางแผน “ย้ายบ้าน” อย่างรวดเร็วในหัว
แต่ก่อนจะทำอย่างนั้น ต้องเล่นละครฉากนี้ให้จบก่อน และต้องเอากุญแจเปิดมิติฉบับสมบูรณ์มาให้ได้
ม่านประตูถูกเลิกขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาถูกลอยเข้ามา
“แม่ ยัยตัวซวยนั่นยังไม่ฟื้นอีกเหรอ?” น้ำเสียงถังซวงเจือความมุ่งร้ายและร้อนรน
“เมื่อกี้ผู้อำนวยการหวังจากสำนักงานเขตบอกฉันแล้วว่า อย่างช้าพรุ่งนี้ต้องกำหนดรายชื่อให้ได้ ถ้าเธอไม่เซ็น เราก็กดมือเธอประทับลงไป!”
โห รีบร้อนขนาดนั้นเลย?
ถึงกับจะกดมือประทับตราเลยเหรอ?
ถังหว่านแค่นเสียงเย็นชาในใจ
อยากเล่นสกปรกเหรอ?
งั้นมาดูกันว่าใครจะเล่นได้สกปรกกว่ากัน!
เธอแอบปรับลมหายใจ ทำให้ใบหน้าดูซีดเซียวขึ้น แล้วค่อย ๆ ขยับเปลือกตาอย่างยากลำบาก
“น้ำ...”
เสียงเรียกอ่อนแรงขัดจังหวะแผนลับของแม่ลูกคู่นั้นได้สำเร็จ
หลิวกุ้ยหลานกับถังซวงสบตากัน ก่อนรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยแล้วเข้ามาหา
“หว่านหว่าน ฟื้นแล้วเหรอ? โอ๊ย แม่ตกใจแทบแย่!”
“หว่านหว่าน รู้สึกยังไงบ้าง? ยังเวียนหัวอยู่ไหม?”
มองใบหน้าเสแสร้งทั้งสอง ถังหว่านแทบอยากอาเจียน
ในเมื่อพวกเธออยากเล่นละครพี่น้องรักใคร่ งั้นนักแสดงยอดฝีมืออย่างฉันจะเล่นด้วยให้สุดฝีมือ!
ถังหว่านกะพริบตา น้ำตาก็ไหลพรากทันที หยดลงเปียกหมอนเป็นวงกว้าง
“พี่...คุณน้าหลิว...ฉันอยู่ที่ไหน? ฉันตายแล้วหรือเปล่า?”