คืนแรก
วันนี้หลิวหลันหลันยังไม่ได้เช็กอิน เธอเรียกหน้าจอเช็กอินขึ้นมาในใจแล้วกดเช็กอิน แสงสีขาววาบขึ้นในหัว หลิวหลันหลันได้รับกรรไกร 2 อัน ลูกอมนม 5 ชั่ง แอปเปิล 10 ชั่ง ขนมเข่ง 5 ชั่ง และไข่ไก่ 20 ฟอง
สิ่งของที่ได้จากการเช็กอินถูกเก็บเข้าโกดังที่ติดมากับระบบเช็กอินโดยอัตโนมัติ หลิวหลันหลันลองนับสิ่งของประเภทพื้นที่ที่ตัวเองมี ทั้งปริภูมิปลูกพืชหนึ่งแห่ง โกดังหนึ่งแห่ง และกระเป๋าระบบอีกหนึ่งใบ เรียกได้ว่าเป็นเศรษฐีตัวจริง แต่น่าเสียดายที่ของข้างในมีน้อยจนน่าสงสาร
ทันทีที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ท้องฟ้าก็มืดสนิท รอบด้านมองอะไรไม่เห็น บนท้องฟ้าไม่มีแม้แต่แสงดาวสักดวง มืดจนยื่นมือออกไปก็ไม่เห็นห้านิ้ว ผืนน้ำทะเลดำสนิท บรรยากาศอึดอัดถาโถมเข้ามา ชวนให้หวาดกลัวอยู่ไม่น้อย หลิวหลันหลันกอดตัวเองแน่นเงียบ ๆ
“อย่ากลัว” เสียงปลอบโยนของแว่นดำดังขึ้นข้างกาย
หลิวหลันหลันขยับเข้าไปหาเสียงนั้น พอสัมผัสโดนแขนของแว่นดำก็หยุด
จางฉีหลินยังคงตกปลาอยู่ บิสกิตอัดแท่งหมดแล้ว คราวนี้เขาใช้เนื้อปลาฟันแดงเป็นเหยื่อ แพไม้ไม่ได้โคลงเคลงมากนัก แต่ความเงียบในยามค่ำคืนทำให้เสียงคลื่นทะเลฟังชัดขึ้น
จู่ ๆ แว่นดำก็พูดขึ้นว่า “ใบ้ เลิกตกปลาเถอะ ผิวน้ำทะเลดูไม่ค่อยปกติ” แว่นดำจ้องมองผิวน้ำ สีหน้าเคร่งขรึม ความมืดไม่ได้ส่งผลต่อสายตาของเขาเลย เขามองเห็นได้ชัดเจนว่า บริเวณไม่ไกลจากแพไม้มีสิ่งมีชีวิตประหลาดกระโดดพรวดขึ้นจากน้ำเป็นครั้งคราว
จางฉีหลินได้ยินดังนั้นก็รีบเก็บสายเบ็ด แล้วถอยกลับไปกลางแพไม้
“คืนนี้ฉันเฝ้ายามก่อน เธอกับหลันหลันพักผ่อนกันเถอะ ถ้ามีอะไรเคลื่อนไหวจะเรียกทันที” แว่นดำพูดพลางยิ้ม “พวกเธอเป็นกำลังหลักในการหาเสบียง ต้องพักผ่อนให้เต็มที่”
“ได้” จางฉีหลินตอบสั้น ๆ
หลิวหลันหลันลังเลเล็กน้อย พอแว่นดำเห็นว่าเธอดูไม่สบายใจ ก็ยกมือตบศีรษะเธอเบา ๆ อย่างปลอบโยน น้ำเสียงฟังสบาย ๆ “น้องหลันหลันวางใจเถอะ ฉันกับใบ้ผ่านคลื่นลมมาสารพัดแล้ว แค่ความมืดแค่นี้ สำหรับฉันก็เรื่องง่าย ๆ เธอนอนให้สบายเถอะ”
บนแพไม้เล็ก ๆ จางฉีหลินอยู่ทางซ้าย แว่นดำอยู่ทางขวา ทั้งสองคอยปกป้องหลิวหลันหลันไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนา เมื่อรู้สึกได้ถึงการปกป้องจากคนข้างกาย ความง่วงก็เริ่มถาโถมเข้ามา หลิวหลันหลันหาวเบา ๆ งั้นงีบสักพักแล้วกัน
บนทะเลมืดสนิทราวกับหมึก นอกจากเสียงน้ำทะเลซัดสาดแล้ว ก็เริ่มมีเสียงร้องประหลาดดังขึ้นหนึ่งหรือสองครั้ง จางฉีหลินลืมตาขึ้นทันทีที่เสียงประหลาดครั้งแรกดังขึ้น “มาแล้ว”
“อืม เป็นตัวอะไรไม่รู้ น่าเกลียดสุด ๆ น่าเกลียดยิ่งกว่าลิงทะเลอีก แต่เข้าใกล้แพไม้ไม่ได้ เหมือนมีพลังบางอย่างขวางเอาไว้” แว่นดำลูบคาง เขานึกว่าคืนนี้คงต้องต่อสู้กันอย่างดุเดือดเสียแล้ว คิดดูแล้วนี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่าช่วงคุ้มครองมือใหม่
เขาเปิดช่องแชทโลกของระบบขึ้นมา ตอนนี้คนที่นอนไม่หลับต่างก็พูดคุยกันอยู่ในกลุ่ม แว่นดำได้ข้อมูลที่มีประโยชน์ไม่น้อย มีคนตกปลาตอนกลางคืนแล้วตกได้สิ่งมีชีวิตประหลาดในทะเล จากนั้นก็ถูกโจมตี แม้จะไม่ตายแต่ก็บาดเจ็บสาหัส
มีคนทะเลาะกับเพื่อนร่วมทีมจนทั้งคู่ตกลงไปในทะเล แล้วถูกสิ่งมีชีวิตในทะเลโจมตี หนึ่งคนตาย อีกหนึ่งคนรอด มีคนกินปลาทะเลมีพิษเข้าไปจนอาเจียนและท้องเสียไม่หยุด จึงร้องขอความช่วยเหลือในกลุ่ม จำนวนคนในกลุ่มที่มีสมาชิกนับหมื่นล้านค่อย ๆ ลดลง จากตัวเลขสิบเอ็ดหลักที่ขึ้นต้นด้วย 1 กลายเป็นตัวเลขสิบหลักที่ขึ้นต้นด้วย 9
จางฉีหลินเองก็กำลังอ่านข้อความในกลุ่ม “ตกทะเลก็ตาย โดนพิษหรือบาดเจ็บก็ตาย”
“นี่คงหมายความว่าจะไม่ตายเองโดยไม่มีสาเหตุ” จำนวนคนยังคงลดลง ในกลุ่มเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก นิ้วของแว่นดำขยับเล็กน้อยไปโดนเส้นผมนุ่ม ๆ ของหลิวหลันหลันที่อยู่ข้างกาย เขาเลยลูบผมเธอเล่นอีกสองสามที ข้างหูมีเสียงหายใจสม่ำเสมอของเด็กสาว เธอหลับสนิทมาก เสียงอึกทึกจากทะเลไม่อาจรบกวนเธอได้เลย
แว่นดำพูดเสียงเบา “ไม่โจมตีเอง ก็หมายถึงพวกที่อยู่ในทะเลจะไม่เข้ามาทำร้ายเรา แต่ถ้าหาเรื่องตายเอง ก็ยังต้องเสียชีวิตอยู่ดี”
ในเมื่อพวกมันไม่โจมตีเอง ก็ไม่มีอันตราย จางฉีหลินหลับตาลง แล้วพักผ่อนต่อ
กลางวันวันที่สอง
ตอนฟ้าสาง หลิวหลันหลันก็ตื่นขึ้นมา ปกติเธอหลับสนิทอยู่แล้ว ไม่แปลกที่ครั้งนี้จะนอนยาวจนถึงเช้า
“ตื่นแล้วเหรอ มา กินมื้อเช้ากัน” แว่นดำยื่นซาลาเปาไส้เนื้อให้เธอ แล้วส่งน้ำให้หนึ่งขวด “อาบน้ำคงไม่ได้แล้ว ก็กลั้วปากเอาหน่อยแล้วกัน”
หลิวหลันหลันรับอาหารกับน้ำมา กลั้วปากง่าย ๆ แล้วนั่งกินบนลังไม้ ระหว่างกินเธอก็กดเช็กอินประจำวัน ได้ร่มกันแดดสำหรับกลางแจ้ง 1 คัน เสื้อแจ็กเก็ตเดินป่าไซซ์มาตรฐาน 3 ชุด ชุดอุปกรณ์อาบน้ำสำหรับเดินทาง 3 ชุด เสื้อกันแดดผู้หญิง 1 ตัว และเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊ว 5 ชั่ง
อืม สมแล้วที่เป็นระบบเช็กอินของตัวเอง ของที่ให้มาล้วนเป็นสิ่งของจำเป็นสำหรับใช้ชีวิต ซึ่งตอนนี้กำลังขาดแคลนที่สุด
กินมื้อเย็นเสร็จ หลิวหลันหลันก็ยืดเอวและเตะขา ขยับร่างกายที่แข็งทื่อเล็กน้อย จากนั้นก็เริ่มเปิดหีบสมบัติ จางฉีหลินกับแว่นดำกู้ขึ้นมาแล้วสี่ใบ วางกองไว้ข้าง ๆ ถ้ายังไม่เปิด แพไม้คงไม่มีที่ให้ยืนแล้ว
เปิดลังไม้ใบแรก ได้ขนมปังขาว 5 ชิ้น น้ำ 5 ขวด ส้ม 5 ผล ไม้ 10 ชิ้น และเหล็ก 2 ชิ้น ของที่ได้ธรรมดา ๆ
ลังไม้ใบที่สอง เปิดออกมาได้ชุดกีฬาไซซ์มาตรฐานสำหรับผู้หญิง 2 ชุด กล้วย 5 ผล ไข่ไก่ 10 ฟอง โค้ก 10 กระป๋อง และช็อกโกแลต 2 ห่อ ไม่เลวเลย มีเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนแล้ว แถมยังมีโค้กกับช็อกโกแลตด้วย
ลังไม้ใบที่สาม เปิดออกมาได้หมั่นโถวข้าวโพด 5 ลูก น้ำ 5 ขวด ไม้ 10 ชิ้น กระจก 5 แผ่น และยาง 5 ชิ้น
ลังไม้ใบที่สี่เปิดออกมาได้น้ำ 5 ขวด ขนมปังขาว 10 ชิ้น เหล็ก 5 ชิ้น กระจก 5 แผ่น และไม้ 10 ชิ้น
ทุกครั้งที่เปิดลังไม้ หลิวหลันหลันก็แยกสิ่งของที่ได้แล้วใส่ลงในช่องกระเป๋าของทั้งสามคน
“น้องหลันหลันนี่มือขึ้นจริง ๆ” แว่นดำปรบมือ ชี้ไปยังอาหารกับน้ำในช่องกระเป๋าของตัวเอง แล้วพูดอย่างยินดีว่า “คราวนี้พวกเรามีชีวิตต่อได้อีกสองวันแล้ว”
หลิวหลันหลันก็ดีใจมากเช่นกัน เธอเปิดช่องแชทโลกขึ้นมา ในกลุ่มยังคงคึกคักเหมือนเดิม แต่มีความตื่นตระหนกเพิ่มขึ้นจากเมื่อวานเล็กน้อย
หมายเลข 376531-2: “มีใครมียาลดไข้ไหม เพื่อนร่วมทีมฉันเป็นไข้ ไข้ขึ้นถึงสี่สิบองศาแล้ว ขอร้องล่ะ!”
หมายเลข 7668934-1: “ฉันกับเพื่อนร่วมทีมตกปลาตัวใหญ่มาได้ตัวหนึ่ง เกือบพลิกแพไม้แล้ว ร้องไห้หนักมาก”
หมายเลข 74863-2: “มีน้ำไหม ไม่ได้ดื่มน้ำมาทั้งวันแล้ว จะตายเพราะขาดน้ำอยู่แล้ว”
หมายเลข 96782-1: “บ้าเอ๊ย เปิดลังไม้สองใบแล้วไม่มีของที่ใช้ได้สักอย่าง ดวงซวยสุด ๆ ได้แต่เปลือกกล้วย เศษผ้าขาด ๆ กับถุงขยะ เมาเลย”
หมายเลข 139872-3: “คนข้างบนซวยจริง”
หมายเลข 28469836-1: “มีคนมีคันเบ็ดด้วยเหรอ ดีใจจัง ของขวัญมือใหม่ของฉันมีแค่ช้อนไม้พัง ๆ อันเดียว เพื่อนร่วมทีมเปิดได้ชามหนึ่งใบกับกะละมังหนึ่งใบ ฉันสัมผัสได้ถึงความมุ่งร้ายของโลกนี้เต็ม ๆ”
หมายเลข 31287625-2: “อย่าดื่มน้ำทะเล! เพื่อนร่วมทีมฉันดื่มเข้าไป ตอนนี้อาเจียนกับท้องเสียไม่หยุด อาการขาดน้ำยิ่งหนักกว่าเดิมแล้ว”
หมายเลข 1397526-3: “ฉันเคยเปิดได้กระดาษชำระม้วนหนึ่ง อย่างน้อยก็เอาไว้เช็ดก้นได้”
หมายเลข 428769-1: “ฉันเปิดได้วิกผม ฉันหัวล้าน จะเอาวิกผมไปทำอะไร?”
หมายเลข 324876547-2: “วิกผมยังพอช่วยให้อุ่นได้ ฉันเปิดได้ผ้าอนามัยหนึ่งห่อ เพื่อนร่วมทีมเป็นผู้ชายตัวโตสองคน พวกเราสามคนมองหน้ากันไปมา”
หมายเลข 654218837-3: “ฮ่า ๆ ๆ ขอโทษนะ แต่มันตลกจริง ๆ”
หมายเลข 9546427864-1: “จะหัวเราะอะไรกัน ผ้าอนามัยก็เป็นของหายากเหมือนกัน ผู้หญิงหลายคนต้องใช้ ฉันเพิ่งแลกมันกับน้ำสองขวดกับขนมปังขาวสองชิ้น”
หลิวหลันหลันกดรีเฟรชหน้าจอ ข้อความใหม่ก็หลั่งไหลเข้ามาอีกครั้ง
หมายเลข 942487312-2: “แลกเปลี่ยน! ใช้น้ำแลกมีดหนึ่งเล่ม”
หมายเลข 42863-1: “ขอแบ่งปันประสบการณ์กับทุกคน ก่อนเปิดลังให้ล้างมือก่อน จริงนะ ฉันเปิดลังไม้สองใบติดกันได้แต่ขยะ พอล้างมือแล้วเปิดใหม่ ถึงได้ขวดน้ำมาห้าขวด”
หมายเลข 9762453-3: “งมงายหรือเปล่า แบบนี้ก็ได้ผลด้วยเหรอ?”
หมายเลข 3286-2: “เชื่อก็มีผล ไม่เชื่อก็ไม่มีผล ยังไงล้างมือก็ไม่ได้เสียเวลาอะไร”
หมายเลข 7742286-2: “คนข้างบน ขอร้องล่ะ ขอน้ำหน่อย”
หมายเลข 584626-1: “ช่วยด้วย! ฉันเปิดลังได้ฝารองนั่งชักโครก! มีแค่วงเดียว ไม่มีชักโครก! ฉันจะเอาฝารองนั่งชักโครกไปทำอะไร? เอามาคล้องคอแทนปลอกคอหรือไง?”
หมายเลข 1876286285-3: “ฉันเปิดได้ฟันปลอม แถมขอบทองด้วย ใครเขาจะอยากฟันหลุดกัน?”
หลิวหลันหลันมองบทสนทนาในกลุ่มแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้
แว่นดำหันกลับมามองเธอ “หัวเราะอะไร?”
“บทสนทนาในกลุ่มตลกมากเลย” หลิวหลันหลันเลื่อนอ่านข้อความต่อ “ที่แท้ดวงของเฮยเย่ก็ไม่เลว อย่างน้อยก็มีข้าวมีน้ำ ในกลุ่มมีคนเปิดได้แต่ขยะตั้งเยอะ”
แว่นดำหัวเราะสองที แล้วเสนอว่า “มื้อเที่ยงกินปลากันเถอะ ใบ้ตกได้ปลาตัวใหญ่ตัวหนึ่ง ระบบบอกว่ากินดิบได้”
หลิวหลันหลันเงยหน้ามอง คราวนี้ปลาที่จางฉีหลินตกได้ไม่ใช่ปลาฟันแดง แต่เป็นปลาสีเงินขาวลำตัวยาว ปากแหลม ยาวประมาณสี่สิบเซนติเมตร มันถูกตีจนสลบและนอนพาดอยู่บนแพไม้
ปลาเข็มเงิน ปลาทะเลทั่วไป ไม่มีพิษ เนื้อนุ่มละเอียด ก้างน้อย ต้องการชำแหละหรือไม่?
แว่นดำเลือกชำแหละ ปลาก็กลายเป็นเนื้อปลาสีเงินขาวในพริบตา เนื้อปลาเข็มเงิน 6 ชิ้น อุดมด้วยโปรตีนและน้ำ เนื้อนุ่มสดอร่อย กินดิบได้
จางฉีหลินหย่อนเบ็ดลงไปอีกครั้ง คราวนี้เขาเปลี่ยนมาใช้เนื้อปลาเข็มเงินเป็นเหยื่อ ส่วนหลิวหลันหลันเปิดลังต่อไป แว่นดำรับหน้าที่ใช้คราดเหล็กกู้ลังที่ลอยมาแต่ไกล
ตลอดช่วงเช้า พวกเขากู้ลังขึ้นมาได้อีกหกใบ ดวงเปิดลังของหลิวหลันหลันดีจริง ๆ ได้ของดีไม่น้อย นอกจากขนมปังขาว น้ำ ไม้ กระจก เหล็ก และวัสดุพื้นฐานอื่น ๆ แล้ว ยังได้กล่องพยาบาล 1 กล่อง กระทะเหล็ก 1 ใบ มีดทำครัว 1 เล่ม เนื้อหมัก 1 ชั่ง ไก่ต้มซีอิ๊วขาว 1 ตัว แอปเปิล 10 ผล ข้าวสาร 5 ชั่ง เกลือ 2 ชั่ง ต้นกล้าผักใบเขียว 20 ต้น ต้นกล้าแตงกวา 10 ต้น ต้นกล้าฟักทอง 10 ต้น ต้นกล้ามะเขือเทศ 10 ต้น และต้นกล้าสตรอว์เบอร์รี 5 ต้น
ในกล่องพยาบาลมีผ้าพันแผลสองม้วน โพวิโดนไอโอดีนขวดใหญ่หนึ่งขวด พลาสเตอร์ปิดแผลสิบแผ่น ยาลดไข้ห้าเม็ด ยาแก้ปวดห้าเม็ด ยาแก้ท้องเสียสิบเม็ด และยาแก้อักเสบสิบเม็ด
“กระทะเหล็ก?!” หลิวหลันหลันกอดกระทะเหล็กไว้ เกือบกระโดดโลดเต้น “พวกเรามีกระทะแล้ว!”
แว่นดำเดินเข้ามาดูด้วย เขายื่นมือเคาะขอบกระทะสองทีแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ “ของดี คราวนี้ทำอาหารได้แล้ว แค่ยังขาดไฟ”
จางฉีหลินตกปลาได้อีกตัว คราวนี้เป็นปลาตัวใหญ่มาก คันเบ็ดโค้งงอเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว จางฉีหลินจับคันเบ็ดด้วยสองมือ เอนตัวไปด้านหลัง
“ระวัง!” จางฉีหลินเอ่ยปากพูดน้อยครั้ง “ยืนให้มั่น”
แว่นดำคว้าข้อมือหลิวหลันหลันไว้ทันที แล้วช่วยให้เธอยืนพิงตัวเขาอย่างมั่นคง พอปลาขึ้นมาบนแพไม้ หลิวหลันหลันก็ตะลึง ปลาตัวนี้ยาวอย่างน้อยหนึ่งเมตร ทั้งตัวเป็นสีเงินขาว ปากยาวเหมือนดาบ มันดิ้นพล่านอยู่บนแพไม้ ฟาดหางกระแทกแพดังป้าบ ๆ
ปลาดาบ ปลาทะเลทั่วไป ไม่มีพิษ เนื้ออร่อย มีพละกำลังมหาศาลและว่ายน้ำได้รวดเร็ว ต้องการชำแหละหรือไม่?
“ชำแหละ! รีบชำแหละเร็ว!” หลิวหลันหลันร้องบอก
จางฉีหลินเลือกชำแหละอย่างรวดเร็ว ปลาก็กลายเป็นชิ้นเนื้อปลาที่เรียงอย่างเป็นระเบียบในพริบตา
เนื้อปลาดาบ 120 ชิ้น อุดมด้วยโปรตีนและไขมัน เนื้ออร่อย เหมาะสำหรับนำไปปรุงอาหารได้หลากหลายวิธี
“ตั้งร้อยห้าสิบชิ้น!” หลิวหลันหลันร้องขึ้นอย่างดีใจ หนึ่งชิ้นหนักประมาณหนึ่งร้อยกรัม งั้นก็เท่ากับเนื้อปลาไร้ก้างสามสิบชั่ง
แว่นดำเช็ดเหงื่อ “ถ้าไม่มีช่วงคุ้มครองมือใหม่ ปลาตัวนี้คงพลิกแพไม้ได้แน่”
จางฉีหลินเก็บคันเบ็ด ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ตอนบ่ายแดดแรงมาก หลิวหลันหลันโดนแดดจนซึมเซาเล็กน้อย แว่นดำถอดเสื้อหนังของตัวเองมาคลุมศีรษะให้เธอ เผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีดำที่ท่อนบน
สายตาของหลิวหลันหลันเหลือบไปเห็นเข้าโดยไม่ตั้งใจ เธอเขินจนรีบหันหน้าหนี
เสื้อกล้ามแนบสนิทกับตัวแว่นดำ ไหล่กว้างเอวสอบ ตอนที่เขาก้มตัวจัดการปลา กล้ามเนื้อข้างเอวก็เผยให้เห็นราง ๆ พอหันหลังไปกู้ลังไม้ รูปร่างสามเหลี่ยมคว่ำของแผ่นหลังก็ถูกเนื้อผ้าขับเน้นให้เห็นชัดเจน กล้ามเนื้อแผ่นหลังนูนขึ้นมา ราวกับคันธนูที่ขึงสายเตรียมยิง
หลิวหลันหลันรีบหันหน้าหนี ปลายหูร้อนผ่าวเล็กน้อย เธอก้มมองแขนของตัวเอง ผิวขาวจนแทบโปร่งแสง แขนเรียวเล็กเหมือนไม้ไผ่ พอนึกถึงแขนที่เพิ่งเหลือบเห็น เส้นเลือดเขียวจาง ๆ ปรากฏให้เห็น ฝ่ามือจับคราดเหล็กไว้ ข้อนิ้วเด่นชัดเต็มไปด้วยพลัง ต่างกันเกินไปแล้ว
“น้องหลันหลัน ทำไมเหม่อล่ะ เป็นลมแดดหรือเปล่า?” ไม่รู้ว่าแว่นดำเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาก้มลงมองเธอ
หลิวหลันหลันเอาเสื้อหนังคลุมหน้า แล้วตอบอู้อี้ว่า “เปล่า! แค่เหนื่อยนิดหน่อย!”
แว่นดำหัวเราะเบา ๆ ไม่ซักต่อ แล้วหันกลับไปทำงาน หลิวหลันหลันแอบมองผ่านช่องว่างของเสื้อหนัง ท่าเดินของเขาดูสบาย ๆ แถมยังออกจะวางท่าเอ้อระเหย แต่แผ่นหลังกลับเหยียดตรงอยู่เสมอ ฝีเท้ามั่นคง
เธอมองจางฉีหลินที่อยู่ข้าง ๆ อีกครั้ง จางฉีหลินสวมเสื้อฮู้ด หมวกคลุมหน้าบังใบหน้าไว้เกินครึ่ง มองอะไรไม่ออกเลย
หลิวหลันหลันดึงเสื้อหนังมาห่อตัวให้แน่นขึ้นเงียบ ๆ สองคนนี้ดูลึกลับอยู่บ้าง แต่ในเมื่อเป็นเพื่อนร่วมทีมที่ระบบจงใจหาให้ ก็น่าจะไว้ใจได้สินะ
เธอเปิดช่องแชทขึ้นมา อยากเบี่ยงเบนความสนใจสักหน่อย
หมายเลข 5249732-2: “เพื่อนร่วมทีมขี้เกียจสุด ๆ ไม่ทำอะไรเลย เอาแต่นอน ฉันเห็นแล้วอยากตาย”
หมายเลข 846243-1: “ขอน้ำหน่อย ใครมีน้ำบ้าง”
หมายเลข 455456-2: “เอาไม้แลกอาหาร ใครมีเหลือบ้าง”
หมายเลข 8456356555-1: “โชคดีจริง ๆ เปิดได้เค้กครีมหนึ่งชิ้น ฉันกับเพื่อนร่วมทีมกินกันคนละคำจนหมด ตอนนี้ยิ่งหิวกว่าเดิมอีก”
หมายเลข 5295732-2: “ทำไมฉันไม่เคยเจอลังเลย? มีลังไม้จริง ๆ เหรอ? จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่เห็นสักใบ”
หมายเลข 74249755-3: “อย่าพูดถึงเลย เพื่อนร่วมทีมฉันเป็นไอ้สารเลว อาหารกับน้ำที่หาได้ถูกมันแย่งไปหมด ฉันกับเพื่อนร่วมทีมอีกคนสู้มันก็ไม่ได้ แย่งคืนก็ไม่ได้ เลยปล่อยมันไปแล้ว อย่างมากก็ตายไปด้วยกัน ตายเร็วก็ไปเกิดใหม่เร็ว”
หมายเลข 965732456-2: “วันนี้โชคดีสุด ๆ เปิดได้มันฝรั่งทอดหนึ่งห่อ! รสมะเขือเทศด้วย! ฉันร้องไห้แล้ว”
หมายเลข 157320-1: “เพื่อนร่วมทีมฉันเป็นคนปกติทุกคน พวกเราช่วยเหลือกัน ถึงดวงจะซวยกันหมด ไม่ได้เปิดเจอของที่ใช้ได้เลย แต่อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่”
หมายเลข 2064497044-2: “ช่วยด้วย เพื่อนร่วมทีมสองคนของฉันเพิ่งถูกปลาตัวใหญ่ลากลงทะเลไป ฉันได้แต่มองพวกเขาถูกลากไป ตอนนี้บนแพไม้เหลือฉันคนเดียวแล้ว ทำยังไงดี!!”
หมายเลข 310023211-2: “รับซื้อไม้ ไม้ยี่สิบชิ้นแลกน้ำหนึ่งขวด ใครมีทักส่วนตัวมา”
หมายเลข 33841132-1: “คนข้างบนใจดำ ไม้ยี่สิบชิ้นแลกน้ำแค่ขวดเดียวเหรอ? ฉันเพิ่งใช้ไม้สิบชิ้นแลกน้ำหนึ่งขวดเอง”
หมายเลข 310023211-2: “ไม่อยากแลกก็ไม่ต้องแลก”
หมายเลข 873016451-3: “มีใครเปิดได้แผนที่บ้างไหม? ขอพิกัด ขอทิศทาง ฉันแยกทิศเหนือใต้ตะวันออกตกไม่ออก”
หมายเลข 97246735-1: “ฉันเปิดได้ตุ๊กตายางขนาดเท่าคนจริง แถมยังเป็นสาวผมทองด้วย เพื่อนร่วมทีมสองคนของฉันทะเลาะกันแย่งมันเลย”
“เพื่อนร่วมทีมต้องเป็นผู้ชายแน่ ๆ”
หมายเลข 62744801-2: “เพื่อนร่วมทีมต้องเป็นผู้ชายแน่ ๆ +1”
หมายเลข 7106425-3: “เพื่อนร่วมทีมต้องเป็นผู้ชายแน่ ๆ +2”
……
หมายเลข 978513481-1: “ฮ่า ๆ ๆ ทุกคนใกล้จะเป็นบ้ากันหมดแล้วใช่ไหม?”
หมายเลข 12054534-1: “ร้อนมาก ใครมีร่มกันแดดบ้าง? ฉันใช้น้ำสามขวดแลก”
หมายเลข 63211870-2: “ใครจะเข้าใจบ้าง ฉันเปิดได้แผ่นเสียงของไอดอลตัวเอง ฉันอยู่กลางทะเล จะเอาแผ่นเสียงไปทำอะไร? เอามาพายเรือหรือไง? เมาเลย”
หลิวหลันหลันหัวเราะพรืด รีบปิดช่องแชททันที
ช่างเถอะ งั้นตากแดดต่อไปแล้วกัน