วันแรก กลางวัน
หลิวหลันหลันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เบื้องหน้ามีแสงสว่างจ้าจนแสบตา และมีเสียงผู้ชายคนหนึ่งร้องเรียกอยู่ข้าง ๆ
“เฮ้ สาวน้อย สาวน้อย ตื่นหรือยัง?” เสียงผู้ชายที่ฟังดูเจ้าเล่ห์นิด ๆ ดังขึ้นข้างหู “ที่บ้า ๆ นี่นอนไม่ได้นะ รีบตื่นเร็วเข้า ไอ้ใบ้ นายว่าเธอโดนกระแทกหัวหรือเปล่า ทำไมเรียกยังไงก็ไม่ตื่น?”
“ตื่นแล้ว” เสียงผู้ชายอีกคนดังขึ้นอย่างเย็นชา
หลิวหลันหลันยกมือปิดตา แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น หลังปรับสายตากับแสงแดดจ้าอยู่ครู่หนึ่ง เธอถึงค่อยได้สติ เธอมองไปรอบ ๆ เห็นแต่ผืนน้ำทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัยและตกใจ “ที่นี่... ที่ไหนกัน?!” เธอเพิ่งได้ระบบเช็กอินเป็นสิทธิพิเศษมา เช็กอินได้แค่สองวัน พริบตาเดียวก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
เสียงเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ตอบหลิวหลันหลัน “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันกับไอ้ใบ้ตื่นขึ้นมาก็ลอยอยู่บนแพไม้นี่แล้ว”
ไอ้ใบ้? แพไม้? หลิวหลันหลันก้มลงมอง ก็เห็นแพไม้ที่อยู่ใต้ตัว แพทำจากไม้ทั้งท่อน ไม่มีรอยต่อ ลอยโคลงเคลงอยู่บนผิวน้ำ มองไปทางไหนก็ไม่เห็นแผ่นดิน แม้แต่เกาะสักเกาะก็ไม่มี แพไม้นี่เล็กเอาเรื่อง มีพื้นที่แค่สิบกว่าตารางเมตรเอง ไม่แปลกที่สองคนนี้จะอยู่ใกล้เธอขนาดนี้
หลิวหลันหลันเพิ่งหันไปมองชายสองคนที่กำลังพูดกัน ทั้งคู่แต่งตัวแปลก ๆ ชายคนที่สวมฮู้ดจนมองไม่เห็นใบหน้า ใส่เสื้อฮู้ด กางเกงช่าง และรองเท้าปีนเขา สะพายอาวุธสีดำที่ดูไม่ออกว่าเป็นมีดหรือกระบี่ ส่วนอีกคนที่เรียกตัวเองว่าเฮยเย่แต่งตัวดำทั้งชุด สวมเสื้อหนังกับกางเกงหนังสีดำ และแว่นกันแดด
ขณะที่หลิวหลันหลันกำลังเหม่อคิดว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงแหลมบาดหู “ปี๊บ—” ก็ดังขึ้นกลางทะเล ทั้งสามคนเงยหน้ามองหาต้นเสียง
หลิวหลันหลันลุกขึ้นยืน แพไม้โคลงเคลงอย่างหนักเพราะการขยับของเธอ เธอพยายามยืนให้มั่น ขณะกวาดตามองไปรอบ ๆ และติดต่อกับระบบในใจ
“ระบบ ระบบ เกิดอะไรขึ้น? สถานการณ์ไม่ปกติแล้วนะ”
“ขออภัยค่ะ เจ้าของร่าง คุณถูกระบบอื่นบังคับดึงเข้าสู่โลกเอาชีวิตรอดบนแพกลางทะเล”
เสียงของระบบแฝงความจนใจอยู่เล็กน้อย “นี่คือการแข่งขันเอาชีวิตรอดอย่างเป็นทางการภายใต้การดูแลของเทพผู้สร้าง และได้ทำสัญญาผูกมัดกับคุณแล้ว ไม่สามารถถอนตัวได้ ต้องรอจนกว่าโลกนี้จะปิดลงจึงจะออกไปได้”
“ฉันเจรจากับระบบเอาชีวิตรอดแล้ว อีกฝ่ายยินดีชดเชยให้ โดยมอบพื้นที่สำหรับเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์หนึ่งแห่ง พร้อมแพ็กเกจของใช้จำเป็นหนึ่งชุด อัตราการไหลของเวลาในพื้นที่ปรับได้สูงสุด 1:60 ช่วยให้คุณมีแหล่งอาหารที่มั่นคงได้”
“นอกจากนี้ ระบบเอาชีวิตรอดยังจัดหาเพื่อนร่วมทีมคุณภาพดีให้คุณสองคนโดยเฉพาะ พื้นที่นี้อนุญาตให้คุณพาเพื่อนร่วมทีมเข้าออกได้อย่างอิสระ แต่มีข้อห้ามสามข้อคือ
ห้ามเก็บแพไม้เข้าไปในพื้นที่ ห้ามหลบอยู่ในพื้นที่ในคืนพระจันทร์เต็มดวง และห้ามใช้พื้นที่เป็นที่หลบภัยสำหรับนอน ผู้ฝ่าฝืนจะถูกลงโทษ”
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงค่อย ๆ เบาลง “เจ้าของร่าง ฟังก์ชันเช็กอินรายวันของระบบยังใช้ได้ตามปกติ แต่ระบบนี้อยู่ที่นี่นานไม่ได้ กฎของที่นี่ไม่อนุญาตให้ระบบจากภายนอกพำนัก หากเกิดเหตุฉุกเฉินค่อยเรียกฉันอีกครั้งนะคะ”
สิ้นเสียง ระบบก็เงียบสนิทไป
หลิวหลันหลันพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดแพ็กเกจของขวัญเงียบ ๆ แน่นอนว่าข้างในมีแต่ของใช้จำเป็น ในแพ็กมีเมล็ดผักที่พบได้ทั่วไป เช่น ผักกาดขาว ฟักเขียว ผักโขม ข้าว ข้าวโพด และยังมีไม้ผล ไก่ เป็ด หมู รวมถึงของอย่างอื่นอีกด้วย ชนิดของสิ่งของถือว่าหลากหลายพอสมควร
แต่ของแต่ละชนิดมีจำนวนน้อยมาก เมล็ดพันธุ์มีทั้งผักและพืชอาหารหลัก แต่ละชนิดมีแค่ห้าเมล็ด ต้นไม้มีสิบต้น ในนั้นมีไม้ผลที่กำลังให้ผลอยู่หลายต้น รวมถึงต้นยาง ต้นฮวาเจียว ต้นชา ต้นสน และต้นโกโก้ แต่ละชนิดมีแค่ต้นเดียว เป็นของหายากทั้งนั้น
ยังมีไก่สองตัว เป็ดสองตัว ห่านสองตัว แพะสองตัว หมูสองตัว และวัวสองตัว น้อยก็ว่าแย่แล้ว แถมยังเป็นลูกสัตว์ทั้งหมดอีก เธอจะเอาไปทำอะไรได้? ย่างหมูหันหรือไง!
นอกจากของเหล่านี้ ในแพ็กเกจยังมีน้ำมัน เกลือ น้ำตาล ผ้าฝ้ายสีขาวสองม้วน เต็นท์หนึ่งหลัง และยาลดไข้สิบเม็ด
เธอสนใจพื้นที่ระบบที่ระบบเอาชีวิตรอดมอบให้เป็นค่าชดเชยมาก แต่ตอนนี้ไม่สะดวกเข้าไป เธอจะหายตัวไปต่อหน้าคนอื่นดื้อ ๆ ไม่ได้
เมื่อหลิวหลันหลันสงบลง เธอก็จ้องมองผิวน้ำ จางฉีหลินกับแว่นดำสบตากัน เธอกำลังเหม่ออยู่หรือ? ไม่กลัวเลยหรือไง?
พวกเขาตรวจดูแล้ว นอกจากเดรสผ้าฝ้ายลินินแขนยาวสีเขียวอ่อนกับรองเท้ากีฬาสีขาวที่สวมอยู่ หลิวหลันหลันก็ไม่มีสิ่งของอื่นติดตัว ผิวมือทั้งสองข้างละเอียด นิ้วเรียวยาว ซอกนิ้วเกลี้ยงเกลาไร้ตาปลา แขน ขา เอว และหน้าท้องบอบบางไร้กล้ามเนื้อ ดูไม่เหมือนคนฝึกวิทยายุทธ์
เด็กสาวอายุน้อยที่ไม่มีแรงแม้แต่จะฆ่าไก่ ทั้งยังไม่มีอาวุธป้องกันตัว จู่ ๆ ก็ถูกขังอยู่กลางทะเลกับผู้ชายแปลกหน้าสองคน เธอไม่กลัวเลยหรือ? ใจกล้าเกินไป หรือมีอะไรแปลก ๆ กันแน่!
เสียงปี๊บแหลมบาดหูดังต่อเนื่องอยู่นาน แว่นดำนับถึงสามร้อย เสียงนั้นจึงหยุดลงในที่สุด เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังมาจากที่ที่ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน คล้ายดังมาจากบนฟ้า ใต้แพไม้ที่อยู่ใต้เท้า หรือไม่ก็ในสมองของตัวเอง
“การเอาชีวิตรอดบนแพกลางทะเลเริ่มต้นแล้ว ผู้รอดชีวิตสามคนต่อหนึ่งกลุ่ม ระยะคุ้มครองมือใหม่สิบห้าวัน ในช่วงคุ้มครองมือใหม่จะไม่เสียชีวิตจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเอง หลังครบสิบห้าวันจะเข้าสู่คืนพระจันทร์เต็มดวงครั้งแรก ผู้รอดชีวิตแต่ละคนจะได้รับแพ็กเกจมือใหม่หนึ่งชุด ซึ่งเก็บไว้ในกระเป๋าระบบแล้ว ระบบช่วยเหลือการเอาชีวิตรอดเริ่มทำงาน ช่องแชทโลกเปิดใช้งานแล้ว โปรดสำรวจด้วยตัวเอง ขอเตือนผู้รอดชีวิตอีกครั้ง อย่าเข้าใกล้สิ่งมีชีวิตในทะเลตอนกลางคืน”
หลิวหลันหลันรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเสียงอิเล็กทรอนิกส์ไม่ดังขึ้นอีก เธอก็มองชายทั้งสองแล้วแนะนำตัว “สวัสดี ฉันชื่อหลิวหลันหลัน อายุยี่สิบปี ต่อไปเราก็เป็นคู่หูกันแล้วนะ”
คนที่ตอบยังคงเป็นชายสวมเสื้อหนังที่ดูเจ้าเล่ห์นิด ๆ “สวัสดีสาวน้อย พวกเราสองคนอายุมากกว่าเธอ นี่คือจางฉีหลิน ปกติเงียบเป็นเป่าสาก ไม่ค่อยพูด ฉันเลยเรียกเขาว่าไอ้ใบ้ ส่วนฉันชื่อแว่นดำ คนที่สนิทกันจะเรียกฉันว่าเฮยเย่ เธอจะเรียกแว่นดำ เฮยเย่ หรือเสี่ยวเฮยก็ได้ทั้งนั้น”
“...” หลิวหลันหลันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ฉันจะเรียกพวกคุณว่าจางฉีหลินกับเฮยเย่ก็แล้วกัน พวกคุณจะเรียกฉันว่าเสี่ยวหลิวหรือหลิวหลันหลันก็ได้”
“ได้ งั้นฉันเรียกเธอว่าหลันหลันก็แล้วกัน พวกเราสามคนคงต้องอยู่ด้วยกันสักพัก อย่าทำตัวห่างเหินกันเลย มาช่วยเหลือกันและกันเถอะ” พอพูดจบ แว่นดำก็ขยับความคิด เปิดหน้าจอตรงหน้า “ให้ฉันลองศึกษาระบบช่วยเหลือการเอาชีวิตรอดกับช่องแชทโลกก่อน”
หน้าจอของแต่ละคน คนอื่นมองไม่เห็น หลิวหลันหลันเปิดระบบช่วยเหลือของตัวเอง ข้อมูลของเธออยู่ด้านบนสุด
ชื่อ: หลิวหลันหลัน
หมายเลข: 1712358-1
เพศ: หญิง
อายุ: 20 ปี【ผู้ทำภารกิจ】
เผ่าพันธุ์: มนุษย์
โลกต้นกำเนิด: ดาวสุ่ยหลาน
สิ่งพิเศษที่พกติดตัว: ระบบเช็กอินรายวัน, พื้นที่ระบบ
สิ่งของเริ่มต้น:
แพไม้: ระดับ 1【อัปเกรดได้】
ขนาด: ยาวสี่เมตร กว้างสามเมตร หนาห้าเซนติเมตร มีสามคนแล้วค่อนข้างเบียดกัน
การป้องกัน: เปราะบางอย่างยิ่ง ใช้ได้เฉพาะช่วงคุ้มครองมือใหม่
ความแข็งแรง: เปราะบางอย่างยิ่ง ใช้ได้เฉพาะช่วงคุ้มครองมือใหม่
สิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐาน: ไม่มี ว่างเปล่า
อุปกรณ์อาวุธ: ไม่มี ไม่มีสิ่งใดใช้โจมตีหรือป้องกัน
กระเป๋า 20 ช่อง【แพ็กเกจมือใหม่*1, คำอธิบาย: สิ่งของต่างชนิดกันไม่สามารถใส่ไว้ในช่องเดียวกันได้ สิ่งของชนิดเดียวกันซ้อนรวมกันได้โดยไม่จำกัดจำนวน【ฟังก์ชันนี้ใช้ได้เฉพาะสมาชิกในกลุ่มเดียวกัน】】
คุณสมบัติส่วนบุคคล:【กดดูได้】
เพื่อนร่วมทีม: จางฉีหลิน, ฉีเหยิน ไต้ฉิน
หลิวหลันหลันกดดูคุณสมบัติส่วนบุคคล
คุณสมบัติพื้นฐาน:
พลังชีวิต: ???/10 ระบบของคุณโกงให้คุณแล้ว
พลังจิต: ???/10 ระบบของคุณโกงให้คุณแล้ว
พละกำลัง: 6/10 คนธรรมดา
ความกระปรี้กระเปร่า: 10/10 สดชื่นเต็มที่
สติปัญญา: 8/10 ไอคิวอยู่ในเกณฑ์
เสน่ห์: ???/10 ระบบของคุณโกงให้คุณแล้ว
โชค: ???/10 ระบบของคุณโกงให้คุณแล้ว
พละกำลัง: 3/10 ไม่มีแรงแม้แต่จะฆ่าไก่
ความว่องไว: 5/10 ไม่ค่อยคล่องแคล่ว
สภาพร่างกาย: 9/10 สุขภาพแข็งแรง
การป้องกัน: 3/10 ต้องให้ยอดฝีมือสองคนคอยคุ้มกัน
คุณสมบัติทักษะเฉพาะทาง:
เก็บเกี่ยว: 5/10 อาจเก็บพืชมีพิษได้
ก่อสร้าง: 1/10 ทำได้แค่ก่อกองทราย
เย็บผ้า: 2/10 เย็บกระดุมกับรอยขาดได้
ต่อสู้: 1/10 ถ้าตบตีกันด้วยการดึงผมยังนับว่าเป็นการต่อสู้นะ
ยิงปืน: 0/10 ไม่เคยจับปืนหรือธนูมาก่อน
ทำอาหาร: 4/10 ไม่ถึงกับไม่อร่อย แต่ก็ไม่อร่อย
ตกปลา: 5/10 มีโอกาสตกไม่ได้อะไรเลยครึ่งหนึ่ง
เดินเรือ: 0/10 อยู่กลางทะเลแล้วยังแยกทิศเหนือใต้ตะวันออกตกไม่ออก
เพาะปลูก: 4/10 รดน้ำกับถอนหญ้าเป็น แล้วมีพื้นที่ไปทำไม
เลี้ยงสัตว์: 2/10 ให้อาหารเป็น แล้วมีพื้นที่ไปทำไม
??? ดูเหมือนระบบเอาชีวิตรอดจะคับแค้นใจไม่น้อย หลิวหลันหลันทำหน้าเอือมระอาแล้วเข้าไปในช่องแชทโลกสาธารณะ ในกลุ่มมีข้อความแชทมากมายจนแทบนับไม่ถ้วน เธอรีบไล่อ่าน ค้นหาข้อมูลที่ต้องการจากข้อความที่แน่นขนัด
โลกนี้กว้างใหญ่มาก แทบทั้งหมดเป็นมหาสมุทร ในกลุ่มมีคนทั้งหมดหนึ่งแสนล้านคน แบ่งเป็นกลุ่มละสามคนและสุ่มจับทีม เพื่อนร่วมทีมจะมาจากโลกไหน ใช้ภาษาอะไร หรือมีสีผิวแบบใด ล้วนสุ่มทั้งนั้น สิ่งเดียวที่อาจเหมือนกันคือเผ่าพันธุ์ ทุกคนเป็นมนุษย์
หลิวหลันหลันยังถือว่าโชคดี เพื่อนร่วมทีมของเธอไม่มีปัญหาเรื่องการสื่อสาร ในช่องแชทโลกมีคนจำนวนมากบ่นว่าพูดกับเพื่อนร่วมทีมไม่รู้เรื่อง หลังจากลองหลายวิธีก็พบว่าข้อความในช่องแชทโลกจะถูกแปลงเป็นภาษาที่ตัวเองคุ้นเคยที่สุดโดยอัตโนมัติ ส่วนคนที่สื่อสารกันไม่ได้ก็ทำได้เพียงคุยผ่านข้อความส่วนตัวในช่องแชทโลก
หลิวหลันหลันเปิดแพ็กเกจมือใหม่ของตัวเอง นอกจากพื้นที่กับแพ็กเกจของใช้จำเป็นที่ได้รับเป็นค่าชดเชยแล้ว ยังมีน้ำดื่มขวดละห้าร้อยมิลลิลิตรสิบขวด ขนมปังขาวยี่สิบชิ้น และคันเบ็ดหนึ่งคัน
แพ็กเกจมือใหม่ของจางฉีหลินมีคราดเหล็กยาวสองเมตรหนึ่งอันกับขนมปังขาวสิบชิ้น
ไห้เซียจื่อได้เพียงน้ำดื่มขวดละห้าร้อยมิลลิลิตรสองขวดกับขนมปังขาวสองชิ้น
ไห้เซียจื่อแอบสบถด่าโชคร้ายในใจ ก่อนจะตรวจดูคันเบ็ดกับคราดเหล็ก พอเขาแตะคันเบ็ด ก็มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นโดยอัตโนมัติ
คันเบ็ด: คันเบ็ดไม้ธรรมดา ฝีมือหยาบ ใช้ซ้ำได้ ไม่มีแรงดึงดูดปลาทะเลน้ำลึกตัวใหญ่【ซ่อมได้/อัปเกรดไม่ได้】
คราดเหล็ก: คราดเหล็กธรรมดายาวสองเมตร ใช้ซ้ำได้ ความยาวมีข้อจำกัด ไม่คล่องตัวนัก【ซ่อมได้/อัปเกรดไม่ได้】
ตอนหลิวหลันหลันเลื่อนดูช่องแชทโลก ของที่ได้จากแพ็กเกจมือใหม่ส่วนใหญ่เป็นของพื้นฐาน หากโชคดีหน่อยก็จะได้อาหาร น้ำ คันเบ็ด แหจับปลา และอื่น ๆ ส่วนคนโชคร้ายก็ได้แค่น้ำไม่กี่ขวดกับขนมปังขาว
จางฉีหลินที่เงียบมาตลอดหยิบคันเบ็ดขึ้นมา แล้วควักแครกเกอร์อัดก้อนครึ่งชิ้นจากกระเป๋ามาเกี่ยวไว้กับเบ็ด เขายึดคันเบ็ดให้แน่นแล้วเหวี่ยงสายเบ็ดออกไปตกปลา มือหนึ่งจับคันเบ็ดไว้ ส่วนอีกมือก็ไม่ปล่อยว่าง มือซ้ายจับคันเบ็ด มือขวาใช้คราดเหล็กเกี่ยวหีบไม้ที่ลอยเงียบ ๆ เข้ามาใกล้แพขึ้นมา
เสียงหีบไม้กระแทกแพดึงดูดสายตาหลิวหลันหลัน เธอรีบเดินเข้าไปหา “จางฉีหลิน ฉันช่วยนะ”
หลิวหลันหลันเดินไปที่ขอบแพอย่างระมัดระวัง อุ้มหีบไม้แล้วถอยกลับมาตรงกลางแพ แว่นดำทิ้งตัวนั่งขัดสมาธิอย่างเกียจคร้านแล้วพูดว่า “ฉันมือไม่ขึ้น ไม่เปิดแล้วล่ะ น้องหลันหลันจัดการเลย”
ทำไมกลายเป็นน้องสาวไปแล้วล่ะ? หลิวหลันหลันขมวดคิ้วเรียวงามอย่างสงสัย
หีบไม้ยาวประมาณหนึ่งเมตร กว้างครึ่งเมตร สูงครึ่งเมตร และไม่ได้ล็อกไว้ เธอเปิดหีบตรง ๆ ข้างในมีขนมปังขาว*3 ซาลาเปาไส้เนื้อ*5 น้ำ*5 ไม้*3 และหิน*4 ทุกอย่างมีขนาดจิ๋ว แต่พอหยิบออกจากหีบก็กลับมีขนาดปกติ เมื่อนำใส่กลับเข้าไปก็ยังคงมีขนาดปกติ
น้ำเหมือนกับที่อยู่ในแพ็กเกจมือใหม่ บรรจุในขวดพลาสติกใส ขวดละห้าร้อยมิลลิลิตร ซาลาเปาไส้เนื้อหนึ่งลูกมีขนาดเท่ากำปั้นผู้ชายโต ๆ และยังมีไอร้อนลอยขึ้นมา ขนมปังขาวแน่นเต็มชิ้น หนักชิ้นละสองร้อยห้าสิบกรัม ส่วนวัสดุอื่น ๆ มีขนาดแตกต่างกัน ไม้กว้างหนึ่งเมตร ยาวสองเมตร หนาสองนิ้ว ส่วนหินเป็นก้อนสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ยาว กว้าง และสูงครึ่งเมตร
แว่นดำรู้จากช่องแชทโลกแล้วว่าจะมีสถานการณ์แบบนี้ เขาจึงไม่แปลกใจ “โชคดีใช้ได้นะ ฉันเห็นในช่องแชทโลกมีแต่ขนมปังขาวกับน้ำ วัสดุไม้กับหินก็มีไม่มาก ส่วนเนื้อสัตว์ยิ่งหาได้ยาก”
คันเบ็ดที่เกี่ยวแครกเกอร์อัดก้อนไว้สั่นกระตุก ทุ่นถูกลากจมลงน้ำไปทั้งหมด จางฉีหลินรีบดึงสายกลับ
“ปลาตัวใหญ่!” หลิวหลันหลันจ้องคันเบ็ดอย่างตื่นเต้น เมื่อจางฉีหลินยกคันเบ็ดขึ้น ปลาทะเลยาวประมาณสามสิบเซนติเมตร ตัวสีแดงทั้งตัว หัวเล็กแต่ลำตัวใหญ่ก็ถูกยกขึ้นมา ฟันของมันแหลมคมและกำลังกระโดดไปมาบนแพ
แว่นดำก้าวพรวดเดียวเข้าไปคว้าสายเบ็ด แล้วโยนปลาลงในหีบไม้ที่เพิ่งว่าง
ปลาฟันแดง ปลาทะเลธรรมดา ไม่มีพิษ เนื้อแน่นและไม่มีกลิ่นคาว แม้จะมีฟันแหลมคมแต่กินสาหร่ายเป็นอาหาร ความยาวสามสิบเซนติเมตรถือเป็นยักษ์ใหญ่ในหมู่ปลาฟันแดง ต้องการชำแหละหรือไม่?
ทันทีที่แตะตัวปลา แว่นดำก็เห็นข้อความแจ้งเตือน เขาเลือกแยกชิ้นส่วน เพียงพริบตาเดียวปลาที่อยู่ในหีบไม้ก็กลายเป็นเนื้อปลาสีขาวอมชมพูส่วนหนึ่ง
เนื้อปลาฟันแดง*5 อุดมด้วยสารอาหาร โปรตีน และน้ำเล็กน้อย กินแล้วช่วยเติมพลังงานและฟื้นฟูพละกำลัง
“เฮยเย่ เนื้อปลาฟันแดงหนึ่งชิ้นเท่ากับหนึ่งร้อยกรัม ระบบชำแหละแล้วไม่มีหัว หาง เกล็ด หรือเครื่องใน ฉันเห็นคนในกลุ่มบอกว่าปลาหนักหนึ่งชั่ง พอชำแหละแล้วเหลือแค่หนึ่งในสามถึงครึ่งเดียว” หลิวหลันหลันไล่อ่านข้อความในกลุ่ม สมกับเป็นกลุ่มที่มีคนเป็นแสนล้าน เธอเจอข้อความจากคนที่ตกปลาได้ตั้งหลายข้อความแล้ว
“ฉันเห็นคนในกลุ่มบอกว่าหีบไม้ก็แยกชิ้นส่วนได้ หีบไม้หนึ่งใบเท่ากับไม้หนึ่งชิ้นกับเหล็กหนึ่งชิ้น” หลิวหลันหลันกดปุ่มอัปเกรดที่อยู่ข้างแพไม้บนหน้าจอระบบ “อัปเกรดแพไม้เป็นระดับ 2 ต้องใช้ไม้ 100 เหล็ก 20 และยาง 10”
พอเห็นยาง หลิวหลันหลันก็นึกถึงต้นยางในแพ็กเกจของใช้จำเป็น เธอจะปลูกเมล็ดลงในพื้นที่ได้อย่างไรกันนะ
ขณะที่หลิวหลันหลันกำลังเหม่อ จางฉีหลินก็ตกปลาได้อีกตัว เป็นปลาฟันแดงอีกตัว แต่ตัวเล็กกว่าตัวก่อนมาก
ในโลกที่ไม่รู้ว่าเวลาเท่าไร สิ่งเดียวที่ใช้อ้างอิงได้ก็คือดวงอาทิตย์บนฟ้า จางฉีหลินตกปลาฟันแดงได้ห้าตัว ปลาทะเลคล้ายปลาทูสองตัว และปูสีเขียวตัวใหญ่หนึ่งตัว ทั้งหมดไม่มีพิษและกินได้
เมื่อดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ หลิวหลันหลันก็เริ่มกระหายน้ำ และเริ่มหิวเล็กน้อย เธอคาดว่าตั้งแต่มาถึงโลกนี้น่าจะผ่านไปสี่ถึงห้าชั่วโมงแล้ว
เธออุ้มหีบไม้ที่กู้ขึ้นมาได้ใบหนึ่งวางบนแพ แล้วเปิดอย่างคล่องแคล่ว ข้างในมีขนมปังขาว*5 น้ำ*3 ไม้*5 และเหล็ก*2
จางฉีหลินตกปลา ส่วนเธอกับแว่นดำมีหน้าที่เก็บหีบจากทะเล พวกเขาเก็บหีบไม้ได้ทั้งหมดหกใบ เมื่อรวมกับหีบไม้ห้าใบที่แยกชิ้นส่วนแล้ว พวกเขาก็มีเสบียงดังนี้ ขนมปังขาว*52 น้ำ*62 ซาลาเปาไส้เนื้อ*5 ไม้*50 หิน*15 เหล็ก*10 กระจก*8 ผ้า*8 ยาง*5 เนื้อปลาฟันแดง*11 เนื้อปลาทูริ้ว*10 และปูเขียว*1
“เอาไป” จางฉีหลินยื่นซาลาเปาไส้เนื้อให้สองลูก หลังหลิวหลันหลันรับไปแล้ว เขาถึงหยิบขนมปังขาวมากินหนึ่งชิ้น
ซาลาเปาไส้เนื้อได้มาจากการเปิดหีบแค่ห้าลูก เสบียงส่วนใหญ่ถูกจัดเก็บรวมไว้ในช่องกระเป๋าของทั้งสามคนแล้ว เหลืออาหารไว้ในหีบไม้ด้านนอกเพียงเล็กน้อย แว่นดำคาบขนมปังขาวไว้ในปาก กำลังศึกษาอยู่ว่าจะก่อไฟอย่างไร เขาไม่ค่อยอยากกินเนื้อปลาดิบ
สองคนนี้ก็ดีเหมือนกันนะ หลิวหลันหลันคิดขณะเคี้ยวซาลาเปาไส้เนื้อ เธอจะเชื่อใจพวกเขาได้ไหมนะ? ยังไงทั้งคู่ก็เป็นเพื่อนร่วมทีมคุณภาพดีที่ระบบเอาชีวิตรอดตั้งใจเลือกมาให้เธอ