ตลอดทั้งบ่าย แว่นดำกู้ลังไม้ขึ้นมาได้ห้าลัง หลิวหลันหลันยังคงรับหน้าที่เปิดลัง ได้รับน้ำ*20 ขนมปังขาว*20 เป็ดย่าง*1 ตัว แอปเปิล*5 ผล แตงกวา*10 ผล ใบสะระแหน่*2 ชั่ง ต้นกล้าขึ้นฉ่าย*20 ต้น ต้นกล้าถั่วฝักยาว*10 ต้น ไม้*20 ก้อนหิน*10 ก้อน เหล็ก*5 แก้ว*10 ผ้า*5
แว่นดำหยิบแอปเปิลสามผลมาแจกคนละผล แอปเปิลลูกอวบอิ่ม สีแดงสดน่ากิน พอถือไว้ในมือก็รู้สึกหนักอึ้ง
“ขอบคุณค่ะ เฮยเย่” หลิวหลันหลันเรียกเขาเสียงหวาน
จางฉีหลินพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย แล้วตกปลาต่อ
แว่นดำยั่วโมโหเขาอยู่ข้าง ๆ “ใบ้ ทำไมไม่พูดล่ะ ดูน้องหลันหลันสิ มีมารยาทจะตาย”
ได้รับค้อนจากจางฉีหลินหนึ่งที
“ต้นกล้าพวกนี้เอาไว้ทำอะไร?” แว่นดำไม่ใส่ใจ เขามองต้นกล้าที่กองอยู่ในลังแล้วถาม “เอาไปยัดซอกฟันยังไม่พอเลย จะปลูกก็ไม่มีที่ให้ปลูก”
หลิวหลันหลันกัดแอปเปิลดังกร๊อบ ๆ เนื้อกรอบฉ่ำน้ำ รสเปรี้ยวหวานกำลังพอดี เธอมองต้นกล้าแล้วแอบเหลือบมองแว่นดำอย่างถ่อมตัว
แว่นดำเป็นใครกัน นั่นคือคนเจนจัดที่ผ่านความเป็นความตายมาแล้ว ใจคอกลซับซ้อนยิ่งกว่าตะแกรงเสียอีก แค่สายตาเล็ก ๆ ของหลิวหลันหลันก็ทำให้เขาสังเกตเห็นความผิดปกติได้อย่างฉับไว แต่เขายังคงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วพูดว่า “เฮ้อ น่าเสียดายจริง ๆ ไม่มีน้ำไม่มีดิน ต้นกล้าตั้งเยอะพวกนี้คงอยู่ได้ไม่นานก็เหี่ยวตายหมด”
หลิวหลันหลันเคี้ยวแอปเปิลช้าลง เธอมีปริภูมิ ปลูกได้อยู่นี่นา
“เอ่อ เฮยเย่...” หลิวหลันหลันทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นว่า “ฉันมีวิธีค่ะ”
ดวงตาใต้แว่นดำวาววับขึ้นมา เป็นอย่างที่คิด กระต่ายน้อยสีขาวนี่ตกเบ็ดง่ายจริง ๆ
“น้องหลันหลันมีวิธีอะไรเหรอ?”
จางฉีหลินหันกลับไปมองแว่นดำด้วยสายตาตำหนิ
ตอนนั้นดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำแล้ว อากาศไม่ร้อนเท่าเดิม แต่แสงแดดยังคงแสบตา หลิวหลันหลันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบร่มกันแดดกลางแจ้งออกมาจากคลังของระบบเช็กอินรายวัน
“ว้าว น้องหลันหลันเปิดได้ร่มกันแดดด้วยเหรอ?” แว่นดำรับร่มไปกาง แล้วใช้ลังไม้สองสามลังยึดไว้ ทันใดนั้นกลางแพไม้ก็มีร่มเงาเพิ่มขึ้น
หลิวหลันหลันหยิบเสื้อแจ็กเก็ตกันลมไซซ์กลาง ชุดอาบน้ำสำหรับเดินทาง และเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊ว*5 ชั่งออกมาอีก พร้อมอธิบายว่า “จริง ๆ แล้วในแพ็กเกจมือใหม่ของฉันมีระบบเช็กอินรายวันค่ะ” เธอปิดบังรายละเอียดบางส่วนและสลับลำดับคำพูดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อว่า “แล้วยังมีปริภูมิปลูกพืชอีกที่หนึ่งด้วยค่ะ”
ทั้งสองคนต่างจ้องมองเธอ
“ข้างบนนั่นน่ะ” ไห้เซียจื่อชี้ขึ้นไปบนฟ้า “เป็นพ่อแท้ ๆ หรือแม่แท้ ๆ ของน้องหลันหลันกันแน่?”
หลิวหลันหลันถ่อมตัวว่า “แค่โชคดีนิดหน่อยค่ะ” มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ระบบเช็กอินช่วยให้เธอได้มา
แว่นดำตบต้นขาฉาด สีหน้าตื่นเต้นสุดขีด “หา? ที่แท้น้องหลันหลันก็คือตัวเอกในนิยายนี่เอง มีทั้งสิทธิพิเศษสารพัด งั้นพวกเราก็แค่รอนอนชนะสบาย ๆ สินะ”
ท่ามกลางคำพูดหยอกล้อของแว่นดำ หลิวหลันหลันค่อย ๆ คลายความตึงเครียดลง “ในแพ็กเกจมือใหม่ยังมีแพ็กเกจปลูกพืชเลี้ยงสัตว์อีกหนึ่งชุดค่ะ ข้างในมีผัก อาหารหลัก ผลไม้ ไก่ เป็ด แล้วก็ของทั่วไปพวกนี้ ส่วนปริภูมิฉันยังไม่เคยเข้าไป เลยไม่รู้ว่าข้างในเป็นยังไง แต่ฉันรู้ว่าพาคนอื่นเข้าไปได้ค่ะ แน่นอนว่าแพไม้เข้าไปไม่ได้นะคะ”
“แบบนี้ก็ดีเลย ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารแล้ว” แว่นดำพูดอย่างดีใจ “แล้วเข้าไปยังไงล่ะ?”
หลิวหลันหลันยื่นมือออกมา “จับมือฉันไว้ก็เข้าไปได้แล้วค่ะ ตอนออกมาก็จะกลับมาอยู่บนแพไม้เหมือนเดิม”
“พวกเธอไปเถอะ ฉันเฝ้าแพเอง” จางฉีหลินมองทั้งสองคน “ระวังตัวด้วย”
แว่นดำพยักหน้าแล้วจับมือหลิวหลันหลัน เพียงพริบตาเดียว ทิวทัศน์รอบตัวก็เปลี่ยนไป แพไม้ใต้เท้ากลายเป็นผืนดินสีดำอุดมสมบูรณ์ที่นุ่มร่วน ไม่ไกลออกไปมีทะเลสาบใสสะอาดแห่งหนึ่ง นอกจากสองสิ่งนี้แล้ว มองไปทางไหนก็ว่างเปล่า
สีหน้าตื่นเต้นของแว่นดำแปรเปลี่ยนเป็นงุนงง ที่แท้ก็ต้องมาบุกเบิกพื้นที่กันนี่เอง
หลิวหลันหลันยิ้มอย่างกระดากใจ เธอเองก็ไม่รู้ว่าปริภูมิแห่งนี้จะว่างเปล่าขนาดนี้ รีบหยิบแพ็กเกจใหญ่ออกมาแล้วปล่อยไก่กับเป็ดออกมาก่อน แว่นดำมองลูกเจี๊ยบสองตัวกับลูกเป็ดเหลืองสองตัวบนพื้น แล้วพูดไม่ออก ได้แต่คิดว่าอย่างน้อยก็ฟักออกมาแล้วสินะ แต่ลูกไก่ลูกเป็ดยังต้องให้อาหารถึงจะโต
หลิวหลันหลันพูดต่อว่า “ยังมีกระต่าย ลูกหมู ลูกวัว แล้วก็ลูกแกะ อย่างละสองตัวด้วยค่ะ”
แว่นดำรีบห้าม “อย่าเพิ่งเอาออกมา ไม่มีอะไรให้พวกมันกิน”
หลังจากบ่นเรื่องไก่กับเป็ดที่มีเนื้อน้อย เมล็ดพันธุ์กับต้นไม้ที่มีจำกัดแล้ว ไห้เซียจื่อก็แทบพูดไม่ออก หรือโลกนี้กลัวว่าน้องหลันหลันจะอดตาย แต่ก็กลัวว่าเธอจะใช้ชีวิตสบายเกินไปกันแน่?
แว่นดำใช้มือเปล่าขุดหลุมปลูกต้นไม้ พลางคิดว่ารู้อย่างนี้น่าจะขอยืมดาบเฮยจินกู่ของใบ้มาใช้เสียหน่อย ทางด้านหลิวหลันหลันหว่านเมล็ดเสร็จแล้ว ก็ขุดหลุมเล็ก ๆ อีกสองสามหลุมเพื่อปลูกต้นกล้า ส่วนแว่นดำใช้ดินก่อกำแพงสี่ด้านอย่างง่าย ๆ ล้อมไก่กับเป็ดเอาไว้
หลิวหลันหลันเหลือบดูคำแนะนำของปริภูมิแล้วพูดว่า “ปริภูมินี้เน้นปลูกพืชกับเลี้ยงสัตว์ มีขนาดยี่สิบเฮกตาร์ อัตราเวลาเร็วกว่าโลกภายนอก แล้วก็ไม่อนุญาตให้คนอยู่ข้างในตลอดเวลา พอเราออกไปแล้ว ฉันตั้งอัตราเวลาในนี้เป็นหนึ่งต่อหกสิบได้ค่ะ ข้างนอกหนึ่งวัน ข้างในหกสิบวัน”
“งั้นอีกไม่นานก็ได้กินไก่ย่างกับเป็ดย่างแล้วสิ” หลังจากทำงานเสร็จ แว่นดำไปล้างมือที่ริมทะเลสาบ พอแน่ใจว่ามองไม่เห็นปลาสักตัวในน้ำ จึงให้หลิวหลันหลันพาเขาออกไป
จางฉีหลินที่รออยู่บนแพไม้เห็นคนสองคนปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่าอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย หลิวหลันหลันยื่นมือไปทางจางฉีหลิน “จางฉีหลิน มาสิ ฉันจะพาคุณเข้าไปดู”
“ได้” จางฉีหลินจับมือเธอ เขาไม่กะพริบตาเลยสักครั้ง เพียงรู้สึกว่าสีสันตรงหน้าเปลี่ยนไป แล้วก็มาถึงอีกสถานที่หนึ่ง สายลมเย็นพัดผ่านปลายจมูก กลิ่นที่ได้สูดดมคือกลิ่นดิน ส่วนเสียงที่ได้ยินคือเสียงไก่กับเป็ดร้องจิ๊บ ๆ และก๊าบ ๆ ผืนดินสีดำ ท้องฟ้าสีคราม และผืนน้ำในทะเลสาบสีครามประกอบกันเป็นสีสันหลักของโลกใบเล็กแห่งนี้
ปริภูมิแห่งนี้ไม่มีดวงอาทิตย์ จางฉีหลินเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามกระจ่างใส ปราศจากแม้แต่เมฆสักก้อน
“ตอนที่ไม่มีใครอยู่ ฉันจะเร่งอัตราเวลาให้เต็มที่ ข้างนอกหนึ่งวัน ข้างในหกสิบวัน นอนสักคืนก็ได้กินผักสดแล้วค่ะ” หลิวหลันหลันแนะนำอย่างกระตือรือร้น “พวกนี้คือต้นแอปเปิล ต้นส้ม ต้นกล้วย ต้นโลควอต ต้นโกโก้ ต้นชา ต้นวอลนัต ต้นพริกไทยเสฉวน ต้นสน แล้วก็ต้นยางพารา ทั้งหมดอยู่ในช่วงให้ผลผลิตเต็มที่ ต่อไปก็มีผลไม้กินไม่ขาด ส่วนผักมีแตงกวา บวบ ถั่วฝักยาว ผักกาดหอม กะหล่ำปลี ผักโขม ฟักเขียว หัวไชเท้าขาว แครอต มะเขือเทศ พริก ขิง ข้าวสวย ข้าวสาลี ฟักทอง ข้าวโพด ถั่วเหลือง ฝ้าย งา แล้วก็แตงโม รวมยี่สิบชนิด จำนวนมีไม่มาก ต่อไปต้องเก็บไว้ทำเมล็ดพันธุ์ด้วยค่ะ”
จางฉีหลินชี้ไปทางลูกไก่กับลูกเป็ด “พวกมันกินอะไร?”
“ก๊าบ...” หลิวหลันหลันส่งเสียงสั้น ๆ “กินใบไม้หรือเปล่าคะ?” เธอตอบอย่างไม่แน่ใจ เธอเคยกินแต่เนื้อไก่กับเนื้อเป็ด ไม่เคยเลี้ยงสัตว์เป็น ๆ พวกนี้มาก่อน แต่พวกมันน่าจะกินหญ้ากันใช่ไหม?
หลิวหลันหลันมองใบไม้ที่มีอยู่ประปรายบนต้นแอปเปิล แล้วมองต้นกล้วยสูงกว่าสองเมตร ใบสีเขียวชอุ่มกว้างใหญ่ บางทีใบกล้วยก็น่าจะใช้ได้?
“...” จางฉีหลินมองหลิวหลันหลันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จนเธอรู้สึกผิดอยู่บ้าง จึงเบือนสายตาหนีอย่างกระอักกระอ่วน
เธอพึมพำเสียงเบา “ฉันไม่เคยเลี้ยงนี่นา”
“ในทะเลมีหญ้าทะเลกับสาหร่ายทะเล ล้างให้สะอาดแล้วค่อยเอามาให้พวกมันกิน เข้ามาดูทุกชั่วโมง” เสียงเย็นชาของจางฉีหลินดังขึ้น “กลัวก็แต่ว่าพวกมันจะจิกกินต้นกล้าผักก่อน”
หลิวหลันหลันรีบพูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันตั้งค่าไม่ให้พวกมันเข้าใกล้แปลงผักบริเวณนี้ได้”
“อืม ช่องแชทโลกแลกเปลี่ยนซื้อขายได้ ลองหาดูว่ามีใครซื้อขายพืชไหม พวกเราไม่ขาดน้ำ ใช้น้ำแลกได้” จางฉีหลินมองทะเลสาบที่ใสจนเห็นก้น “พอแล้ว ออกไปกันเถอะ”
“ค่ะ” หลิวหลันหลันพยักหน้าอย่างงุนงง หลังถูกจางฉีหลินพูดรวดเดียวเสียยาวเหยียดจนทำอะไรไม่ถูก
“กลับมาแล้วเหรอ” แว่นดำที่กำลังกู้ลังหันกลับมามองทั้งสองคนที่ออกมาจากปริภูมิ แล้วรายงานข่าวดีว่า “ดูสิ ฉันเก่งไหม แป๊บเดียวก็กู้ลังไม้ขึ้นมาได้อีกสองลัง”
“สี่ลัง” จางฉีหลินหยิบหีบสมบัติจากช่องกระเป๋าเป้ของตัวเองออกมาวางบนแพไม้ มีลังไม้สองลัง กล่องสมบัติเหล็กดำหนึ่งกล่อง แถมยังมีกล่องสมบัติทองแดงสีเขียวหนึ่งกล่องด้วย “แล้วยังมีเนื้อปลาอีก”
“...” ชายมือดำผู้โชคร้ายเป็นทุนเดิมไม่สนใจจางฉีหลินที่กำลังอวด เขาหันไปพูดกับหลิวหลันหลันว่า “น้องหลันหลัน รีบมาเปิดเร็ว”
“...ได้ค่ะ” ความกดดันมาตกอยู่ที่หลิวหลันหลัน เธอรู้สึกว่าดวงของจางฉีหลินดีกว่าเธอเสียอีก แต่ดูเหมือนทุกคนจะคิดกันไปแล้วว่าคนเปิดหีบต้องเป็นเธอ
ของในลังไม้ยังคงเป็นเสบียงพื้นฐาน ลังไม้สี่ลังเปิดได้ขนมปังขาว*20 ขนมปังปิ้งนม*10 น้ำ*15 ไม้*50 ก้อนหิน*16 เหล็ก*12 ทองแดง*10 แก้ว*6 ผ้า*5 ยาง*5 ส่วนกล่องสมบัติเหล็กดำหนักมาก ข้างในไม่มีอาหาร แต่มีเสบียงมากมายซึ่งล้วนเป็นของที่พวกเขาขาดแคลน ได้แก่ พลั่วเหล็ก*1 มีดสั้นทองแดง*1 ตะเกียงน้ำมันก๊าด*1 น้ำมันก๊าด*50 และพิมพ์เขียวง่าย ๆ สองแผ่น
“พิมพ์เขียวอะไร?” แว่นดำขยับเข้ามาใกล้ “ในช่องแชทโลกก็มีคนเปิดได้พิมพ์เขียวเหมือนกัน เป็นพิมพ์เขียวเครื่องมือระดับต่ำกับอาวุธง่าย ๆ ทั้งนั้น” แว่นดำหยิบพลั่วเหล็กขึ้นมาชั่งน้ำหนัก “น้องหลันหลันนี่มือขึ้นจริง ๆ เครื่องมือ อาวุธ แสงสว่าง ได้ครบในคราวเดียว ส่วนหีบของคนอื่นมากที่สุดก็มีของแค่สองสามอย่าง”
“พิมพ์เขียวคันธนูและลูกศรง่าย ๆ กับพิมพ์เขียวเครื่องกรองน้ำแบบง่ายค่ะ” หลิวหลันหลันเก็บพิมพ์เขียวให้เรียบร้อย ของสองอย่างนี้ทำออกมาแล้วคงมีคนต้องการแลกเปลี่ยนไม่น้อย คราวนี้เธอเริ่มมั่นใจในโชคของตัวเองขึ้นมานิดหน่อยแล้ว
เธอหยิบตะเกียงน้ำมันก๊าดขึ้นมาดู แล้วได้รับข้อความแจ้งเตือนจากหน้าจอช่วยเอาชีวิตรอดว่า เมื่อมีแสงสว่างเล็กน้อยในความมืด จะช่วยขจัดความหวาดกลัวในใจ ทำให้สิ่งมีชีวิตประหลาดในทะเลลึกยามค่ำคืนหวาดกลัวได้ แต่ในคืนพระจันทร์เต็มดวงจะไม่ค่อยมีผล หลิวหลันหลันวางตะเกียงกับน้ำมันก๊าดไว้อย่างระมัดระวัง ดูเหมือนคืนนี้พวกเขาจะไม่ต้องอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเสียแล้ว
ในช่องแชทโลกยังไม่มีใครพูดถึงกล่องสมบัติทองแดง ส่วนกล่องสมบัติเหล็กดำมีคนอวดอยู่หลายคนว่าเก็บขึ้นมาได้ ข้างในกล่องสมบัติทองแดงมีพิมพ์เขียวบ้านไม้สวยงามระดับกลาง หนังสือค่าประสบการณ์: พลังกาย*1 หนังสือทักษะ: เชี่ยวชาญการตกปลา หนังสือทักษะ: เชี่ยวชาญการก่อสร้าง ทองแดง*5 ยาง*5 และต้นกล้าต้นมะพร้าว*1
แปะ ๆ ๆ แว่นดำปรบมือให้หลิวหลันหลัน โชคของเธอนี่เกินจริงไปแล้ว
“แพไม้เลื่อนระดับได้แล้วใช่ไหม?” จางฉีหลินเปิดหน้าจอช่วยเอาชีวิตรอด ข้างในมีข้อความแจ้งเตือนว่าแพไม้【เลื่อนระดับได้】 “ไม้หนึ่งร้อย เหล็กยี่สิบ ยางสิบ ครบแล้ว”
“ใช่ค่ะ ช่องกระเป๋าก็เต็มแล้วด้วย” หลิวหลันหลันมองช่องกระเป๋าของตัวเอง ทั้งยี่สิบช่องถูกใช้จนเต็ม “ต่อไปของที่ใส่ไม่พอก็เก็บไว้ในปริภูมิได้ ข้อจำกัดของช่องกระเป๋ามีมากเกินไป”
“ก็ไม่เชิงหรอก” แว่นดำพูด “ฉันเห็นคนในกลุ่มบอกว่าของในช่องกระเป๋าแต่ละช่องซ้อนได้สูงสุด 999 ชิ้น แล้วอาหารจะเก็บให้สดได้แค่เจ็ดวัน พอเกินเจ็ดวันก็เน่าเสีย” แว่นดำสังเกตมานานแล้วว่าทีมของพวกเขาพิเศษกว่าคนอื่น ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับโชคดีของน้องหลันหลันหรือเปล่า ไม่ใช่แค่หาของได้มากกว่าคนอื่นและง่ายกว่าคนอื่นเท่านั้น คำอธิบายช่องกระเป๋ายี่สิบช่องของระบบยังเขียนไว้ว่า ‘ช่องกระเป๋ารักษาความสดได้ถาวร สิ่งของต่างชนิดกันไม่สามารถใส่ในช่องเดียวกันได้ สิ่งของชนิดเดียวกันซ้อนได้ไม่จำกัดจำนวน ความสามารถนี้ใช้ได้เฉพาะสมาชิกในกลุ่มนี้เท่านั้น’ หรือหมายความว่ามีแค่ช่องกระเป๋าของพวกเขาที่ซ้อนของชนิดเดียวกันได้ไม่จำกัดจำนวน
จางฉีหลินกดเลื่อนระดับและยืนยันเลื่อนระดับ แสงสีขาวปกคลุมแพไม้ เพียงหนึ่งหรือสองวินาที แสงสีขาวก็สลายไป แพไม้เลื่อนเป็นระดับสอง จากเดิมขนาดสามคูณสี่เมตร ขยายเป็นสี่คูณหกเมตร รอบแพไม้มีราวกั้นสูงประมาณห้าสิบเซนติเมตรล้อมอยู่ ตรงกลางมีเสากระโดงไม้กับคานใบเรือหนึ่งชุด แต่ไม่มีเชือกชักใบเรือหรือเชือกปรับใบเรือ และไม่มีใบเรือ บนแพไม้ยังมีพายเรือยางสีดำเพิ่มมาอีกหนึ่งคู่
“พายเรือนี่ไม่ค่อยมีประโยชน์เลยนะ ราวกั้นสูงขนาดนี้” แว่นดำหยิบพายขึ้นมาลองดู หากนั่งอยู่ก็เอื้อมไม่ถึงน้ำทะเล ถ้ายืนก็ต้องยื่นตัวออกไปเกินครึ่ง ดูท่าจะเป็นของไร้ประโยชน์
“อัปเกรดได้ค่ะ” หลิวหลันหลันดูหน้าจอช่วยเอาชีวิตรอด ในรายการสิ่งของเริ่มต้นมีพายเรือเพิ่มขึ้นมา และมีข้อความแสดงว่าสามารถอัปเกรดได้
ต้นกล้ามะพร้าวถูกนำไปปลูกในปริภูมิ หนังสือค่าประสบการณ์หนึ่งเล่มกับหนังสือทักษะสองเล่มวางอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสามคน “หนังสือค่าประสบการณ์: พลังกาย*1 ให้น้องหลันหลันเถอะ” แว่นดำเลื่อนมันไปตรงหน้าหลิวหลันหลัน
“เฮยเย่ อย่าดูถูกฉันสิ พลังกายฉันตั้งเก้าแน่ะ” หลิวหลันหลันรู้สึกเหมือนถูกดูแคลน คะแนนเต็มคือสิบ เธอได้เก้า ถือว่าไม่เลวแล้ว
จางฉีหลินกับแว่นดำมองหน้าจอช่วยเอาชีวิตรอดของตัวเองพร้อมกัน
ชื่อ: จางฉีหลิน
หมายเลข: 1712358-2
เพศ: ชาย
อายุ: 100+
เผ่าพันธุ์: มนุษย์
โลกต้นกำเนิด: โลกจิ๋วหลันซิง
คุณสมบัติส่วนบุคคล
คุณสมบัติพื้นฐาน:
ค่าพลังชีวิต: ???/10
พลังจิต: ?/10 มีความเสียหาย
พลังกาย: ??/10 ไม่สามารถประเมินได้
กำลังวังชา: ??/10 ไม่สามารถประเมินได้
สติปัญญา: 12/10 ฉลาดรอบรู้ เกินกว่าคนทั่วไป
เสน่ห์: 9/10 ชวนให้คนอดใจไม่ไหวจนถูกดึงดูด
โชค: 6/10 ธรรมดาทั่วไป
พละกำลัง: ??/10 ไม่สามารถประเมินได้
ความว่องไว: ??/10 ไม่สามารถประเมินได้
สภาพร่างกาย: ??/10 ไม่สามารถประเมินได้
พลังป้องกัน: ??/10 ไม่สามารถประเมินได้
คุณสมบัติทักษะเฉพาะทาง:
เก็บเกี่ยว: 10/10 เก็บเกี่ยวพืชที่กินได้หลายชนิด
ก่อสร้าง: 8/10 รับมือกับสิ่งปลูกสร้างทั่วไปได้สบาย
เย็บผ้า: 8/10 ตัดเย็บเสื้อผ้าและหมวกได้
ต่อสู้: ??/10 เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้
ยิงปืน: 10/10 ยิงเข้าเป้าทุกนัด
ทำอาหาร: 4/10 รสชาติไม่แย่แต่ก็ไม่อร่อย
ตกปลา: 7/10 ยังต้องฝึกฝนให้เก่งขึ้น
เดินเรือ: 8/10 เป็นผู้ช่วยกัปตันได้
ปลูกพืช: 7/10 รับมือกับพืชทั่วไปได้สบาย
เลี้ยงสัตว์: 7/10 เหมาะกับการเลี้ยงปศุสัตว์ทั่วไป
ชื่อ: ฉีเหยิน ไต้ฉิน
หมายเลข: 1712358-3
เพศ: ชาย
อายุ: 100+
เผ่าพันธุ์: มนุษย์
โลกต้นกำเนิด: โลกจิ๋วหลันซิง
คุณสมบัติส่วนบุคคล
คุณสมบัติพื้นฐาน:
ค่าพลังชีวิต: ???/10
พลังจิต: ??/10
พลังกาย: ??/10 ไม่สามารถประเมินได้
กำลังวังชา: ??/10 ไม่สามารถประเมินได้
สติปัญญา: 12/10 ฉลาดรอบรู้
เสน่ห์: 8/10 ชวนให้คนอยากมองอีกสักสองครั้ง
โชค: 3/10 มือค่อนข้างดำ
พละกำลัง: ??/10 ไม่สามารถประเมินได้
ความว่องไว: ??/10 ไม่สามารถประเมินได้
สภาพร่างกาย: ??/10 ไม่สามารถประเมินได้
พลังป้องกัน: ??/10 ไม่สามารถประเมินได้
คุณสมบัติทักษะเฉพาะทาง:
เก็บเกี่ยว: 10/10 เก็บเกี่ยวพืชที่กินได้หลายชนิด
ก่อสร้าง: /10 รับมือกับสิ่งปลูกสร้างทั่วไปได้สบาย
เย็บผ้า: 5/10 ฝีเข็มหยาบมาก แต่ยังใช้งานได้
ต่อสู้: ??/10 เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้
ยิงปืน: 10/10 ยิงเข้าเป้าทุกนัด
ทำอาหาร: 7/10 รสชาติใช้ได้
ตกปลา: 2/10 ตกได้ขยะอีกแล้ว ดูเหมือนจะเกี่ยวกับมือดำ ๆ ของคุณ
เดินเรือ: 10/10 คุณคือกัปตัน
ปลูกพืช: 7/10 รับมือกับพืชทั่วไปได้สบาย
เลี้ยงสัตว์: 7/10 เหมาะกับการเลี้ยงปศุสัตว์ทั่วไป