สืออันสัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าและสิ้นหวังที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ แต่เธอไม่ได้ใส่ใจนัก
ทรายที่กำไว้ไม่อยู่ ก็ปล่อยมันไปเสีย
เมื่อลองตรวจดูตัวเองอีกครั้ง มิติจิตวิญญาณปิดสนิทไปแล้ว
จิ่วเหว่ยหลับใหลไม่รู้สึกตัว กระบี่ประจำกายเฉิงอิ่งก็เรียกออกมาไม่ได้ ส่วนทรัพยากรที่สะสมมาหลายปีก็สลายหายไปพร้อมกับทัณฑ์อัสนี
เหลือเพียงเคล็ดวิชาและคำคาถาที่ยังฝังลึกอยู่ในความทรงจำ
สิ่งเหล่านี้ต่างหากคือสมบัติล้ำค่าที่สุดของสำนักเสวียนชิง
ข่าวดีก็คือร่างนี้ของเจ้าของเดิมมีพรสวรรค์เหนือใคร!
ตันเถียนกว้างใหญ่ไพศาลราวกับห้วงจักรวาลไร้ขอบเขต
ตอนนี้สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น แต่ดูเหมือนแค่มีลมพัดไหวแม้เพียงนิดเดียวก็พร้อมจะปั่นป่วนขึ้นมาทันที!
นี่มัน...
“รากวิญญาณโกลาหล!”
ที่เธอสามารถผ่านด่านเคราะห์และเหินสู่สวรรค์ได้ตั้งแต่อายุยังน้อย ก็เป็นเพราะรากวิญญาณโกลาหลที่กลืนกินสรรพสิ่งและรวบรวมคุณสมบัติหลากหลายเอาไว้ได้
รากวิญญาณโกลาหลฝึกฝนยากและเลื่อนขั้นช้า แต่แทบจะมีคุณสมบัติของรากวิญญาณชนิดอื่นครบถ้วน
เพราะอย่างนั้นเธอจึงเชี่ยวชาญทั้งวิถีกระบี่ การหลอมอาวุธ ค่ายกล และการปรุงยา พอเติบโตขึ้นเมื่อไร ก็ยากจะมีใครขวางได้
น่าเสียดายที่ต่อให้เก่งแค่ไหน หากไม่มีวัตถุดิบก็ทำอะไรไม่ได้
มีรากวิญญาณ แต่ไม่มีพลังวิญญาณ
อย่างน้อยในสภาพร่างกายตอนนี้ ต่อให้อยู่ในกองขยะที่ไม่มีพืชสักต้น เธอก็สัมผัสพลังวิญญาณไม่ได้แม้แต่น้อย
ประมุขสำนักหมดสภาพ!
“เฮ้อ...”
“แค่ก ๆ ๆ!”
เธอถอนหายใจยาว กลิ่นฉุนแสบจมูกพุ่งขึ้นมาถึงสมอง เกือบทำให้ท่านประมุขที่เพิ่งช่วยเหลือตัวเองได้สำลักตาย
ความพ่ายแพ้ครั้งนี้เกือบทำให้จิตแห่งมรรคาของเธอสั่นคลอน
แต่เมื่อเห็นซุนเชียนอวี่ที่ยืนยิ้มร่า ราวกับได้ของล้ำค่า สืออันก็กลับมาสงบใจได้อีกครั้ง
ในเมื่อมาแล้ว ก็อยู่ให้ได้
คนเราต้องกินข้าวให้อิ่ม
ไม่กินมื้อเดียวก็หิวจนท้องกิ่ว!
ความรู้สึกหิวจนท้องติดหลังแบบนี้ เธอไม่ได้รู้สึกมาหลายร้อยปีแล้ว
“โครก...”
เสียงชวนให้หน้าแดงดังขึ้น
“หิวแล้วใช่ไหม รอฉันขายวัสดุระดับสามพวกนี้ก่อน เดี๋ยวซื้อสารอาหารให้!”
แย่แล้วสิ คราวนี้แม้แต่ข้าวก็ไม่มีให้กิน
แค่คิดถึงสารอาหารเกรดต่ำที่มีทั้งกลิ่นพลาสติกและกลิ่นหัวเชื้อแต่งกลิ่นราคาถูก เธอก็แทบจะขย้อนออกมา
เมื่อวานกินรสอะไรนะ?
รสน้ำมันเครื่องจักรกล? รสแร่พลังงาน? รสสัตว์ดาวระดับหนึ่ง?
คนยุคดวงดาวนี่กินกันโหดขนาดนี้เลยเหรอ?
ไม่มีรสชาติปกติบ้างหรือไง?
นี่มันอาหารที่มีไว้แค่ประคองชีพให้รอดไปวัน ๆ ชัด ๆ!
ถ้าไม่ใช่เพื่อเอาชีวิตรอด เธอไม่แตะสักคำแน่!
“ตอนนี้ตั้งใจหาเลี้ยงชีพไปก่อนเถอะ!”
ในฐานะพลเมืองชั้นล่างที่ไม่มีพลังจิตบนดาวขยะ ต่อให้เก็บขยะสะสมเงินทั้งปี ก็อาจไม่มีปัญญาซื้ออาหารธรรมชาติมากินสักมื้อ
เมื่อนึกถึงข้าววิญญาณและผลวิญญาณในโลกบำเพ็ญเซียน สืออันก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
“โห! ในเครื่องพัง ๆ นี่มีแร่พลังงานตั้งสองก้อนแน่ะ!”
“รวยแล้ว ๆ! วันนี้โชคดีที่สุดของเดือนเลย!”
“พอให้เราสามคนกินอยู่ได้ตั้งอาทิตย์!”
ซุนเชียนอวี่ยิ้มจนหน้าบาน ใบหน้าดำมอมแมมปิดความตื่นเต้นดีใจไว้ไม่มิด
เขาเป็นเด็กกำพร้าที่ผู้เฒ่าหวังแห่งกองขยะรับมาเลี้ยง
ผู้เฒ่าหวังเคยเป็นช่างเครื่องจักรกลในกองทัพ แต่บาดเจ็บจนปลดประจำการ
หลังกลับมาที่ดาว 9527 เขาก็เริ่มเก็บขยะหาเงินจุนเจือครอบครัว ซุนเชียนอวี่เลยพลอยเก็บขยะไปด้วย
สืออันพอจะเดาได้ว่าช่วงเวลาอีกนานหลังจากนี้ เธอเองก็คงต้องอาศัยวิธีนี้หาเลี้ยงชีพ
แต่ดาว 9527 ไม่ได้มีแค่กองขยะ ในเขตเมืองยังมีถนน ห้างสรรพสินค้า ถนนสายอาหาร แถมยังมีโรงเรียนทหารอยู่แห่งหนึ่งด้วย
“ผู้เฒ่าหวังบอกว่าปีหน้าจะส่งฉันไปเป็นทหารขับเครื่องจักรกล!”
“รู้จักเครื่องจักรกลไหม? สูงขนาดนี้เลยนะ! เท่ากับนายสามคน! ไม่สิ สูงเท่านายห้าคนเลย!”
“ต่อยทีเดียว ภูเขาหินถล่ม! พวกแมลงกับสัตว์ดาวก็ไม่คณามือ!”
“แต่ค่าเรียนโรงเรียนทหารแพงมาก ผู้เฒ่าหวังน่าจะเก็บเงินซื้อสารชำระล้างระดับสามมากดรังสีในตัวเขาก่อน แต่เขาไม่ยอม บอกว่าฉันมีพลังจิตระดับซีเป็นอย่างน้อย ก็ควรไปสนามรบ...”
“แต่ฉันชอบซ่อมเครื่องจักรกลมากกว่า ผู้เฒ่าหวังสอนเทคนิคซ่อมให้ฉันตั้งหลายอย่าง รู้ไหมว่าแบบจำลองในโกดังเราสองคนช่วยกันเก็บชิ้นส่วนมาทำ เท่สุด ๆ เลย!”
ตอนพูดเขาโบกไม้โบกมือ ดวงตาเป็นประกายวาววับ
สืออันนึกถึงเหล่าศิษย์ตัวน้อยน่ารักของสำนักเสวียนชิง
ทุกครั้งที่เด็ก ๆ พวกนั้นเห็นเธอ นอกจากจะแสดงความเคารพอย่างนอบน้อมแล้ว ในดวงตายังมีประกายแบบเดียวกัน เปี่ยมไปด้วยความใฝ่ฝันถึงอนาคตและความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้น
เธอไม่ใช่คนที่จะนั่งกินแรงคนอื่น ตั้งแต่วันนั้นจึงเริ่มตามซุนเชียนอวี่เรียนรู้เรื่อง “ขยะ” และทำความรู้จักกับโลกใบใหม่แห่งนี้
“นี่คือแร่พลังงาน ถึงจะเป็นระดับต่ำ แต่ก็เอาไปแลกสารอาหารได้นิดหน่อย”
“วัสดุชิ้นนี้ขัดแต่งหน่อยก็น่าจะยังใช้ได้”
“ส่วนพวกนี้เอาไปหลอมใหม่ ก็เปลี่ยนของไร้ค่าให้กลายเป็นของมีค่าได้แล้ว!”
“โรงเรียนทหารที่สิบแปดบนดาว 9527 มีสนามฝึกอยู่แห่งหนึ่ง เรียกว่าเขตเอ ใหญ่กว่ากองขยะอีก ข้างในมีพืชกลายพันธุ์กับสัตว์ดาว ได้ยินว่าเอาไว้ให้พวกนักเรียนฝึก ตัวที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นสัตว์ดาวระดับสาม ตัวใหญ่เท่ายานอวกาศขนาดเล็กเลย!”
“คิดว่าถ้าฉันขับเครื่องจักรกล จะสู้มันไหวไหม?”
“คนอื่นฉันไม่รู้ แต่เธอน่าจะไหวนะ”
หลายวันมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่สืออันพูดมากขนาดนี้
แววตาอ่อนโยนและอบอุ่น เต็มไปด้วยความชื่นชมที่ผู้ใหญ่มีต่อคนรุ่นหลัง เหมือนกับเวลาที่ผู้เฒ่าหวังมองเขา
ซุนเชียนอวี่เลยทำตัวไม่ถูกขึ้นมานิดหน่อย
“ดูสิว่าอันนี้ใช้ได้ไหม?”
ขณะพูด สืออันก็หยิบวัสดุชิ้นหนึ่งออกมาจากกองขยะ
“!!!”
“วัสดุระดับสองเหรอ?!”
“โห! สืออัน เธอเก่งชะมัด! ซ่อนเก่งขนาดนี้ ฉันแทบมองไม่เห็นเลย!”
“ชิ้นนี้ชิ้นเดียว เดือนนี้เราก็ไม่ต้องห่วงเรื่องกินอยู่แล้ว!”
แน่นอนว่าเก่งอยู่แล้ว ถึงร่างกายของเธอจะไร้ประโยชน์ แต่จิตวิญญาณยังเป็นผู้บำเพ็ญชั้นสูงที่ใกล้ผ่านด่านเคราะห์อยู่ดี
เก็บขยะเหรอ? คิดว่าเธอเป็นใครกัน!
ผู้เฒ่าหวังกับซุนเชียนอวี่ช่วยชีวิตเธอไว้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน เธอจะเอาแต่นอนรอให้คนยกอาหารมาป้อนทุกวันได้ยังไง
หลังพักฟื้นมาหลายวัน จิตวิญญาณของเธอก็ค่อย ๆ มั่นคงขึ้น
ตอนนี้สิ่งที่ทำได้ก็คือจัดการเรื่องปากท้องให้เรียบร้อยก่อน
การเก็บขยะคือจุดเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธอในยุคดวงดาว ส่วนกองขยะมหึมาก็คือแหล่งล่าสมบัติของเธอ
พลังงานในวัสดุเหล่านี้ สำหรับเธอแล้วมองเห็นเป็นก้อนแสงสีฟ้าเย็น ยิ่งวัสดุมีระดับสูงเท่าไร ก็ยิ่งส่องแสงสว่างมากเท่านั้น
ต่างจากคนอื่นที่คุ้ยไปทั่วอย่างไร้จุดหมายโดยสิ้นเชิง
จากมือใหม่จนเริ่มชำนาญ ของที่สืออันเก็บได้ก็มีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ คุณภาพก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
ผู้เฒ่าหวังมองของที่พวกเขาคุ้ยออกมา แววตาจากสงบนิ่งกลายเป็นตกตะลึง ก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นพูดไม่ออก
เขาเก็บขยะมาครึ่งชีวิต งานนี้ทำง่ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?