【
ใต้กระบี่มีสันติ ไม่ต้องชักกระบี่! ใต้กระบี่ไร้สันติ ก็จงชักสันติออกมา!
ขอให้โลกสงบสุข!!!!
จุดฝากสมอง.......
】
“โห! วัสดุระดับสาม!”
“สืออัน ดูเร็ว ๆ วัสดุระดับสามสภาพดีตั้ง 60 เปอร์เซ็นต์!”
“รวยแล้ว ๆ!”
“ชิ้นใหญ่ขนาดนี้ ต้องหนักเกิน 100 กรัมแน่!”
“วันนี้ฉันนี่แหละผู้โชคดีแห่งดาว 9527!”
“ฮ่า ๆๆๆๆๆ!”
เด็กสาวเงยหน้ามองเศษขยะในมือเขา ภาพตรงหน้าทำเอาเธอแทบหัวใจวาย
ภูเขาขยะสูงเสียดฟ้าบดบังแสงอาทิตย์ ต่อให้ยืนอยู่บนกองขยะสูงหลายร้อยเมตรก็ยังมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ซากยานอวกาศขนาดมหึมาที่พังยับเยิน ขยะอวกาศที่บิดเบี้ยว และสิ่งปลูกสร้างระหว่างดวงดาวที่ถูกทิ้งร้าง...
โลหะ พลาสติก และขยะในชีวิตประจำวันปะปนกันอย่างไร้ระเบียบ กลิ่นเหม็นฉุนจากสารเคมีและเศษอาหารที่เน่าเสียยังคงรุนแรง แม้จะอยู่ในพื้นที่เปิดโล่งกว้างใหญ่แห่งนี้ก็ตาม...
เด็กหนุ่มวัย 17 ปีชื่อซุนเชียนอวี่มีใบหน้าซื่อ ๆ จริงใจ เสื้อผ้าที่ซักจนสีซีดและคราบน้ำมันเต็มหน้าไม่ได้บดบังดวงตาเป็นประกายของเขาแม้แต่น้อย
เขาเดินลัดเลาะไปท่ามกลางกองขยะนับไม่ถ้วน ราวกับกำลังตื่นเต้นดีใจสุดขีดกับเศษวัสดุที่รอดพ้นสายตาคนอื่น ทั้งที่เป็นเพียงของที่เขาแซะออกมาจากสิ่งปลูกสร้างที่ถูกทิ้งร้างแห่งหนึ่ง และเด็กเก็บขยะคนอื่น ๆ ในละแวกนั้นก็มองข้ามไป—วัสดุระดับสามที่ว่า มีน้ำหนักไม่ถึง 100 กรัมด้วยซ้ำ...
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ภาพแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำทุกวัน...
ส่วนเธอเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเลย แม้แต่คาถาชำระล้างขั้นพื้นฐานก็ยังใช้ไม่ได้
เมื่อมองตัวเองที่มอมแมม เธอก็ยิ่งสิ้นหวัง
ราวกับหลุดเข้ามาอยู่ในฝันร้ายที่ชื่อว่าการเก็บขยะ และยังตื่นจากมันไม่ได้เสียที
ผู้บำเพ็ญเพียรที่เกือบจะข้ามด่านเคราะห์ ยังหนีชะตากรรมเก็บขยะไม่พ้นหรือไง?
สืออันมั่นใจมากว่าเธอข้ามมิติมาแล้ว!
เดิมทีเธอเป็นเจ้าสำนักเสวียนชิง สำนักอันดับหนึ่งในโลกบำเพ็ญเซียน ก่อนข้ามมิติมา เธอกำลังฝ่าด่านข้ามเคราะห์
เมื่อเสาแสงทั้ง 81 สายฟาดลงมา ราวกับถูกสวรรค์ลงทัณฑ์ แต่ละสายหนักหน่วงยิ่งกว่าสายก่อน
ท่านอาจารย์ผู้ก่อตั้งเคยบอกว่าเธอมีเคราะห์ครั้งหนึ่งในชะตา หรือว่าเคราะห์ครั้งนี้จะเป็นเคราะห์นั้น?!
เธอใช้เครื่องรางป้องกันทั้งหมดที่มีจนหมด อีกทั้งสัตว์เทพคู่สัญญาอย่างจิ่วเหว่ยก็สละพลังเซียนจากหางทั้ง 8 เพื่อช่วยให้ดวงวิญญาณของเธอรอดมาได้อย่างหวุดหวิด
หลังแสงสีทองวาบผ่าน เธอก็พลัดหลงมาอยู่ในห้วงอวกาศไฮเทคแห่งนี้—
ระบบดาวบีหลิน ดาวสหพันธ์หมายเลข 9527 ในร่างของเด็กสาวที่มีชื่อเดียวกัน
ห้าประเทศมหาอำนาจ ได้แก่ จักรวรรดิ สหพันธ์ เยว่ตุ้น เทียนอิ่น และอ้าวหมี่ ครอบครองทรัพยากรมากกว่า 95 เปอร์เซ็นต์
มนุษย์ก่อตั้งประเทศ สร้างหุ่นรบ ฝึกนักรบ และปกป้องประชาชน เพื่อต่อกรกับเผ่าแมลง สัตว์ดวงดาว และพืชกลายพันธุ์ที่ปรากฏตัวในอวกาศถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
สัตว์ดวงดาวกับพืชกลายพันธุ์ยังพอรับมือได้ ตราบใดที่ไม่ไปยั่วยุหรือล่วงล้ำอาณาเขตของพวกมัน พวกมันก็จะไม่เป็นฝ่ายโจมตีก่อน
เนื้อและเลือดของสัตว์ดวงดาวยังใช้เป็นทรัพยากรได้ นำไปเป็นวัตถุดิบผลิตหุ่นรบและยา
แต่เผ่าแมลงขยายพันธุ์ได้รวดเร็วมาก พลังโจมตีก็เต็มพิกัด แถมยังแสดงเจตนารุกรานอย่างชัดเจน...
สงครามครั้งนี้ยืดเยื้อเป็นช่วง ๆ มานานหลายสิบปี ภายใต้การนำของพันธมิตรดวงดาว...
ดาว 9527 ไม่ได้มีสงครามลุกลามมาถึง อีกทั้งไม่ใช่เขตล่มสลายที่ถูกทอดทิ้งหรือปิดกั้น เป็นเพียงดาวไร้นามที่มีแต่หมายเลข อยู่ภายใต้การปกครองของสหพันธ์ซึ่งเป็นประเทศมหาอำนาจอันดับสอง
เด็กกำพร้าจำนวนมากหรือผู้ที่ไม่มีพลังจิตไม่อาจเป็นนักรบได้
พวกเขาทำได้เพียงค้นหาทรัพยากรในภูเขาขยะกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา นำไปแลกเหรียญดวงดาวได้เพียงน้อยนิด แล้วเอาไปซื้อน้ำเลี้ยงสารอาหารระดับต่ำที่สุดประทังชีวิต
หลังถูกตาเฒ่าหวังแห่งลานขยะเก็บมาได้ ร่างกายของสืออันก็เสียหายหนัก ดวงวิญญาณสั่นคลอน เธอจึงสะลึมสะลือไม่ได้สติ
ต้องพักฟื้นเกือบหนึ่งเดือนกว่าจะลุกจากเตียงได้
ตอนนี้เธอถึงพอมีแรงตรวจดูสภาพของตัวเองและเจ้าของร่างเดิมอย่างละเอียด
เงาร่างในกระจกแตกดูบอบบางและอ่อนแอ ขนาดอยู่ในสนามรบของเผ่ามาร เธอยังไม่เคยตกอยู่ในสภาพน่าอนาถขนาดนี้
ส่วนสูงราว 160 กว่าเซนติเมตร ใบหน้าดูอ่อนเยาว์แต่ซูบเหลือง
ผมแห้งกรอบฟูเหมือนฟาง เสื้อผ้าก็สกปรกและไม่พอดีตัว
ท่าทางเหมือนเพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก มีเพียงดวงตากลมโตเป็นประกายที่ดูขัดกันอยู่บ้าง แววฉลาดหลักแหลมผุดขึ้นมาเป็นระยะ
นี่มันเหมือนเธอตอนยังสาวไม่มีผิดเลยหรือเปล่า?
ลึก ๆ แล้วเหมือนมีสายใยบางอย่างชักนำคนสองคนจากต่างห้วงเวลา เส้นขนานสองเส้นมาบรรจบกัน
เมื่อมองสภาพแวดล้อมรอบตัวอีกครั้ง ก็เห็นว่ามีธาตุสีดำสะสมอยู่ไม่น้อย
ด้วยญาณที่ยังฟื้นคืนไม่เต็มที่ เธอสัมผัสได้ถึงพลังอันบ้าคลั่งและฉีกกระชากในนั้น
“นี่คือรังสีที่เชียนอวี่พูดถึงเหรอ?”
รังสีจากจักรวาลและอาหารที่ปนเปื้อนทำให้รังสีสะสมในร่างกายมนุษย์ ยิ่งเมื่อเหล่านักรบหุ่นรบใช้พลังจิตกันมาก ก็ยิ่งเกิดโรครังสี
โดยเฉพาะนักรบระดับสูงที่มีพลังจิตตั้งแต่ระดับเอสขึ้นไป ยิ่งต้องใช้น้ำยาชำระล้างระดับสูงเพื่อควบคุมรังสีและรักษาสภาพร่างกายให้คงที่
น้ำยาชำระล้างจึงกลายเป็นของจำเป็นสำหรับชาวอวกาศ
ยิ่งระดับสูงก็ยิ่งหายากและราคาแพง นักปรุงยาจึงกลายเป็นอาชีพที่ได้รับการยกย่องอย่างมาก
“น้ำยาชำระล้าง? สรรพคุณคล้ายยาเม็ดชำระวิญญาณหรือเปล่า?”
ในร่างเจ้าของเดิมก็มีรังสีสะสมอยู่เหมือนกัน แต่เพราะยังไม่ปลุกพลังจิต จึงไม่ต่างจากคนทั่วไปและไม่ได้รุนแรงนัก
พอมองประสบการณ์ชีวิตของเจ้าของร่างเดิม สืออันก็อดบ่นไม่ได้
“ตัวจริงกับตัวปลอม? นิยายในโลกบำเพ็ญเซียนนี่พูดถูกจริง ๆ ด้วย!”
เดิมทีตระกูลสือเป็นตระกูลชั้นนำในหมู่ตระกูลชนชั้นสองของสหพันธ์ ธุรกิจหลักคือยา และยังเป็นหนึ่งในผู้นำของอุตสาหกรรมน้ำยาชำระล้างอีกด้วย
เจ้าของร่างเดิมเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของสือหรง ประมุขตระกูลสือคนปัจจุบัน และเป็นบุตรคนที่สาม
ตอนเด็กเธอพลัดหลงไปอยู่บนดาว 9527 เพราะอุบัติเหตุ จนกระทั่งอายุ 18 ปีจึงถูกตามตัวกลับมาได้ด้วยการตรวจยีน
ในยุคดวงดาว ลูกหลานตระกูลใหญ่ต่างเลือกเข้ารับราชการทหารหรือทำงานการเมืองเป็นอันดับแรก
ตอนเธอกลับไปถึงตระกูลสือ พี่ชายคนโตสือข่ายหยวนกับพี่ชายคนรองสือจัวหรานต่างก็ได้เป็นพลทหารชั้นสองในกองทัพแล้ว
ส่วนสือเล่อเล่อ ลูกสาวตัวปลอม เป็นนักปรุงยาระดับสามไปแล้ว ทั้งยังกลายเป็นอัจฉริยะสาวแห่งตระกูลสือ คอยสนับสนุนพี่ชายทั้งสองจากแนวหลัง
สืออันเติบโตมาอย่างเร่ร่อนตั้งแต่เด็ก ไม่มีทั้งพลังจิตและการศึกษาที่ดี อีกทั้งยังไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแลเอาใจใส่หรือพาเข้าสู่สังคมชั้นสูง
สืออันที่ทั้งอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ทางช่วยเหลือ จึงถูกคนทั้งครอบครัวดูแคลน
หลังสือเล่อเล่อจงใจยุแยงอยู่หลายครั้ง ตระกูลก็ทอดทิ้งเธออย่างสิ้นเชิง
เมื่อความขัดแย้งปะทุขึ้น เจ้าของร่างเดิมก็ถูกส่งกลับไปยังดาว 9527
ระหว่างทางกลับ ยานอวกาศถูกโจรสลัดดวงดาวโจมตี เธอจึงบาดเจ็บสาหัส
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สืออันก็กลายเป็นสืออัน!
ประมุขสำนักมาเยือนแล้ว!