เครื่องบินลงจอดตอนกลางคืนแล้ว ปลายเดือนตุลาคมของเมืองปินเฉิงแสดงให้เห็นถึงความหนาวเย็นของปลายฤดูใบไม้ร่วง
ดึงเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น เฉินอั่งร่ำลาเฉินเพียนหรานแล้วขับรถ X5 กลับบ้านโดยตรง
เรื่องการนำเงินกลับแผ่นดินใหญ่ได้คุยกันบนเครื่องแล้ว ทั้งสองไม่ได้พูดมาก ร่ำลากันแล้วแยกย้าย
ถึงบ้านก็สองทุ่มแล้ว
เปิดประตูเข้าไป เหวินฮุ่ยหลินและลูกชายไม่อยู่ คงจะไปหา ชู้ อีกแล้ว
เฉินอั่งไม่ได้ใส่ใจ ยังไงก็เป็นคนที่ไม่สำคัญอีกต่อไป
เขาอาบน้ำล้างหน้าเสร็จก็เข้าห้องนอน
วันนี้ทั้งวันเดินทางไม่หยุด นั่งเครื่องบินสองเที่ยว เหนื่อยล้าทั้งตัว เฉินอั่งล้มตัวลงนอนหลับทันที
เช้าวันรุ่งขึ้น ออกมาถึงห้องนั่งเล่นก็เจอเหวินฮุ่ยหลิน แปลกที่เธอไม่ได้โมโห เฉินอั่งก็ไม่สนใจ เหมือนเช่นเคย หลังจากอาบน้ำล้างหน้าแล้วก็พาเฉินเจ๋อเทียนออกไป
ซื้ออาหารเช้าให้เขาตามสบาย แล้วก็ขับรถไปส่งที่โรงเรียน
ลาออกจากงานแล้ว หลังจากส่งเสร็จ เฉินอั่งก็ว่างมาก จึงเดินเล่นในเมืองคนเดียว
ดูคนเล่นหมากรุก กินอาหารภัตตาคารหรู เปิดห้องพักโรงแรมนอนกลางวัน ดูคนตกปลาริมแม่น้ำ
พอห้าโมงก็ไปรับเฉินเจ๋อเทียน แล้วก็พาไปเรียนพิเศษเสริมทักษะ ส่วนตัวเองก็ไปล้างเท้า นวดตัว ที่ร้านนวดใกล้ๆ
วันหนึ่งก็หมดไปอย่างเรียบง่าย
ชีวิตแบบนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันคือชีวิตที่ลูกจ้างและเด็กเลี้ยงวัวมากมายใฝ่ฝัน
ถ้าไม่มี USB ไดรฟ์นั้น เฉินอั่งคงไม่มีทางได้ใช้ชีวิตที่อิสระและปล่อยวางแบบนี้
สามวันต่อจากนั้น ก็วนเวียนแบบนี้
วันที่สี่เป็นสุดสัปดาห์ ช่วงบ่ายเพิ่งไปส่งเฉินเจ๋อเทียนที่คลาสเรียนฟันกระบี่ เฉินเพียนหรานก็โทรมาแจ้งว่า เงินงวดแรกถึงบัญชีแล้ว