เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินอั่งขับรถ X5 ออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่
หาอะไรทานง่าย ๆ นอกหมู่บ้าน แล้วมุ่งหน้าไปสนามบินทันที
ห้องรับรองผู้โดยสารวีไอพี เสิ่นเพียนหรานรออยู่ที่นี่แล้ว
วันนี้เธอเปลี่ยนมาใส่สูทสีขาวนวล แม้จะมีรอยคล้ำใต้ตาจาง ๆ แต่ก็ยังดูปราดเปรียวเฉียบขาด เมื่อเห็นเฉินอั่งเดินมา เธอพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทาย
“คุณเฉิน เที่ยวบินจัดการเรียบร้อยแล้ว ทางเกาะฮ่องกงจะส่งคนมารับเรา เป็นความลับทั้งหมด ไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ”
เฉินอั่งส่งเสียง “อืม” แล้วตามเธอขึ้นเครื่อง
หลังจากเครื่องบินทะยานขึ้น เสิ่นเพียนหรานยื่นแฟ้มเอกสารกองหนึ่งมาตรงหน้าเขา
“นี่คือข้อตกลงการรักษาความลับที่ลงนามทางเกาะฮ่องกง และสัญญาค้ำประกันของสถาบันดูแลสินทรัพย์ที่มีใบอนุญาต คุณช่วยตรวจดูด้วย แม้จางฉี่เสียงจะเป็นคนรู้จักเก่าของฉัน แต่กฎก็ต้องเป็นกฎ”
เฉินอั่งรับข้อตกลงมา อ่านอย่างละเอียด ยืนยันว่าเงื่อนไขชัดเจน ความรับผิดชอบระบุแน่ชัด เขาพอใจมากกับความพอดีของเสิ่นเพียนหราน
เมื่อเห็นว่าเฉินอั่งดูไม่มีอารมณ์อยากคุย เสิ่นเพียนหรานจึงไม่หาหัวข้อสนทนาเพิ่ม เก็บเอกสารเรียบร้อย สวมที่ปิดตาแล้วพักผ่อนตามอัธยาศัย
เธอยุ่งอยู่กับการจัดการเรื่องของเฉินอั่ง ทำงานต่อเนื่องทั้งที่เมืองปินเฉิงและเกาะฮ่องกง สองวันนี้นอนไม่ถึงหกชั่วโมง ฉวยโอกาสไหนได้ก็งีบเอาแรง
เฉินอั่งเห็นเธองีบ ก็ยินดีที่ได้ความสงบ
เหนือท้องฟ้าหมื่นเมตร เขามองดูเมืองที่กำลังเคลื่อนที่ถอยหลังอย่างรวดเร็วใต้ก้อนเมฆ แววตาสงบนิ่ง
แผนการหลอกลวงหนึ่ง เจ็ดปีแห่งการเป็นวัวเป็นม้า หกปีที่เลี้ยงลูกให้คนอื่น
รอให้เงินก้อนนี้ถึงมือ เขาถึงจะถือได้ว่ากุมไพ่ต่อรองแห่งอิสรภาพไว้อย่างแท้จริง