เมื่อคำพูดของเหวินฮุ่ยหลินจบลง ห้องนั่งเล่นก็เงียบสงัด
ในเวลานี้ สีหน้าของเหวินกั๋วตงเปลี่ยนไป ทั้งโกรธและยังมีความรู้สึกซับซ้อนอื่นแฝงอยู่
เขามองเฉินอั่ง แล้วมองเหวินฮุ่ยหลิน เห็นได้ชัดว่ากำลังทบทวนว่าในสองคนนี้ควรเชื่อใครมากกว่ากัน
หลีเหม่ยเฟิงอ้าปากค้าง อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพบว่าไม่รู้จะพูดอะไรดี
"พี่ พูดอะไรของพี่ พี่เขยก็ดีอยู่แล้วนี่นา" เหวินจื้อหย่งทำเสียงจิ๊จ๊ะ เอนตัวพิงโซฟา "พี่ขี้เหนียวก็เรื่องของพี่ อย่าไปว่าเขย"
"เหวินจื้อหย่ง หุบปากไปเลยนะ คนในที่นี้ทั้งหมด แกมันโง่ที่สุด" เหวินฮุ่ยหลินตวาดใส่เขา เสียงแหลมราวกับจะฉีกห้องนั่งเล่นให้แตกเป็นเสี่ยงๆ
ในห้องนั่งเล่น ได้ยินเพียงเสียงสะท้อนของเหวินฮุ่ยหลินที่ตวาดอย่างเกรี้ยวกราด ในชั่วพริบตา ทุกคนก็อึ้งไปกับอารมณ์ที่ระเบิดออกมาของเธอ
มีเพียงเฉินอั่งที่ไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย เขาถือถ้วยชา จิบอย่างละเมียดละไม ดูเงียบๆ อยู่ข้างๆ
เหวินฮุ่ยหลินหันกาย มองทุกคนในห้องนี้อย่างสำรวจ บิดาผู้ละโมบ มารดาผู้โง่เขลา น้องชายผู้เห็นแก่ตัว ว่าที่น้องสะใภ้นักบริโภคนิยม และสามีเจ้าเล่ห์ที่พิงโซฟาถือถ้วยชาดูเหมือนดูละคร
เธอเห็นรอยยิ้มจากใบหน้าของเขา รอยยิ้มซ่อนอยู่หลังขอบแก้ว คนอื่นมองไม่เห็น แต่เธอเห็นชัดแจ๋ว
"เอาเถอะ หนึ่งแสน อยากได้ก็เอาไป ไม่อยากได้ก็ช่าง ถ้าคิดว่าน้อย ก็จะไม่ให้สักบาท"
พูดจบ เธอก็สะพายกระเป๋าที่โต๊ะน้ำชา หมุนตัวเดินไปที่ประตู