รถของคนขับแทนขับได้นิ่มนวลมาก เฉินอั่งลดกระจกรถลงเล็กน้อย ลมราตรีเย็นเยียบพัดเข้ามาตามซอกคอ เขาสัมผัสได้ถึงความเสียวซ่านที่ขนลุกตั้งชัน
พอสร่างขึ้นมาบ้างแล้ว เขาก็กดโทรหาเสิ่นเพียนหราน
อีกฝั่งหนึ่ง มีเสียงติดจะเกียจคร้านดังขึ้น "เจ้านาย พอฉันเพิ่งผ่อนคลายนิดหน่อย คุณคงไม่ได้จะสั่งอะไรอีกล่ะสิ?"
เฉินอั่งยกยิ้ม "เหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอ? อยากให้หยุดสองวันพักผ่อนไหม?"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเสิ่นเพียนหรานนึกถึงภาพเมื่อคืนวาน ดังนั้นเฉินอั่งก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาคำหนึ่งว่า "ไอ้สารเลว"
"อวี่เลี่ยงเพิ่งบอกฉันว่าได้บันทึกการแชทแล้ว เลยว่าจะเจอทีมทนายพรุ่งนี้ เธอว่าไง?" เฉินอั่งเปลี่ยนเรื่องเข้าประเด็น
เสิ่นเพียนหรานได้ยินดังนั้นก็กระปรี้กระเปร่าขึ้น "พอดีเลย เอกสารทางนั้นก็เตรียมพร้อมหมดแล้ว บันทึกการแชทเป็นประโยชน์กับเราไหม?"
"อืม อวี่เลี่ยงว่าเป็นหลักฐานมัดตัว" เฉินอั่งเปลี่ยนโทรศัพท์ไปอีกหู เปิดน้ำดื่มขวดหนึ่งขึ้นมาจิบนิดหน่อย
"งั้นก็ดี ฉันจะแจ้งทีมเดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้เจอกันแล้วค่อยกำหนดวันฟ้องที่แน่นอน" เสิ่นเพียนหรานจัดการทุกอย่างในทีเดียว
เฉินอั่งรอวันนี้มานานแล้ว ย่อมไม่คัดค้าน
วางสายยังไม่ถึงสองนาที โทรศัพท์ก็ดังอีก
ครั้งนี้เป็นข้อความวีแชทของเสวียซานซาน "พี่เขย เหวินฮุ่ยหลินทะเลาะกับพ่อแม่เธอแล้ว พี่มาช่วยตัดสินหน่อย?"
เฉินอั่งดูอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้ม หันไปบอกคนขับแทนให้ไปโรงแรมเชียนสี่
อีกไม่ถึงยี่สิบนาที เฉินอั่งก็มาถึงหน้าห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท เปิดประตูเข้าไป ก็พบว่าบรรยากาศในห้องแข็งขืนถึงจุดเยือกแข็ง