ดวงตาของเหวินฮุ่ยหลินไร้จุดโฟกัส มองดูทิวทัศน์ที่ถอยหลังอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่างรถ แต่กลับจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง
ในหัวของเธอ นอกจากภาพความใกล้ชิดไร้ยางอายของเฉินอั่งกับเสวียซานซานที่เพิ่งเห็นมา ยังมีภาพที่ครอบครัวโง่เง่าของเธอบีบบังคับเธออีกด้วย
พ่อแม่และน้องชายถูกเฉินอั่งซื้อตัวไปหมดแล้วด้วยข้าวมื้อเดียว ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทหนึ่งห้อง และคำพูดหวานหูไม่กี่คำ แถมยังหันกระบอกปืนมาจ่อเธออีก
โลภมากจนเงินแสนยังไม่พอ ถูกคนหลอกเล่นยังไม่รู้ตัวอีก
เธอรู้สึกหมดเรี่ยวแรงครั้งแล้วครั้งเล่า ได้แต่รู้สึกขมในลำคอ ในใจกดดันอย่างที่สุด กดดันจนหายใจไม่คล่อง
ตอนนี้ถูหย่วนตงไม่ได้อยู่ที่ตำบลเซียงเสียหย่วน แต่อยู่ที่โรงแรมราคาประหยัดแห่งหนึ่งใกล้บริษัทของเขา
ตอนที่เหวินฮุ่ยหลินผลักประตูห้องออกมา ถูหย่วนตงกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่ขอบเตียง ที่เขี่ยบุหรี่ตรงหน้ามีก้นบุหรี่กองอยู่สี่ห้าอันแล้ว
เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีเทา ปลดกระดุมคอเสื้อสองเม็ด สีหน้าไม่ค่อยดี มีเส้นเลือดฝอยสีแดงบนตาขาว
บนโต๊ะหัวเตียงวางแล็ปท็อปไว้เครื่องหนึ่ง จอสว่างอยู่ ด้านบนเป็นหน้าต่างยืนยันการลบไฟล์
“คุณมาพักที่นี่ได้ยังไงกัน” เหวินฮุ่ยหลินวางกระเป๋าบนตู้วางทีวี กวาดตามองห้องที่คับแคบนี้
“ทางบริษัทไม่สะดวก แล้วก็มีเรื่องต้องจัดการ วิ่งสองทางก็ยุ่งยาก” ถูหย่วนตงดับบุหรี่ ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว
อันที่จริง วันนี้เขาถูกเรียกตัวไปที่สถานีตำรวจ ควบคุมตัวเขาไว้นานถึงสิบสองชั่วโมง
หลังจากออกมาจากสถานีตำรวจ เขากลับไปที่บริษัทโดยตรง สิ่งแรกที่ทำคือลบอีเมลและบันทึกการโอนเงินทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับหนิวไจ๋และกัวเจียเกิน จากนั้นถึงมาเปิดห้องนี้