เหวินฮุ่ยหลินหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรออก “ฮัลโหล ฉันลงคอร์สฟันกระบี่ให้ลูกไป เพิ่งเรียนไปสามครั้ง ขอคืนเงินได้ไหม”
“ขอโทษนะครับคุณผู้ปกครอง สัญญาระบุไว้ชัดเจนว่า หลังเรียนครั้งที่สามแล้วจะไม่คืนเงินให้ คุณดูเงื่อนไขในสัญญาได้ครับ ที่ผู้ปกครองพามาเรียนได้สามครั้ง ก็แสดงว่ายอมรับแล้ว”
เหวินฮุ่ยหลินยืนตะลึงทั้งร่าง จ้องมองสัญญาด้วยแววตาที่สิ้นหวัง
จากนั้นเธอโทรไปอีกสองคลาสเรียนพิเศษที่เหลือ ได้คำพูดเดิม คำตอบเดิม
ตัวเธอเหมือนถูกดูดพลังออกไปหมด ยืนทื่ออยู่ข้างโต๊ะอาหาร มือถือในมือค่อย ๆ ร่วงหล่นลงบนโต๊ะ เสียงดังเพี๊ยะ เธอถึงได้สติ
แล้วเธอก็ระเบิดออกมา “เฉินอั่ง ฉันอุตส่าห์คิดว่าจะไม่หย่าแล้ว จะใช้ชีวิตกับคุณดี ๆ แล้วคุณทำแบบนี้ได้ยังไง”
ในความคิดของเธอ การที่เธอไม่หย่า เฉินอั่งต้องง้องอนทุกทาง เหมือนเมื่อก่อน เอาเงินทั้งหมดให้เธอ แต่ความจริงกลับตบหน้าเธออย่างแรง
เฉินอั่งพิงตู้ข้างโต๊ะอาหาร มือขวาล้วงกระเป๋า ค่อย ๆ หยิบบุหรี่ยี่ห้อหวงเฮ่อโหลว 1916 ออกมาซองหนึ่ง
จุดขึ้นอย่างสบายอารมณ์ สูดควันช้า ๆ เขาหรี่ตามองดูอาการติงต๊องของเธอ มุมปากยิ้มบาง ๆ
พ่นควันออกมาแล้วถามอย่างจริงจัง “ผมพาลูกสมัครเรียนพิเศษ คุณโมโหขนาดนั้นเลย”
“คุณ...” เหวินฮุ่ยหลินอึ้งไป ในวูบนั้นเธอก็รู้สึกว่าอารมณ์โมโหนี้ไม่มีเหตุผลเลย เพียงแค่รู้สึกว่าเงินไม่ได้ผ่านมือเธอก็หายไป รู้สึกอึดอัด