เหวินฮุ่ยหลินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท พยายามปรับลมหายใจให้อารมณ์สงบลง
เฉินอั่งเห็นเธอทุกข์ใจ จึงพูดต่อ น้ำเสียงไม่เร็ว แต่ทุกคำทรงพลังชัดเจน "เสี่ยวเทียนตอนนี้อยู่ชั้นประถมต้น เป็นช่วงเริ่มต้น เป็นช่วงเวลาทองของการปลูกฝังความสนใจ ถ้าแม่ไม่ยอมลงทุน ต่อไปลูกกล่าวโทษ ก็อย่ามาโทษฉัน"
เหวินฮุ่ยหลินพูดไม่ออกเป็นคำที่สมบูรณ์อีกต่อไป เธอหันไปมองลูกชาย เห็นเฉินเจ๋อเทียนยื่นปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
เธอยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าแดงแล้วซีดสลับกัน ขอบตามีน้ำตา แทบทนไม่ไหวจะหยดลงมา แต่ที่มากกว่านั้นคือความอัดอั้นและโกรธแค้น
เงียบไปนาน จู่ๆ เธอก็พูดขึ้นว่า "เฉินอั่ง ต่อหน้าลูก พูดจาเหลวไหลอะไร ทำไมนายถึงได้ไม่รู้จักกาลเทศะแบบนี้"
"ไม่รู้จักกาลเทศะ?" เฉินอั่งหลุดขำ กลั้นยิ้มไว้ สายตาจ้องเธอไม่กระพริบ "เหวินฮุ่ยหลิน ฉันกำลังเตือนเธอว่าควรเป็นแม่ที่ดีอย่างไร เธอลองถามใจตัวเองดู นี่เป็นคำพูดที่คนอื่นเขาพูดกันรึเปล่า?"
เหวินฮุ่ยหลินก้มหัวเล็กน้อย พูดอะไรไม่ออก เธอรู้สึกว่าตัวเองเสียสติไปแล้ว ลูกชายแม้จะเล็ก แต่ไม่ได้โง่
สมดังคาด เธอเหล่ไปเห็นสีหน้าของเฉินเจ๋อเทียนดูเศร้าเสียใจยิ่งนัก ในดวงตาคลอน้ำตาเต็มเบ้าแล้ว
เฉินอั่งเห็นภาพนั้น จึงยุแยงต่อว่า "เธอไม่รับผิดชอบเองก็แล้วไป ตอนนี้ฉันจะสมัครคอร์สให้ลูก เธอยังมาด่าฉันอีก? แก่แท้เป็นแม่แท้ๆ หรือเปล่า?"
คำว่าแม่แท้ๆ เขาพูดช้าเป็นพิเศษ พูดจบก็หันไปหาเฉินเจ๋อเทียน
เฉินเจ๋อเทียนเหมือนได้รับคำสั่งมา จึงถามด้วยเสียงสะอื้นว่า "แม่ครับ แม่ไม่ใช่แม่ของผมใช่ไหม?"