หลิวเอี้ยจูกำลังจะเอ่ยปากพูด จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องแหลมเล็กดังมาจากที่ไกล ๆ “หลิวจ้วง! กลับมากินข้าวได้แล้ว” เป็นแม่ของโซวโหวที่เรียกให้เขากลับบ้านไปกินข้าว
พูดถึงแล้ว หวังต้าหมางมีความประทับใจต่อป้าซีเฟิ่ง แม่ของโซวโหวไม่น้อย ทุกครั้งที่ไปหาโซวโหว ป้าซีเฟิ่งเห็นเขาก็ยิ้มแย้มแจ่มใส บางครั้งยังรั้งเขาไว้กินข้าวด้วย
โซวโหวได้ยินว่าแม่ตัวเองกำลังเรียก ก็รีบดับบุหรี่ด้วยความตกใจ แล้วโยนลงแม่น้ำใต้สะพานหินอย่างส่ง ๆ ทำท่าราวกับไม่เคยทำอะไรเลย
“พี่ ๆ ผมกลับบ้านก่อนนะ”
“กลับไปเถอะ กลับไปเถอะ!” หวังต้าหมางโบกมือ
พอเขาไปแล้ว หวังเถียะตั้นก็เริ่มนั่งไม่ติด มองไปทางบ้านตัวเองสองสามครั้ง พลางถูมือไปมา คล้ายอยากพูดแต่ก็ไม่กล้า
หวังต้าหมางเห็นท่าทางของเขาก็รู้ทันทีว่าหมายถึงอะไร จึงยิ้มแล้วพูดว่า “นายก็รีบกลับไปเถอะ อย่ารอให้แม่มาเรียก”
“ฮี่ ๆ!” หวังเถียะตั้นหัวเราะแล้ววิ่งกลับบ้าน วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมา “พี่ต้าหมาง คราวหน้าซื้อบุหรี่ อย่าลืมเรียกผมด้วยนะ”
เห็นหวังต้าหมางทำมือเป็นสัญลักษณ์ “โอเค” หวังเถียะตั้นถึงค่อยวางใจอย่างแท้จริง แล้ววิ่งปรู๊ดหายไป
ป้าชุนฮวา แม่ของเถียะตั้น เป็นหญิงดุที่ขึ้นชื่อในหมู่บ้าน เขาไม่กล้าทำให้แม่โมโหอยู่แล้ว หากแม่รู้ว่าเขาแอบออกมาคลุกคลีกับหวังต้าหมางอีก รับรองว่าต้องถูกตีจนก้นลายแน่
พอสองคนนั้นไปแล้ว บนสะพานหินก็เหลือเพียงหวังต้าหมางกับหลิวเอี้ยจู หลิวเอี้ยจูมองเขาแล้วถามอีกครั้ง “ต้าหมาง แกคิดจะแต่งงานกับเด็กสาวต้าหยาจริง ๆ เหรอ”