จากนั้นเธอก็ดึงหวังต้าหมางเดินไปข้าง ๆ สองสามก้าว แล้วพูดอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า “พี่ต้าหมาง ฉันกินข้าวแล้ว ที่โรงเรียนมีธุระ ฉันต้องกลับไปก่อน พรุ่งนี้คงไปเดินตลาดนัดกับพี่ไม่ได้แล้ว”
พูดจบ เธอก็เงยหน้ามองเขาอย่างหวาด ๆ ราวกับกลัวว่าเขาจะไม่พอใจ
หวังต้าหมางถูกเธอมองแบบนั้น ใจก็อ่อนยวบลงทันที รีบตอบว่า “ไม่เป็นไร ๆ เรียนสำคัญกว่า ไว้คราวหน้าเราไปด้วยกัน รองเท้าที่หนูให้พี่ใส่สบายมาก วันนี้พี่ตั้งใจมาเพื่อขอบคุณหนูโดยเฉพาะเลย”
พอพูดออกไป เขาเองก็รู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ ทั้งที่มาหาพ่อของเธอเพื่อขอที่ดิน แล้วทำไมถึงกลายเป็นว่าตั้งใจมาขอบคุณเธอโดยเฉพาะไปได้
หวังต้าหยาได้ยินเขาพูดอย่างนั้น ใบหน้าเล็ก ๆ ก็แดงระเรื่อ ก้มหน้าลงแล้วพูดว่า “ไม่ต้องเกรงใจหรอกพี่ต้าหมาง รองเท้าคู่นั้นฉันทำใหญ่เกินไปถึงได้เอามาให้พี่ ไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่โดยเฉพาะสักหน่อย”
หวังต้าหมางรู้ว่าเธอจงใจพูดแบบนั้นเพราะเขิน จึงไม่เปิดโปง เพียงยิ้มกว้างให้เธอ
ได้รองเท้าจากสาวน้อยมาแล้ว หวังต้าหมางก็คิดว่าตัวเองควรหาของขวัญตอบแทนเธอบ้าง
แต่ร้านขายของชำเป็นของบ้านต้าหยาอยู่แล้ว ครอบครัวเธอคงไม่ขาดอะไร ให้เงินไปตรง ๆ ยังจะดีกว่า อยากซื้ออะไรก็ให้เธอเลือกเอง
คิดได้ดังนั้น หวังต้าหมางก็ล้วงเงินสิบหยวนจากกระเป๋าออกมายื่นให้เธอ
หวังต้าหยาเห็นแล้วรีบโบกมือปฏิเสธ ถอยหลังไปสองก้าว “แค่รองเท้าคู่เดียวเอง พี่ต้าหมางไม่ต้องทำขนาดนี้หรอก!”
ท่าทางลนลานของเธอทำให้หวังต้าหมางอดหัวเราะไม่ได้ “ใครบอกว่านี่เป็นเงินค่ารองเท้า นี่เป็นเงินค่าขนมที่พี่ให้หนู ไปถึงโรงเรียนอยากซื้ออะไรก็ซื้อ อย่ามัวแต่เสียดายเงิน”