หวังต้าหมางเรียกไปสองสามครั้งด้วยใจอยากลองดูเท่านั้น ไม่ได้คาดหวังว่าหวังเถียะตั้นจะออกมาพบจริง ๆ
“แม่ผมลงไปถอนหญ้าในนาแล้ว ผมกำลังเบื่ออยู่บ้านพอดี!” หวังเถียะตั้นสูบบุหรี่เข้าไปเฮือกใหญ่ ก่อนเสริมว่า “พี่ต้าหมาง ว่างก็ว่างอยู่แล้ว คืนนี้เราไปแอบดูพี่สะใภ้เยว่เอ๋อร์อาบน้ำกันไหม?”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน หวังต้าหมางคงตอบตกลงไปแล้ว แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม หวังเยว่เอ๋อร์แทบจะเป็นผู้หญิงของเขาไปครึ่งตัวแล้ว จะให้ไปแอบดูผู้หญิงของตัวเองอาบน้ำกับพี่น้อง คิดยังไงก็รู้สึกประหลาดชอบกล
ขณะที่กำลังไม่รู้จะตอบหวังเถียะตั้นอย่างไร โซวโหวร่างผอมกะหร่องเหมือนก้านไม้และมีดวงตาเล็ก ๆ ก็เดินเข้ามา
ชื่อจริงของชายคนนี้คือหลิวจ้วง แต่น่าเสียดายที่รูปร่างหน้าตาสวนทางกับชื่อ ผอมแห้งเหมือนลิง คนในหมู่บ้านจึงเรียกเขาว่าโซวโหว
“พี่ต้าหมาง!” โซวโหวเดินมาถึงก็เอ่ยทัก ก่อนหยิบบุหรี่จากมือหวังต้าหมางไปมวนหนึ่ง แล้วเอาปลายบุหรี่ไปจ่อกับบุหรี่ของเถียะตั้นเพื่อจุดไฟ
หวังเถียะตั้นมองดวงตาเล็กหยีของเขาแล้วแซวว่า “โซวโหว ตาหยีขนาดนี้ โตไปจะหาภรรยาได้ไหมเนี่ย?”
“ไปให้พ้นเลยแก!” โซวโหวถลึงตามองเขาแล้วหันหน้าหนี ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย
“แหม ๆ คนที่ได้เรียนมัธยมปลายก็…”
ตอนที่หวังเถียะตั้นกำลังจะหาเรื่องแซวโซวโหวต่ออีกสักสองสามคำ หวังต้าหมางก็เอ่ยขัดขึ้นมา
“พี่เอ้อร์จู่ทำไมยังไม่มาอีก บ้านเขาอยู่ใกล้สะพานหินที่สุดไม่ใช่หรือ?”
หวังเถียะตั้นสะบัดเถ้าบุหรี่ แล้วตอบเสียงกระแนะกระแหนว่า “ตอนนี้เขามีเมียแล้ว คงลืมพวกพี่น้องไปหมดแล้วละ!”