เห็นสีหน้าเจ็บปวดราวกับเสียเลือดเสียเนื้อของเธอ หวังต้าหมางจึงลดเสียงลงและอธิบายว่า “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเงินมากหรือน้อย ผมอยากผูกขาดการทำภูเขา เลี้ยงสัตว์เพื่อหาเงินจริง ๆ”
“ไอ้สารเลว ไอ้สารเลว ไอ้สารเลว! พวกคุณมันสารเลวกันทั้งนั้น ไอ้พวกสารเลวที่สมควรตาย เอาแต่รังแกฉัน!”
หวังซิ่วอวี่ฟังจบ จู่ ๆ ก็ร้องไห้โฮออกมา
“ฉันก็แค่ไม่อยากแต่งงานเร็ว อยากสร้างกิจการด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง พิสูจน์ให้เห็นว่าผู้หญิงก็แบกรับฟ้าไว้ได้ครึ่งหนึ่ง แล้วทำไมพวกคุณถึงขัดขวางฉันกันหมด! ฮือ... ฮือ...”
เธอร้องไห้ได้ไม่กี่เสียงก็เริ่มตะโกนอีกครั้ง “เรื่องพวกนี้ฉันทนมาหมดแล้ว! ฉันอยากเข้าไปทำงานในคณะกรรมการหมู่บ้าน พาคนในหมู่บ้านร่ำรวยไปด้วยกัน แต่หวังเต๋อกุ้ยไอ้แก่สารเลวนั่นยังไงก็ไม่ยอม...”
มองดอกไม้ป่าร้องไห้จนดอกแพร์ต้องหยาดฝนไปพลาง ด่าทอไปพลาง หวังต้าหมางก็พูดอย่างจนใจว่า “ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณก็อยากผูกขาดการทำภูเขา ผมไม่ได้ตั้งใจขัดขวางคุณ”
เขารู้ว่าดอกไม้ป่าใช้ชีวิตไม่ง่าย อายุยี่สิบห้าหกแล้วยังไม่ได้แต่งงาน พวกปากมากในหมู่บ้านเอาแต่พูดลับหลังว่าเธอใจสูงเกินไป สมควรแล้วที่แต่งไม่ออก
ไม่รู้ข่าวนี้แพร่ไปถึงหูหลิวชู่เกิน ชายโสดวัยสี่สิบกว่าในหมู่บ้านที่ขี้เกียจและชอบกินได้อย่างไร
ปกติหลิวชู่เกินเที่ยวไปขอข้าวบ้านโน้นกินคำ บ้านนี้กินคำ หญ้าในนาก็สูงกว่าพืชที่ปลูกเสียอีก บ้านไหนในหมู่บ้านทำไก่เป็ดหาย คนแรกที่ทุกคนสงสัยย่อมเป็นเขา
คนแบบนี้ไม่รู้เส้นประสาทเส้นไหนเกิดสลับกัน ถึงได้หน้าด้านวิ่งไปสู่ขอหวังซิ่วอวี่ถึงบ้านหวังต้าเหลย พออ้าปากก็พูดว่า “หวังซิ่วอวี่แต่งไม่ออกแล้วจะกลัวอะไร แต่งกับฉันหลิวชู่เกินสิ รับรองว่าเลี้ยงให้อิ่มท้อง ฉันไม่รังเกียจหรอก”