ไม่น่าแปลกใจเลยที่พ่อเฒ่าคนนี้จะขยันออกแรงนัก คอยยุยงให้ยกภูเขามาให้เขาผูกขาดการทำภูเขา
ด้านหนึ่งก็ปิดทางที่หวังซิ่วอวี่พยายามหาวิธีผูกขาดการทำภูเขา อีกด้านก็คิดว่าเขาเป็นแค่เด็กเกเร ต่อให้ได้ผูกขาดภูเขาไปก็คงทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้
คิดถึงตรงนี้ หวังต้าหมางก็รู้สึกอึดอัดอยู่ในใจ แต่เขาก็ถามหัวหน้าหมู่บ้านต่อหน้าไม่ได้ว่ามีความคิดเช่นนี้อยู่หรือเปล่า จึงได้แต่หยิบสัญญาของตัวเองขึ้นมา กัดฟันสาบานเงียบ ๆ ว่าจะต้องทำธุรกิจผูกขาดการทำภูเขาเลี้ยงเป็ดให้สำเร็จให้ได้ ถึงตอนนั้นพอหาเงินก้อนโตได้ เขาจะให้หัวหน้าหมู่บ้านเห็นกับตา
หลังจากสาบานกับตัวเองแล้ว หวังต้าหมางก็คุยเล่นกับหัวหน้าหมู่บ้านอีกสองสามคำ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
ออกจากคณะกรรมการหมู่บ้านแล้ว เขาก็ฮัมเพลงยั่วเย้าที่เรียนมาจากลุงสองพลางเดินกลับบ้าน รู้สึกว่าชีวิตเต็มไปด้วยความหวัง เพราะตอนนี้เขากลายเป็นจอมภูเขาที่ครอบครองภูเขาทั้งลูกแล้ว
พรุ่งนี้เขาจะไปหมู่บ้านซีเชียวที่อยู่ข้าง ๆ เพื่อขอคำแนะนำ เรียนรู้เคล็ดลับการเลี้ยงเป็ดให้กระจ่าง แล้วค่อยไปซื้อเป็ดเล็กกลับมาจากในเมือง
ทำแบบนี้ ธุรกิจผูกขาดการทำภูเขาเลี้ยงเป็ดก็ถือว่าเริ่มต้นได้อย่างราบรื่นแล้ว
พอนึกถึงตอนที่เขาเลี้ยงเป็ดจนทุกตัวอ้วนตุ้ยนุ้ย แล้วหัวหน้าหมู่บ้านจะตกใจแค่ไหน หวังต้าหมางก็รู้สึกสะใจสุด ๆ เสียงฮัมเพลงยั่วเย้าก็ดังขึ้นกว่าเดิม
กลับถึงบ้านยังไม่ทันเที่ยง เขาก็เข้าไปเดินดูในห้องเก็บของ หยิบเครื่องมือช่างไม้ที่ปู่เคยใช้ตอนยังมีชีวิตออกมา แล้วยังคุ้ยเจอไม้หวงหยางท่อนหนึ่ง ก่อนจะเริ่มแกะสลักเป็ดไม้ตัวน้อย