“ลำดับอันตรายสูงอันดับ 132?! แถมยังเป็นสายสังหารอีก?!”
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
กู้หยวนตกตะลึงอยู่ในใจ ตลอดสองปีครึ่งที่ข้ามมายังโลกนี้ เขาพอจะทำความเข้าใจระบบพลังเหนือธรรมชาติได้แล้ว
ลำดับคือแหล่งพลังของผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ มีการจัดอันดับตามความแข็งแกร่ง ทั้งหมดมีอยู่หลายพันลำดับ แบ่งเป็นสิบสาย
ในบรรดาลำดับนับพันเหล่านี้ มีเพียง 300 อันดับแรกเท่านั้นที่ช่วยเพิ่มพลังให้ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติได้อย่างเด่นชัด โดยแบ่งตามระดับอันตรายดังนี้:
อันดับ 300 ถึง 151 เรียกว่าลำดับอันตราย ผู้ที่ปลุกพลังลำดับเหล่านี้ได้จะมีความสามารถเหนือกว่าคนธรรมดาทันที
อันดับ 150 ถึง 76 เรียกว่าลำดับอันตรายสูง ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติที่ครอบครองลำดับเหล่านี้สามารถก่อความตื่นตระหนกไปทั่วเขตเมืองได้
อันดับ 75 ถึง 11 เรียกว่าลำดับอันตรายสูงยิ่ง หากควบคุมไม่อยู่ ความเสียหายจะร้ายแรงถึงระดับเมือง
สิบอันดับแรกไม่แบ่งแยกความแข็งแกร่ง ล้วนมีชื่อเรียกรวมกันว่า — ลำดับต้องห้าม
สมชื่อของมัน การมีอยู่ของลำดับเหล่านี้คือข้อห้ามของชีวิต
กู้หยวนเหลือบมองหน้าต่างระบบอย่างเงียบ ๆ
【ชื่อ: กู้หยวน】
【อายุ: 18】
【สถานะ: ปลุกพลังแล้ว】
【พละกำลัง: 105, ความว่องไว: 48, จิตใจ: 61, พลังกาย: 70】
【ลำดับที่ได้รับ: สายสังหาร 171「แรงโคตรเยอะ」ระดับ 2, สายสังหาร 191「หมัดกระหน่ำ」ระดับ 2, สายจิต 216「จิตต่อสู้ฮึกเหิม」ระดับ 1, สายปาฏิหาริย์ 268「การกระทำอันลวงตา」ระดับ 1】
【ค่าความห้าวหาญที่เหลือ: 187】
【มลทินเหนือธรรมชาติที่ได้รับ: ความหยิ่งผยอง 16%】
“ยังดีที่ไม่ใช่ลำดับอันตรายสูงยิ่ง...”
ถึงเขาจะมีลำดับอยู่สี่อย่าง แถมสองลำดับที่เน้นต่อสู้ก็อยู่ระดับ 2 ทั้งคู่
แต่ถ้าต้องเผชิญหน้ากับลำดับอันตรายสูงยิ่งที่อยู่อันดับต้น ๆ ต่อให้เป็นระดับ 1 ก็มีโอกาสรอดเพียงหนึ่งในสิบ!
“ว่าแต่ ทุกคนมากันครบแล้วนี่”
เจ้าของแผงเจียนปิ่งเอ่ยขึ้น “งั้นแนะนำตัวกันหน่อยไหม?”
เขาเริ่มก่อนว่า:
“ผมชื่อหูเกอ ลำดับสาม ‘มนุษย์ขนมปังกรอบ’”
‘มนุษย์ขนมปังกรอบ’ เป็นลำดับที่ 162 สายชีวิต
ชายผมทองสะบัดหน้าม้า “อู๋ฉือ สายธาตุ 213 ‘ไฟผี’ ระดับ 3”
จ้าวซินชุนเอ่ยเสียงเบา “สายจิต 149 ‘ประสาทสัมผัสละเอียดขั้นสุด’ ระดับ 1...”
“หืม?”
หญิงสาวหน้าตางดงามเลิกคิ้ว “ลำดับอันตรายสูงเหรอ? น้องชายเก่งขนาดนี้เลย~”
“มะ...ไม่หรอกครับ”
หลายคนเองก็ประหลาดใจ แม้จะเป็นลำดับอันตรายสูงระดับล่างสุด แต่ก็ยังจัดเป็นลำดับอันตรายสูงอยู่ดี ต่อให้เป็นระดับ 1 ประโยชน์ที่มีก็ไม่น้อยหน้าพวกเขา
หญิงสาวงามเผยอริมฝีปากสีแดง “หลินอวี่อวี่ สายปาฏิหาริย์ 192 ‘กับดักของเหลว’ ระดับ 3”
“ฉันเปลี่ยนคุณสมบัติของของเหลวที่สัมผัสโดยตรงหรือโดยอ้อมได้ด้วยนะ~”
เธอส่งสายตายั่วยวนให้กู้หยวน
“เชี่ย...”
กู้หยวนตกใจ “คุณคงไม่ได้วางยาพิษไว้...ในนั้นหรอกนะ?”
“อะไรนะ...?”
แววตาของหลินอวี่อวี่พลันว่างเปล่า
【หลินอวี่อวี่ตกตะลึงอย่างหนัก ค่าความห้าวหาญ +5】
【หลินอวี่อวี่เงียบงัน ค่าความห้าวหาญ +5】
【หลินอวี่อวี่เสียอาการ ค่าความห้าวหาญ +8】
“ใครเขาจะใช้วิธีน่ารังเกียจแบบนั้นกันยะ?!”
ตอนที่เธอเกือบจะพุ่งเข้าไปข่วนกู้หยวนสักสองที แผ่นโลหะรูปใบมีดนับร้อยก็พลันขวางอยู่ตรงหน้า
“อย่าแตะต้องเขา”
ช่างทำกุญแจยืนอยู่เบื้องหน้ากู้หยวน
“อาชวน สายธาตุ 221 ‘ควบคุมโลหะ’ ระดับ 3”
“มีผมอยู่ ไม่มีใครทำอะไรคุณได้”
น้ำเสียงของเขาจริงใจและเปี่ยมด้วยความรู้สึก
หลินอวี่อวี่: ?
กู้หยวน: ?!
หลังทุกคนแนะนำตัวเสร็จ ต่างก็หันมามองกู้หยวน แต่เห็นอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
“มองผมทำไม?”
“ฮิ ๆ~ หนุ่มหล่อ อยากให้พวกเราเรียกนายว่าซาสึเกะตอนทำภารกิจหรือไง?”
หลินอวี่อวี่ปิดปากหัวเราะ
“ก็ได้”
เขาโบกมือ “ผมชื่อกู้หยวน”
“...”
“แล้วไงต่อ?” อู๋ฉือชายผมทองเร่ง “พวกเราพูดกันตั้งเยอะ นายมีแค่ชื่อเองเหรอ?”
“ลำดับของนายคืออะไร?!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้หยวนเหลือบมองลำดับทั้งสี่บนหน้าต่างระบบ ก่อนถามด้วยความจริงใจว่า:
“หมายถึงลำดับไหนล่ะ?”
??!
อู๋ฉือกับหลินอวี่อวี่: หา?
หูเกอชะงัก อาชวนลูบคางพลางครุ่นคิด
【ทุกคนสงสัยว่าหูตัวเองมีปัญหา ค่าความห้าวหาญ +23】
ลำดับไหนอะไรกัน! นายมีหลายลำดับหรือไง?!
ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติปลุกพลังได้หลายลำดับก็จริง แต่ต้องมีลำดับเดิมที่อยู่ในระดับสูงมาก่อน!
ถ้านายมีลำดับระดับ 6 พวกเราก็คงไม่มีคุณสมบัติพอจะมาเจอนายแล้ว!
“กู้หยวน” จ้าวคงถิงเอ่ยขึ้นกะทันหัน “บอกลำดับที่นายใช้บ่อยที่สุดก็พอ”
พอเขาพูดจบ หูเกอกับคนอื่น ๆ ก็ชะงักไป
ลุงจ้าวพูดแบบนั้นแล้ว
หรือหมอนี่จะมีหลายลำดับจริง ๆ?!
【ทุกคนตกตะลึง ค่าความห้าวหาญ +21】
“เออ ๆ ก็ได้”
“สายสังหาร 171 ‘แรงโคตรเยอะ’ ระดับ 2”
ขณะที่หลายคนยังตั้งตัวไม่ติด ลุงจ้าวก็กระแอมขึ้น
“พอได้แล้ว! ภัยพิบัติไม่รอให้พวกเธอไปถึงก่อนค่อยเริ่มทำร้ายคนหรอก!”
“แนะนำตัวกันเสร็จแล้วก็ไปหยิบอุปกรณ์ ออกเดินทาง!”
...
ในช่วงอ่านหนังสือภาคค่ำ โรงเรียนมัธยมอันดับสองเจียงเฉิงมืดสนิท
มีเพียงอาคารเรียนที่สว่างไสว
“พี่กู้ พี่จ้าว...”
กลุ่มคนยืนอยู่หน้าอาคารเรียนเก่าทรุดโทรม
จ้าวซินชุนกลืนน้ำลาย ประสาทสัมผัสละเอียดขั้นสุดของเขาสัมผัสได้ถึงความอาฆาตมหาศาล
“อาคารนี้เคยเกิดเรื่องใหญ่ ถูกปิดมาหลายปีแล้ว...”
กู้หยวนเคยได้ยินเรื่องใหญ่ที่เขาพูดถึงอยู่บ้าง
เมื่อสี่ปีก่อน นักเรียนหกคนกระโดดลงมาจากดาดฟ้าพร้อมกัน เหตุการณ์นั้นสั่นสะเทือนสังคมจนโรงเรียนมัธยมอันดับสองเกือบต้องปิดตัวลง
“นั่นยิ่งยืนยันว่าเรามาถูกที่แล้ว”
เสียงของลุงจ้าวดังมาจากเครื่องสื่อสารของทุกคน “ภัยพิบัติก็คือผลผลิตด้านลบของโลก”
“เอาละ เริ่มกันเถอะ”
หูเกอซึ่งได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าทีมชั่วคราว ปักอุปกรณ์หน้าตาคล้ายเสาอากาศลงบนพื้น
อุปกรณ์ปฏิบัติการของสำนักงานควบคุมภัยพิบัติที่เรียกว่า ‘แดนวิญญาณ’
แม้แต่คนธรรมดาที่มองเห็นภัยพิบัติ การรับรู้และจิตใจก็จะได้รับผลกระทบ ‘แดนวิญญาณ’ จึงเป็นม่านกั้นการรับรู้
“แดนวิญญาณจงคุ้มครอง ภัยทั้งปวงอย่ากล้ำกราย”
“เพื่อเจ้าแล้ว ข้าขอเดินลำพัง”
หึ่ง—
ขณะที่ทุกคนพึมพำท่องถ้อยคำเบา ๆ คลื่นประหลาดไร้รูปร่างก็แผ่กระจายออกไปโดยรอบ
‘แดนวิญญาณ’ ปรากฏขึ้น
อาคารเรียนทั้งหลังเปลี่ยนไป แต่ก็ดูเหมือนไม่ได้เปลี่ยนแปลง
“เท่าที่เห็นตอนนี้ ภัยพิบัติที่แข็งแกร่งที่สุดคือภัยพิบัติใหญ่ที่มีดัชนี 91% แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีระดับเสียงกระซิบที่อ่อนแอมาก”
“ระวังตัวกันให้ดี เครื่องสื่อสารมีกล้องขนาดจิ๋ว ฉันจะช่วยพวกเธอผ่าน ‘เนตรทิพย์’”
เสียงของลุงจ้าวทำให้คนฟังรู้สึกอุ่นใจเสมอ
กู้หยวนกับคนอื่น ๆ สบตากัน ก่อนจะเดินผ่าน ‘แดนวิญญาณ’ เข้าไป
......
เมื่อเดินเข้าประตูหน้าอาคารเรียน แสงจากอุปกรณ์ส่องสว่างทำให้ทุกอย่างสว่างจ้า ทว่ากลับขจัดบรรยากาศอึมครึมไม่ได้
มีเพียงกู้หยวนที่ล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกง ท่าทางสบาย ๆ
คนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด แม้แต่หลินอวี่อวี่ก็หุบยิ้มไปแล้ว
พวกเขาล้วนเป็นมือเก๋า รู้ดีว่าผู้มีพลังเหนือธรรมชาติมักดึงดูดเข้าหากัน
ภัยพิบัติไม่ได้เหมือนบอสในเกมที่จะยืนรอให้พวกเธอไปจัดการถึงที่
จู่ ๆ ขนแขนของจ้าวซินชุนก็ลุกชัน เขาเตือนอย่างระแวดระวัง “ระวัง! ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่!”
หูเกอกับอู๋ฉือขมวดคิ้ว “ระบุตำแหน่งได้ไหม?”
“ขอลองดูก่อน...”
จ้าวซินชุนข่มความกลัว คุกเข่าลงบนพื้นแล้วใช้จมูกดมกลิ่น
“กลิ่นอายนี้...อยู่ใกล้มาก!”
ใกล้มากนี่ใกล้แค่ไหน?
กู้หยวนเงยหน้ากวาดตามองรอบตัว ส่วนหูเกอก็แหงนมองขึ้นไปด้านบน
ทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้น
เชือกป่านสีเขียวคล้ำเส้นหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเข้ามาราวกับลูกธนู ด้วยความเร็วที่น่าตกใจ มันพันรอบคอของหูเกอในพริบตา!
เคร้ง—
เชือกเส้นนั้นมีแรงมหาศาล หูเกอถูกแขวนไว้บนเพดานราวกับตุ๊กตา
เชือกป่านรัดคอเขาแน่น จมลงไปในเนื้อ กระทั่งกระดูกยังส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับใกล้ทนไม่ไหว!
“อึก...อึก...”
“หูเกอ!!”
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ขณะที่ลุงจ้าวกำลังวิเคราะห์ภัยพิบัติตัวนี้ผ่านเครื่องสื่อสาร
“ระดับเสียงกระซิบ ดัชนี 34%”
“ภัยพิบัติประเภทประหลาด แค่เงยหน้าก็จะถูกโจมตี”
“ชื่อภัยพิบัติ: ‘เชือกแขวนคอ’”