ในชั่วขณะที่「เชือกแขวนคอ」โจมตี ทุกคนก็ขยับพร้อมกัน
อาชวนสะบัดมือทั้งสองข้าง ใบมีดนับร้อยชิ้นหลุดออกจากร่าง พุ่งทะยานออกไปตัดเชือกปอส่วนปลายจนขาดเป็นชิ้น ๆ ในพริบตา
หลินอวี่อวี่หยิบลูกโป่งที่บรรจุน้ำจนเต็มขึ้นมา แล้วขว้างใส่หน้าหูเกออย่างแรง ของเหลวสูตรพิเศษพุ่งกระจายออกมา
ของเหลวนั้นไม่เป็นอันตรายต่อผิวหนัง แต่กลับกัดกร่อนเชือกปอได้ในพริบตา
ทว่าเชือกอาถรรพ์ไม่หยุดลงแม้แต่น้อย ราวกับไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย
แม้จะถูกตัดเป็นเส้นใย มันก็ยังเกาะแน่นอยู่บนลำคอของหูเกอ ก่อนพลังมหาศาลจะปะทุขึ้น!
กร๊อบ!!
ลำคอของหูเกอถูกบีบรัดจนหักสะบั้น!
“หัวหน้าหู?!”
จ้าวซินชุนหน้าซีดเผือด
นี่...นี่ตายแล้วเหรอ? นี่เป็นแค่ดัชนีเสียงกระซิบ 34% เองนะ!
พี่กู้กับคนอื่น ๆ ต้องเจอกับอะไรอยู่เป็นประจำกันแน่?!
「เชือกแขวนคอ」ดึงกลับอย่างพึงพอใจ เส้นใยนับไม่ถ้วนบิดรวมกันกลับเป็นเชือกอีกครั้ง
ซ่า ๆ...
เศษเนื้อและชิ้นกระดูกที่ถูกบีบแหลกของหูเกอตกลงพื้น ส่งเสียงกรอบแกรบราวกับขนมปังกรอบ แล้วภาพชวนตะลึงก็ปรากฏขึ้น
ศีรษะของเขาเชื่อมกลับเข้ากับรอยขาด เลือดเนื้อและกระดูกประสานกันขึ้นใหม่ราวกับเศษชิ้นส่วน
แม้ลำคอจะเต็มไปด้วยรอยแตก หูเกอก็ยังลุกขึ้นยืนได้!
“หัวหน้าหู...”
“อย่าขยับ!!”
เมื่อทุกคนเริ่มเคลื่อนไหว หูเกอกับลุงจ้าวก็ตะโกนขึ้นแทบจะพร้อมกัน
“ห้ามเงยหน้า!!”
ทุกคนรีบข่มความอยากมอง「เชือกแขวนคอ」อย่างสุดกำลัง
เหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลัง
ภัยพิบัติประเภทอาถรรพ์ หากกระตุ้นกฎของมันเข้าแล้ว ก็มีแต่ต้องสู้จนตาย!
พวกเขาไม่ได้มีพลังชีวิตอย่างหูเกอ
ขณะที่ทุกคนก้มหน้าคิดหาวิธีรับมือ หางตากลับเหลือบเห็นร่างหนึ่ง
สองมือล้วงกระเป๋า เชิดหน้าก้าวไปข้างหน้า
“เสี่ยวกู้...นายทำอะไรน่ะ?!”
อาชวนเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“อย่าเงยหน้าสิ!!”
กู้หยวนไม่แม้แต่จะสนใจ เขาแหงนหน้าขึ้น เผยแนวกรามให้「เชือกแขวนคอ」เห็นชัด ๆ
“เฮ้! เจ้าหนูเชือก เมื่อคืนคอฉันเคล็ดนิดหน่อยนะ!”
“ฉิบหายแล้ว!”
อู๋ฉือเบิกตากว้าง “ไอ้บ้านี่มันบ้าไปแล้วหรือไง?!”
สีหน้าของทุกคนเหมือนเห็นผียิ่งกว่าเห็นผีจริง ๆ!
【ค่าความห้าวหาญ +5】
【ค่าความห้าวหาญ +3】
【……】
แม้แต่「เชือกแขวนคอ」ยังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพุ่งใส่ลำคอของกู้หยวนอย่างดุดัน
หลายคนขมวดคิ้วแน่น ราวกับกำลังจะได้เห็นฉากคอของกู้หยวนถูกบิดจนแหลก
แต่...
ปึง—!
เสียงเชือกถูกดึงตึงอย่างแรงดังขึ้นกะทันหัน
ทุกคนเหลือบมองไป แล้วก็เห็นภาพที่ทำให้ตกตะลึงอย่างยิ่ง
กู้หยวนล้วงกระเป๋าด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างกำเชือกอาถรรพ์ไว้แน่น
「แรงโคตรเยอะ」ออกแรงอย่างเต็มกำลัง!
「เชือกแขวนคอ」ดูราวกับงูที่ถูกจับตรงจุดตาย ต่อให้ถูกพลังมหาศาลกดไว้ ก็ไม่อาจขยับไปข้างหน้าได้แม้แต่ครึ่งก้าว!
“อาถรรพ์ระดับอย่างแก ยังไม่มีสิทธิ์มานวดคอฉันหรอก”
วินาทีต่อมา เขาพาดเชือกข้ามไหล่แล้วเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรง ใช้ศอกกับเข่ากดตรึงมันไว้กับพื้นราวกับตะปูผนึกมาร จนขยับไม่ได้
ราวกับเสียงนับถอยหลังดังขึ้นในใจทุกคน
“10, 9, 8...”
ทุกคนตกตะลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
“ฉิบหาย! เขาล็อกคอผีด้วยท่าเปลือยแขนจริง ๆ ด้วย!”
【ค่าความห้าวหาญ +3】
【ค่าความห้าวหาญ +4】
【……】
นี่น่ะหรือ「แรงโคตรเยอะ」?
“อู๋ฉือ มัวยืนรออะไรอยู่?!”
กู้หยวนตะโกนใส่
“มา...มาแล้ว!”
อู๋ฉือโคจรพลังวิญญาณ ไฟผีระดับ 3 ปะทุเป็นเปลวไฟลึกล้ำ!
ลำดับนี้มีพลังโจมตีอาถรรพ์โดยเฉพาะอยู่แล้ว ยิ่งคู่ต่อสู้เป็นอาถรรพ์ที่มีร่างแท้เป็นเชือก ก็ยิ่งเข้าทางพอดี!
ซู่ ๆ ๆ...
「ผีแขวนคอ」กรีดร้องดิ้นรน แต่ถูกกู้หยวนกดไว้แน่น สุดท้ายก็ถูกเผาจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน
【สังหาร·เชือกแขวนคอ (ระดับเสียงกระซิบ·ประเภทอาถรรพ์)】
【รางวัลสังหาร: พละกำลัง +5, ความแข็งแกร่งของร่างกาย +3】
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นข้างหู กู้หยวนตบมืออย่างพอใจ
“ภัยพิบัติประเภทอาถรรพ์นี่มันเจ้าเล่ห์จริง ๆ...”
หูเกอลูบลำคอที่เต็มไปด้วยรอยแตก สีหน้าดูย่ำแย่
เขาเป็นผู้มีลำดับ 162 ระดับ 3 แท้ ๆ แต่กลับเสียชีวิตไปหนึ่งครั้งเพราะภัยพิบัติที่มีดัชนีไม่ถึง 40%!
ถ้ามีผีหลายตัวมารวมกันจะยิ่งแย่ขนาดไหน
“ภัยพิบัติประเภทอาถรรพ์มีอาณาเขตเป็นของตัวเอง ขอบเขตอาจผันผวน แต่รับรองได้อย่างน้อยว่าพวกมันจะไม่เข้าร่วมการต่อสู้ในสนามเดียวกัน”
ลุงจ้าวอธิบายผ่านไมโครโฟน ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “เว้นแต่ว่าภัยพิบัติประเภทอาถรรพ์จะไปถึงระดับอาณาเขต แล้วกางเขตอาถรรพ์ออกมา พื้นที่ที่ถูกครอบคลุมจะกลายเป็นนรกของจริง”
ทุกคนเงียบกริบ ส่วนกู้หยวนกลับแคะหูอย่างใจเย็น
ตอนอาชวนถามด้วยความเป็นห่วงว่าเขาบาดเจ็บหรือไม่ สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป
“เดินหน้าต่อ ไปที่โถงทางเดิน”
ลุงจ้าวบอกทาง
ตอนทุกคนเดินผ่านหัวมุมโถงทางเดิน กองขยะร้างก็กระเพื่อมสองครั้ง
“ระวังตัว!”
หนูยักษ์สองตัวที่มีขนแข็งคล้ายขนหมูปกคลุมทั่วร่าง ขนาดใหญ่กว่ารถจักรยานยนต์ พุ่งออกมา
ลุงจ้าวสังเกตข้อมูลของพวกมันอย่างใจเย็น
“ดัชนีเสียงกระซิบ 19% กับ 18%”
“ภัยพิบัติประเภทสัตว์คลั่ง กระหายเลือดเนื้ออย่างรุนแรง”
“พวกมันเรียกว่า...「หนูยักษ์หนามหูด」”
ยังไม่ถึง 20% ด้วยซ้ำ?
จากข้อมูลเพียงไม่กี่ประโยค กู้หยวนสรุปได้แค่สองคำ
เศษสวะ!
เขาถึงกับไม่ใช้「หมัดกระหน่ำ」ด้วยซ้ำ แค่ใช้「แรงโคตรเยอะ」ต่อยเปรี้ยงสองที ก็เปิดกะโหลกของพวกมันได้แล้ว
“「ควบคุมโลหะ」!” อาชวนสะบัดมือทั้งสองข้าง
ใบมีดพลิ้วไหวราวกับระบำ กรีดผ่านลำคอลงไปจนถึงหัวใจ!
กู้หยวนเดินไปหยุดตรงหน้าสัตว์ยักษ์ทั้งสอง แล้วกดฝ่ามือลงบนหัวของพวกมัน
กร๊อบ!!
กระดูกแข็งแกร่งแหลกละเอียดราวกับเต้าหู้!
【สังหาร·หนูยักษ์หนามหูด ×2 (ระดับเสียงกระซิบ·ประเภทสัตว์คลั่ง)】
【รางวัลสังหาร: ความว่องไว +5, ความแข็งแกร่งของร่างกาย +3, พละกำลัง +2】
“ฉิบหาย!” อู๋ฉือตกใจจนขวัญผวา “กู้หยวน นี่นายมีแรงอะไรกันเนี่ย?!”
หลินอวี่อวี่กวาดตามองกล้ามแขนของเขา รูปร่างดูดีอยู่หรอก แต่ก็ไม่ได้กำยำมากนี่นา
ที่แรงขนาดนี้เป็นเพราะ「แรงโคตรเยอะ」เหรอ?
ลำดับระดับ 2 จะเก่งขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ?
หูเกอหรี่ตาครุ่นคิด
เป็นไปไม่ได้ ต่อให้เป็นลำดับอันตรายสูงที่อยู่ระดับต้น ๆ ก็ไม่มีทางแสดงพลังได้ถึงขนาดนี้
ดูจากท่าทางแล้ว ลำดับอื่นของน้องกู้ก็น่าจะเป็นสายสังหารเหมือนกัน
ตัวลำดับเองมอบค่าสถานะให้ผู้เหนือธรรมชาติ สายสังหารเน้นพละกำลัง ส่วนสายธาตุและสายจิตเน้นพลังจิต...
ผู้ที่มีลำดับระดับสูงถึงขั้นใช้พละกำลังของตัวเองต่อสู้กับภัยพิบัติได้เลย!
“แปลก...”
ลุงจ้าวมองซากหนูยักษ์ทั้งสองผ่านกล้อง แล้วพึมพำในใจ
“กองขยะยังทำให้เกิดภัยพิบัติได้สองตัวเลยเหรอ? มลพิษในอาคารเรียนนี้...”
เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน จ้าวคงถิงจึงโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง
……
หลังเหตุการณ์เล็ก ๆ ผ่านไป ทุกคนตัดสินใจเดินตามบันไดเข้าใกล้ดาดฟ้า
ตอนนั้นมีคน 6 คนกระโดดตึกลงมา มลพิษบนดาดฟ้าจึงต้องรุนแรงที่สุดแน่
เป้าหมายของพวกเขามีโอกาสสูงมากที่จะอยู่ที่นั่น
ขณะที่ทุกคนเดินผ่านหัวมุมบันไดจุดสุดท้าย
“กู้หยวน ทุกคนระวัง! เป้าหมายของเรามาแล้ว!”
เสียงของลุงจ้าวพลันดังสูงขึ้น แทบจะพร้อมกันนั้นจ้าวซินชุนก็ตะโกนอย่างร้อนรนว่า
“รีบกอดหัวแล้วย่อตัวลง!!”
สิ้นเสียง ทุกคนก็กอดหัวและก้มตัวลงโดยสัญชาตญาณ
ฟิ้ว ๆ ๆ!!
จากตำแหน่งของภัยพิบัติ กระแสลมคมกริบราวกับคมมีดพุ่งเข้าใส่ก่อน!
การฟันอันรวดเร็วเฉือนผ่านจุดที่ทุกคนยืนอยู่เมื่อครู่ ผนังคอนกรีตผสมปรากฏรอยฟันหลายแผล ส่วนราวจับอะลูมิเนียมกลวงก็ถูกฟันขาดเรียบกริบ!
“แควก ๆ!!”
ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งพลันลืมขึ้นในความมืด กลิ่นอายดุร้ายพุ่งปะทะใบหน้า
แสงไฟส่องไปยังสัตว์ประหลาดตัวนั้น ทุกคนจึงเห็นรูปร่างของมันชัดเจน
ตั๊กแตนตำข้าวตัวหนึ่งที่ใหญ่กว่ารถยนต์!
กระดองสีน้ำตาลแก่เป็นประกาย เคียวของมันคมกริบเหนือธรรมดา!
น้ำเสียงของลุงจ้าวกดต่ำราวกับความอึดอัดก่อนพายุฝน
“ดัชนีเสียงกระซิบ 92%”
“ประเภทสัตว์คลั่ง「ตั๊กแตนตำข้าวเกราะเหล็ก」”
“พกลำดับสายสังหารหมายเลข 132—「โจมตีจุดอ่อนต่อเนื่อง」”