【ชื่อ: กู้หยวน】
【อายุ: 18】
【สถานะ: ตื่นรู้】
【พละกำลัง: 105, ความว่องไว: 48, พลังจิต: 61, ความแข็งแกร่งของร่างกาย: 70 (ขีดจำกัดของคนทั่วไปคือ 10)】
【ลำดับที่ได้รับแล้ว: สายสังหาร 171 «แรงโคตรเยอะ» ระดับ 2, สายสังหาร 191 «หมัดกระหน่ำ» ระดับ 2, สายจิต 216 «จิตต่อสู้ฮึกเหิม» ระดับ 1】
【ค่าความห้าวที่เหลือ: 152】
【มลทินเหนือธรรมชาติที่ได้รับ: ความหยิ่งผยอง 15%】
กู้หยวนเดินอยู่บนทางเดินในอาคารเรียน หน้าต่างระบบพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า
“พละกำลังมากกว่าขีดจำกัดของคนทั่วไปสิบเท่า นี่มันแรงโคตรเยอะชัด ๆ”
เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนขมวดคิ้วเมื่อสายตาไปหยุดตรงบรรทัดมลทินที่ได้รับ
“ความหยิ่งผยอง? ชิ… การประเมินนี่มีปัญหาแล้ว”
ทั้งที่ต้องทำตัวเป็นเจียหาวถึงจะแข็งแกร่งขึ้นแท้ ๆ แต่ระบบกลับหันมาประเมินว่า… นายหยิ่งผยองจริง ๆ งั้นเหรอ?
ขอร้องล่ะ ฉันแค่แกล้งทำเป็นเจียหาว ไม่ได้เป็นจริง ๆ สักหน่อย!
หลังวางสาย กู้หยวนก็มาถึงหน้าห้องเรียนพอดี
“เฮ้อ…”
ไม่ใช่ว่าเขาทนชีวิตในโรงเรียนไม่ไหว แต่เป็นเพราะ… บรรยากาศในห้องนี้มันแปลก!
พวกคนห้าวมีอยู่เต็มไปหมด ค่าความห้าวที่เขาจะเก็บได้เลยน้อยจนน่าสงสาร!
วันแรกที่ย้ายมา เขาแนะนำตัวว่าเป็น “หมาป่าหน้าเด็ก” บอกว่าอย่ามายุ่งกับฉัน
แต่ปฏิกิริยาของทั้งห้องกลับเฉยชาอย่างเหลือเชื่อ!
พอถามถึงได้รู้ว่าเขาเป็นคนมาทีหลัง
ก่อนหน้าเขา มีคนประกาศว่ามีมารผนึกอยู่ในใจ พวกนายจะตีหรือด่าฉันก็ได้ แต่อย่าแตะต้องเธอเด็ดขาด ไม่งั้นมารแท้จะถือกำเนิดขึ้น พวกนายจะรับมือไหวหรือ? ยังไงซะ…
ฉันไม่อยากคุกเข่ากินทุเรียนหรอกโว้ย!!
“แม่งเอ๊ย…”
ตอนนี้กู้หยวนยืนอยู่หน้าห้องเรียน แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเขาเลย
【ใช้ค่าความห้าว 50 แต้ม สร้างสำเร็จ: สายปาฏิหาริย์ 268 «การกระทำอันลวงตา»: ซ่อนร่องรอยของตนเองไว้ในความรับรู้ของผู้อื่น】
“พวกนายว่าเขาจะกลับมาไหม?”
ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ทุกคนก็เริ่มพูดถึงกู้หยวน
“ใครนะ กู้หยวน? เจ้าหมัดเหล็กคนนั้นน่ะเหรอ?”
ในห้องสามปีแปด เจียหาวก็มีแบ่งประเภทเหมือนกัน
คนที่แนะนำตัวว่ามีมารอยู่ในใจ คือเจียหาวสายรักลึกซึ้ง
คนที่ตะโกนจากข้างล่างตอนครูเฉลยคำตอบว่า “ไนซ์!! ฉันถูกหมดเลย!!” คือเจียหาวสายเรียน
ส่วนกู้หยวน… ที่ทำให้เขาโด่งดังตั้งแต่วันแรกที่ย้ายมา คือทั้งที่แสดงความห้าวสุด ๆ จนคนครึ่งห้องยกให้เป็นเจียหาว แต่เขากลับเหมือนสติแตก ไล่อัดคนไปครึ่งห้อง
แล้วยังพึมพำอะไรทำนองว่า ฉันแค่สวมบทเจียหาวเท่านั้นเอง?
สรุปแล้ว ฉายาเจ้าหมัดเหล็กก็เหมาะกับเขาจริง ๆ!
“ใครจะไปรู้ เขาไม่เอาแต่โวยวายทุกวันเหรอว่าลาหยุดไปตีสัตว์ประหลาด?”
“ยังพูดอะไรอีกนะ… พวกนายใช้ชีวิตสงบสุขอยู่ในโรงเรียน แต่ไม่รู้เลยว่าฉันยืนอยู่ข้างหลังพวกนาย?”
“พูดเป็นเล่นไปได้ ฉันยอมให้มีมีดอยู่ข้างหลังยังดีกว่า!”
จ้าวซินชุนฟังทุกคนคุยกัน พลางมองที่นั่งว่างเปล่าของกู้หยวนอย่างกระสับกระส่าย
ทุกคนคิดว่าเป็นมุก มีแค่เขาที่รู้ว่ากู้หยวนพูดจริง!
เพราะประสาทสัมผัสของเขาเหนือกว่าคนทั่วไป
ทุกครั้งที่กู้หยวนลุกขึ้น เขาจงใจทำมีดตกพื้น แล้วหัวเราะกลบเกลื่อนว่า เมื่อวานยุ่งกับการสับกระดูกสัตว์ประหลาด เลยลืมเก็บมีด
ในวินาทีนั้น จ้าวซินชุนสัมผัสได้ถึงจิตสังหารและกลิ่นคาวเลือดอย่างชัดเจน!
บนโลกนี้จะมีสัตว์ประหลาดอะไรที่ไหนกัน เขาฆ่าคนชัด ๆ!!
ลาหยุดไปตีสัตว์ประหลาด… สับกระดูกสัตว์ประหลาดเป็นชิ้น ๆ…
มันคือฆาตกรโรคจิตที่ชอบหั่นศพชัด ๆ!!
จ้าวซินชุนลองหาคนช่วย เขาเล่าเรื่องที่ค้นพบให้ลูกพี่ของตัวเองฟัง จางเหล่ย นักกีฬาผมทอง!
แต่พอฟังจบ อีกฝ่ายก็เหมือนเครื่องค้าง เอาแต่ตะโกนว่าฆาตกร…
หลังจากนั้น จ้าวซินชุนก็รู้ว่าคงต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น!
ในเมื่อมีความสามารถเหนือกว่าคนทั่วไป ก็ต้องช่วยรักษาความสงบสุขของเมืองสิ!!
คืนนั้น จ้าวซินชุนดื่มโคล่าตลอดทั้งคืน ก่อนตัดสินใจแจ้งตำรวจในที่สุด!
ตอนกู้หยวนลาหยุดครั้งสุดท้าย เขาใช้ประสาทสัมผัสอันยอดเยี่ยมได้ยินชื่อสถานที่สำคัญเข้า จึงโทรแจ้งตำรวจว่ามีคดีฆาตกรรม
จากข้อมูลล่าสุดของตำรวจ จับคนร้ายได้แล้ว หลักฐานแน่นหนา ชาตินี้กู้หยวนคงหนีคุกไม่พ้น
“ฟู่…”
เขาผ่อนลมหายใจยาว
ทันใดนั้น ทั้งห้องก็พลันชุลมุนขึ้นมา
“แปลกจัง ประตูเปิดตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“เอ๊ะ? เหมือนจะมีคนยืนอยู่ด้วย…”
“เดี๋ยวนะ นั่นมัน?!”
จ้าวซินชุนได้ยินเสียงวุ่นวายจึงเงยหน้ามอง
ร่างสุดหล่อคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้องเรียน พร้อมกับบทกลอนเปิดตัวไม่กี่วรรค!
“วัยเยาว์รู้ฟ้าดินกว้างใหญ่ กระดูกหยิ่งผยองสลักความเวิ้งว้างในอก”
“โลกมัวหมองประสบภัยไยต้องกลัว หมัดเปิดทางหมื่นลี้ล้างฝุ่นธุลี”
“ภายนอกดูต่างราวฟ้ากับดิน ไยต้องแย่งชิงความมุ่งมั่นกับผู้อื่น”
“ปุถุชนจะรู้จักข้าได้อย่างไร? กายดุจเซียนสวรรค์ กระดูกสันหลังหยิ่งทะนง!”
เมื่อกล่าวจบ กู้หยวนกวาดตามองทั่วห้อง แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน เขาโยนกระเป๋านักเรียนลงบนที่นั่งอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนนั่งไขว่ห้าง
ทุกคนในห้องถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก
【ห้องแปดตกตะลึงอย่างสุดซึ้ง ค่าความห้าว +1】
【ค่าความห้าว +1】
【ค่าความห้าว +1】
【……】
“ฉันตาถั่วไปจริง ๆ นี่มันเจ้าหมัดเหล็กที่ไหนกัน? นี่มันยอดกวีชัด ๆ!”
“กายดุจเซียนสวรรค์… เขามาจากนอกโลกหรือไง? เล่นเกนชินมากไปแล้วมั้ง?”
“666 รวมช็อตช่วยสถานการณ์สุดเทพในเกนชิน!”
ค่าความห้าวที่นักเรียนพวกนี้ให้มายังไม่เท่าลุงจ้าว แต่เก็บได้เป็นรอบ ๆ ก็รวมแล้วถึงสี่สิบแต้ม!
ขณะที่กู้หยวนกำลังปลื้มใจ เขาก็สังเกตเห็นใครบางคนมองตัวเอง จึงเผลอจ้องกลับไป
“อ๊าก!!!”
จ้าวซินชุนตกใจจนหน้าซีด ปากเขียวคล้ำ!
เขา… เขาเขาเขา… ฆ่าคนแล้วยังถูกปล่อยตัวออกมาอีกเหรอ?!
แย่แล้ว… แย่แล้วแย่แล้วแย่แล้ว! ฉันไม่เอาเรื่องแล้วก็ได้!!
“ลูกพี่ (´༎ຶД༎ຶ`)!!”
จ้าวซินชุนหันไปหาจางเหล่ย ร้องไห้คร่ำครวญอย่างเศร้าสร้อย
“ไอ้หนูนี่เป็นคนแจ้งความฉันงั้นเหรอ…?”
ขณะที่กู้หยวนหรี่ตาครุ่นคิด จางเหล่ยก็ผุดลุกขึ้นยืนพรวด
จากนั้นเดินตรงเข้ามา มองลงมาด้วยท่าทีเหนือกว่า
？？
ไอ้หัวทองสมองทึบคนนี้จะเอาอะไร?
ภายใต้สายตาตกตะลึงของลูกน้องตัวน้อย จางเหล่ยเอ่ยอย่างหยอกเย้า:
“ได้ยินมาว่า… นายเคยฆ่าคน? แถมไม่ได้ฆ่าแค่คนเดียว แล้วยัง… หั่นศพด้วย?”
สำเนียงของเขาฟังดูเหมือนเจ้าถิ่นนักเลงโรงเรียนเกาหลี
W, T, F?
กู้หยวนงงงัน สายตาพลันระแวดระวังขึ้นมา
หรืออีกฝ่ายเป็นผู้มีพลังเหนือธรรมชาติจากองค์กรศัตรู? แต่เขากลับสัมผัสพลังไม่ได้แม้แต่น้อย!
“โอ้โห ดูสายตาหมอนั่นสิ”
จางเหล่ยส่งเสียงจุ๊ปากใส่ลูกน้อง
เขาหันไปมองกู้หยวน แววตากลับเต็มไปด้วยความคาดหวังว่าจะได้กลั่นแกล้งอีกฝ่ายอย่างใจจดใจจ่อ “นายคงไม่ได้… คิดจะฆ่าฉันแล้วหั่นศพด้วยใช่ไหม?”
เดี๋ยวก่อน…
อะไรคือฉันต้องกลั่นแกล้งฆาตกรที่เพิ่งย้ายมาอย่างหนักให้ได้?!
ห้องแปดยังมีของดีแบบนี้ด้วยเหรอ!
ภายใต้สายตาหวาดกลัวของจ้าวซินชุน กระเป๋านักเรียนของกู้หยวนก็ปลิวออกไป
“ฆาตกรยังแบกกระเป๋ามาเรียนด้วยเหรอ?”
“╬…”
เส้นเลือดที่ขมับกู้หยวนปูดขึ้น เขาจึงหันไปถามจ้าวซินชุนเสียเลย:
“เฮ้ย ไอ้หัวทองนี่หรือว่าจะเคยฆ่าสัตว์ประหลาดเหมือนฉัน?”
อีกฝ่ายหน้าซีดเผือด รีบส่ายหน้า
ลูกพี่ก็แค่คนธรรมดาเท่านั้น!
วินาทีต่อมา จางเหล่ยพร้อมโต๊ะของเขาก็ปลิวออกไป
เมื่อเห็นสายตาตะลึงงันของทุกคน กู้หยวนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมา มุมปากกระตุก
แต่ก็ยังเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า:
“บอกแล้วไง ฉันคือหมาป่าหน้าเด็ก อย่ามายุ่งกับฉัน”
【ค่าความห้าว +1】
【ค่าความห้าว +2】
【ค่าความห้าว +1】
【ค่าความห้าว +8】
【……】
“เชี่ยเอ๊ย เป็นหมาป่าหน้าเด็กจริง ๆ ด้วย!”
“โคตรเจ๋ง เพราะแนะนำตัวแบบนั้นเหรอ? งั้นฉันเป็นเหยี่ยวหน้ายิ้ม!”
“ฉันว่านายเหมือนหมูสายฟ้ามากกว่า!”
กู้หยวนไม่สนใจคำพูดเพี้ยน ๆ พวกนั้น
เมื่อเห็นค่าความห้าวที่เพิ่มขึ้น เขาก็อดตื่นตะลึงไม่ได้
เขารู้ว่า +2 มาจากจ้าวซินชุน ลุงจ้าวบอกว่ากำลังตรวจสอบอยู่ แค่พริบตาเดียวก็สืบประวัติเขาจนทะลุปรุโปร่งแล้ว
ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติที่เพิ่งตื่นรู้ในช่วงไม่กี่วันนี้ มีโอกาสสูงว่าจะได้ลำดับสายจิต 149 «ประสาทสัมผัสละเอียดขั้นสุด»
แต่ +8 นี่มันอะไรกัน?
กู้หยวนกวาดตามองรอบตัวอย่างแนบเนียน
ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติหาได้ยากยิ่ง…
ในห้องนี้ยังมีผู้มีพลังเหนือธรรมชาติคนอื่นอีกหรือ?