“ชื่อ”
“กู้หยวน”
ภายในห้องสอบสวน เจ้าหน้าที่โจวคีบปากกาไว้ในมือ มองเด็กหนุ่มตรงหน้า
“เมื่อคืนตอนตีสามกว่า ผู้พักอาศัยห้องชั้นบนของคุณตายแล้ว รู้ไหม?”
“รู้ครับ ผมเป็นคนบีบคอเขาตายเอง”
เจ้าหน้าที่โจวเลิกคิ้ว คล้ายจับพิรุธบางอย่างได้ “โอ้? แบบนี้ก็น่าสนใจแล้วสิ ผมยังไม่เคยบอกเลยนะว่า...เขาถูกบีบคอตาย”
กู้หยวน: ?
“...”
อากาศเงียบงันไปชั่วขณะ
“คุณพูดว่าอะไรนะ?!”
เจ้าหน้าที่โจวเพิ่งได้สติ รีบถามเสียงดัง “คุณยอมรับว่าฆ่าคนแล้วงั้นเหรอ?!”
กู้หยวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยิ้มบาง ๆ “เรื่องนี้...คุณยังไม่มีคุณสมบัติพอจะมายุ่ง”
“ระดับของคุณต่ำเกินไป เข้าใจสภาวะของผมตอนนี้ไม่ได้หรอก”
เจ้าหน้าที่โจวเดือดดาล ตบโต๊ะดังปัง “โอหังนัก!!”
“กู้หยวน! ดูสถานะตัวเองให้ดี คุณเป็นผู้ต้องสงสัยคดีอาญา!!”
“คุณตำรวจ”
กู้หยวนพลันขัดจังหวะเขา
“ยังจำได้ไหมว่าคนที่ถูกฆ่าชื่ออะไร?”
ชื่ออะไร? ยังกล้าถามคำถามไร้สาระแบบนี้อีก! แน่นอนว่าต้องชื่อ—
เจ้าหน้าที่โจวอ้าปาก กำลังจะตอบคำถามไร้สาระนั้นออกไป ทว่าจู่ ๆ สมองกลับว่างเปล่า
นึกอะไรไม่ออกเลย...
เป็นไปไม่ได้!
เขาเป็นตำรวจสืบสวนมาสิบปีแล้ว ถ้าจำชื่อผู้ตายไม่ได้ ป่านนี้คงเก็บข้าวของกลับบ้านไปนานแล้ว!
ตรงไหนกันที่มีปัญหา?
“ไม่ลองเปิดสำนวนคดีดูหน่อยล่ะครับ?”
กู้หยวนยิ้มเตือน
เจ้าหน้าที่โจวจ้องเขาเขม็ง ก่อนจะรีบเปิดสำนวนคดี พลิกหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว พอพลิกถึงหน้ารูปถ่ายที่เกิดเหตุ เขาก็ชะงัก...
ไม่สิ ทั้งร่างแข็งทื่อไปทันที ราวกับเห็นสิ่งน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
ในรูปถ่าย สถานที่เกิดเหตุเต็มไปด้วยฝุ่น ราวกับไม่มีใครอาศัยอยู่มาหลายปี มุมห้องมีเพียงโครงกระดูกที่กระจัดกระจาย แสงสลัวทำให้มันดูเหลืองซีด
ล้อกันเล่นหรือไง?! คนตายมาอย่างน้อยหลายปีแล้ว จะถูกบีบคอตายเมื่อคืนได้ยังไง?!
ไม่...ที่สำคัญกว่านั้นคือ! เมื่อวานเขาพาทั้งทีมไปตรวจสอบและถ่ายรูปในห้องนั้น พวกเขายุ่งอยู่กับสถานที่ร้างว่างเปล่าตลอดทั้งวัน
ตอนนั้นพวกเขาถ่ายอะไรกันอยู่?
เหงื่อเย็นผุดชุ่มแผ่นหลังในพริบตา
พอเขาได้สติ กู้หยวนก็ไม่รู้มายืนอยู่ตรงหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไร
“คะ...คุณมาได้ยังไง?!”
เจ้าหน้าที่โจวตกใจสุดขีด
“คุณตำรวจ”
กู้หยวนตบไหล่เขาเบา ๆ “อากาศร้อนขนาดนี้ ทำงานเหนื่อยแย่เลย ผมขอตัวก่อนนะครับ”
กุญแจมือโลหะผสมถูกขยำแตกกระจายเกลื่อนพื้นราวกับแป้งโดว์
เจ้าหน้าที่โจวตัวเย็นวาบ ไม่กล้าขวาง
เกร็ดความรู้: บีบกะโหลกคนอื่นจนแหลกคามือ ไม่ถือว่าเป็นการฆาตกรรม
“หัวหน้าโจว!”
ตำรวจนายหนึ่งรีบร้อนยื่นโทรศัพท์มาให้ “ผะ...ผู้อำนวยการเผิงโทรหาครับ!”
เจ้าหน้าที่โจวรับโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย “ฮัลโหล...”
“เสี่ยวโจว ปล่อยตัวเขา! เดี๋ยวนี้!”
การปล่อยผู้ต้องสงสัยโดยไม่มีเหตุผลไม่เป็นไปตามระเบียบ
ถ้าเป็นหัวหน้าโจวคนเดิม อย่าว่าแต่ผู้อำนวยการเลย! ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้มาเองก็ไม่ได้ทั้งนั้น!
แต่...
เจ้าหน้าที่โจวเงยหน้ามองฟ้า ห้องสอบสวนมืดสลัวไร้แสง
โลกนี้...แม่งมืดมนจริง ๆ
……
กู้หยวนเดินออกจากสถานีตำรวจ แสงแดดด้านนอกจ้าจนแสบตาเล็กน้อย
“ระบบ ดูบันทึก”
【เจ้าหน้าที่โจวตกตะลึงกับบุคลิกของคุณหลายครั้ง ค่าความห้าว +10】
【……】
【สังหารสัตว์คลุ้มคลั่ง·คำลวง (ระดับเสียงกระซิบ·มนุษย์ปลอม)】
【รางวัลสังหาร: พลังจิต +4, พละกำลัง +3】
【สกัดลำดับที่สร้างได้: สายปาฏิหาริย์ 268 — 「การกระทำอันลวงตา」】
【ใช้ค่าความห้าวเพื่อสร้างได้】
【ค่าความห้าวคงเหลือ: 132】
เมื่อเห็นเช่นนั้น มุมปากของกู้หยวนก็ยกขึ้นเป็นโลโก้ไนกี้
ถูกต้อง! ที่เขาวางมาดในสถานีตำรวจขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะตัวเองเป็นเจียหาว!
แต่เป็นเพราะ...
เขามีระบบต่างหาก!
สองปีก่อน เขาทะลุมิติมายังโลกนี้
ลำดับเหนือมนุษย์ ภัยพิบัติซ่อนเร้น...
เขามาถึงปุ๊บก็กลายเป็นคนไร้ทะเบียน กินความลำบากไปไม่น้อย
โชคดีที่นโยบายของโลกนี้ดี หลังจัดการเอกสารเรียบร้อย เขาก็ได้บัตรประชาชน แถมยังเข้าเรียนฟรีได้อีก
ที่สำคัญกว่านั้นคือ ครึ่งเดือนก่อนเขาปลุกระบบขึ้นมาได้!
แค่ทำให้คนอื่นรู้สึกว่าตัวเองเจ๋ง ก็จะได้รับค่าความห้าว ใช้มันสังหารภัยพิบัติและสร้างลำดับได้!
กู้หยวนตั้งชื่อให้มันว่า 「ตราประทับเจ๋งห้าว」!
“ดอกสาลี่โปรยปรายลงบนตัวเธอ~”
กู้หยวนกดเครื่องสื่อสารข้างหู “ฮัลโหล ลุงจ้าว?”
“ออกมาแล้วเหรอ?”
เสียงของลุงจ้าว ผู้ประสานงานฟังดูแหบเล็กน้อย
กู้หยวนไม่ตอบ เขาหยิบกระจกออกมาส่อง “ลุงจ้าว คิดว่าผมเหมือนซาสึเกะไหม?”
ใบหน้านี้หล่อจนฟ้าดินยังอิจฉาเลยนะ
ลุงจ้าวแค่นเสียงหัวเราะ
“แล้วชาติกำเนิดเหมือนด้วยไหม?”
“ตอบถูกแล้ว!”
“?”
กู้หยวนดีใจแทบคลั่ง เพราะ...ทั้งสองชาติ เขาไม่มีขอนไม้ลอยน้ำให้เกาะเลยสักอัน! (เสียงแตก) ╰(*°▽°*)╯
“...”
【คุณแย่งความมั่นใจครั้งแรกของจ้าวคงถิงไป ค่าความห้าว +10】
“...”
คราวนี้ถึงตากู้หยวนเงียบงันบ้าง
นี่...ไม่ค่อยเห็นเกิดขึ้นนะ
ลุงจ้าวรีบเปิด 《คู่มือการรับมือกู้หยวน》 ข้างในเขียนข้อมูลของกู้หยวนไว้เต็มไปหมด
〔ชื่อ: กู้หยวน ไม่พบที่มา เข้าสู่สายตาของสำนักงานควบคุมภัยพิบัติเมื่อครึ่งเดือนก่อน ยืนยันตัวตนว่าเป็นผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ〕
〔สงสัยว่ามีลำดับใหม่ แสดงออกโดยจมดิ่งไปกับตรรกะการกระทำสุดโต่งของตัวเองอย่างลึกซึ้ง และได้รับพลังจากสิ่งนั้นโดยไม่รู้ตัว〕
〔ประเมินลำดับอยู่ระหว่าง 150 ถึง 75 อันตรายสูง ตั้งชื่อชั่วคราวว่า “เจียหาว”〕
〔คู่มือการรับมือ:
1. ความเจ๋งขั้นอิสระ: เป้าหมายยากจะสังเกตเห็นความผิดปกติของตัวเอง ห้ามเตือนเด็ดขาด!
2. เจียหาวขัดกัน: เป้าหมายไม่ชอบพฤติกรรมแบบเดียวกันจากคนอื่น หากรุนแรงอาจถูกโจมตี!
3. ผู้ตามเจ๋งย่อมรุ่งเรือง: เมื่อเป้าหมายแสดงท่าทีสุดโต่ง ให้ทำท่าตกใจหรือพูดไม่ออก จะเพิ่มความรู้สึกดีที่เป้าหมายมีต่อคุณได้อย่างมีประสิทธิภาพ!〕
“เอาละ ซาสึเกะ...คราวหน้าอย่าทิ้งตัวไว้ที่เกิดเหตุ รู้ไหมว่าการช่วยคนออกมามันยุ่งยากแค่ไหน?”
ได้ยินเช่นนั้น กู้หยวนกลับทำสีหน้าจริงจัง
“ลุงจ้าว ผมยังเจ๋งไม่ถึงขั้นสร้างปัญหาให้คนอื่นหรอก”
จ้าวคงถิงชะงัก “หมายความว่า...”
มีคนคิดจะเล่นงานนายเหรอ?
เขายังไม่ทันได้ถาม โทรศัพท์ของกู้หยวนก็ดังขึ้น
ภาพหน้าจอล็อกเป็นตารางเรียน ผู้โทรเข้าคือครูประจำชั้น
“จิ๊...รอแป๊บ รับสายก่อน”
เขาไม่ได้ตัดการติดต่อ แค่รับสายแล้วเปิดลำโพงทันที
“กู้! หยวน!”
เสียงครูประจำชั้นระเบิดออกมาจากลำโพง “คุณย้ายโรงเรียนมาได้ครึ่งเดือนกว่าแล้ว ขาดเรียนไปสิบวัน! เชื่อไหมว่าฉันจะไล่คุณออก?!”
“รีบไสหัวมา—โรง—เรียน—เดี๋ยว—นี้!!”
กู้หยวนหลับตาแล้วยื่นโทรศัพท์ออกห่างครึ่งคืบ
“รู้แล้ว ๆ...”
สายถูกตัด
กู้หยวนใช้นิ้วแคะหู น้ำเสียงจนใจ “เฮ้อ เป็นผู้มีพลังเหนือธรรมชาติที่ช่วยโลกแท้ ๆ แต่ยังต้องไปเรียนอะไรแบบนี้อีก...”
“ลุงจ้าว”
“...”
อีกฝ่ายเหมือนเดาได้ว่ากู้หยวนจะพูดอะไร น้ำเสียงจึงเต็มไปด้วยความจนใจ
“อยู่นี่ แล้ว?”
“คิดว่าผมเลิกเรียนได้ไหม?”
จะเลิกได้หรือไม่ได้ นายไม่มีคำตอบอยู่ในใจแล้วหรือไง?
ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติต้องสัมผัสกับภัยพิบัติ และยังถูกภัยพิบัติปนเปื้อนด้วย หากเป็นเช่นนี้นานเข้าจิตใจจะเลื่อนลอย กระทั่งถูกภัยพิบัติกลืนกิน
ไม่ว่าจะเป็นผู้มีพลังเหนือธรรมชาติระดับไหน ก็จำเป็นต้องมีตัวตนในชีวิตประจำวันเป็นหลักยึด เพื่อเตือนตัวเองว่ายังเป็นมนุษย์
ตัวเขาเองเป็นผู้ประสานงานของสำนักงานควบคุมภัยพิบัติ ยังต้องทำตัวเป็นพนักงานทำความสะอาด กวาดถนนทุกวัน
นายเป็นเด็กหนุ่มอายุ 18 ปี ยังมีหลักยึดอะไรมั่นคงไปกว่านักเรียนอีก?
กู้หยวนรู้เรื่องนี้ดีกว่าใครแท้ ๆ...
ลุงจ้าวกล่าวหน้าตาย “ตามระเบียบ ต้องมีตัวตนในชีวิตประจำวันเป็นหลักยึด โรงเรียนค่อนข้างปลอดภัยและมั่นคง...”
“เฮ้อ...” กู้หยวนถอนหายใจ ราวกับต้องเสียสละอย่างใหญ่หลวง “ต้องทนกับพฤติกรรมไร้เดียงสาของคนวัยเดียวกัน แล้วยังต้องคอยใส่ใจความรู้สึกพวกเขา ค่อย ๆ แทรกตัวเข้าไปอย่างระมัดระวัง ช่าง...โดดเดี่ยวเหลือเกิน”
“พวกเราต่างพยายามมีชีวิตอยู่ต่อไป~”
เอี๊ยด—
ลุงจ้าวเหยียบเบรกกะทันหัน ใบหน้ากระตุก
นี่นายพึมพำกับตัวเอง หรือพูดให้ฉันฟังกันแน่?
【จ้าวคงถิงเสียอาการอีกครั้ง ค่าความห้าว +10】
“เอาละ ลุงจ้าว ไม่ล้อเล่นแล้ว”
กู้หยวนเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง “ช่วยตรวจสอบให้หน่อย ใครอยากคอสเพลย์เป็นโสมจนโทรแจ้งตำรวจจับผม?”
“ตรวจสอบได้แล้ว”
“ใคร?”
สีหน้าลุงจ้าวพิกลไปเล็กน้อย “จ้าวซินชุน นักเรียนห้องนาย”