เสิ่นจี้ไม่เคยเห็นจาวจาวแบบนี้มาก่อน
เธอมักจะอ่อนหวาน ใจเย็น และมักยิ้มให้เขาเสมอ แต่ตอนนี้ใบหน้าของจาวจาวซีดขาว ดวงตาแทบจะเต็มไปด้วยน้ำตาใส ๆ ที่มันทุกหนทุกแห่งกระทบหัวใจเขา เขาไม่รู้ว่าอะไรคือความอันตราย แต่เขารู้ว่าจาวจาวกำลังกลัว กำลังโกรธ และทั้งหมดก็เพราะเขา
เขาพลันกล้าพูดอะไรไม่ออก แม้แต่การหายใจยังเบาลง เหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วตกใจจนตัวแข็นค้าง ได้แต่มองเธออย่างไร้เดียงสา
แล้วเสิ่นจี้ก็เห็นหยดน้ำตาหนึ่งหยดไหลลงมาจากเบ้าตาของจาวจาว ไหลลงตามแก้มขาวผ่อง ทิ้งรอยเปียกชื้นเอาไว้
วินาทีนั้นเอง เสิ่นจี้รู้สึกเหมือนหัวใจถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดอย่างแรง
ความรู้สึกนี้ทรมานยิ่งกว่าความเจ็บจากการตกเมื่อครู่เป็นพันเท่าเป็นหมื่นเท่า ทรมานยิ่งกว่าความไม่สบายใจของตัวเขาเองทุกครั้งรวมกัน
เขายอมให้ตัวเองตกอีกสิบครั้ง ยังดีกว่าได้เห็นจาวจาวหลั่งน้ำตาสักหยด
“จาวจาว… ขอโทษนะ” เสิ่นจี้เอ่ยขอโทษอย่างสับสนวุ่นวาย ยกมือขึ้นอย่างงุมเงิ่มอยากจะเช็ดน้ำตาให้ แต่ก็กลัวว่ามือตัวเองจะสกปรก “ฉันผิดแล้ว ฉันไม่ปีนแล้ว ไม่ปีนอีกแล้ว เธออย่าร้องไห้นะ… อย่าร้องไห้นะ…”
เขาพูดจาไม่เป็นภาษา
เห็นเขาเป็นแบบนี้ ความโกรธและความหวาดกลัวที่เต็มอกของสวี่จาวจาวในที่สุดก็กลายเป็นความสงสารอ่อนล้า
เธอสูดจมูกฟืด ๆ แล้วใช้หลังมือเช็ดน้ำตาเอง “ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีกนะ เข้าใจไหม ไม่ว่าจะทำอะไรต้องรักษาตัวเองให้ปลอดภัยไว้ก่อน”
“ครับ ฉันจำแล้ว!” เสิ่นจี้พยักหน้าหงึก ๆ ตอนนี้จาวจาวพูดอะไรก็คืออย่างนั้น
ขอแค่จาวจาวไม่เศร้า ไม่ร้องไห้ก็พอแล้ว