มือของแม่เสี่ยวเฉายังคงยื่นเงินมาให้ด้วยความดื้อดึง “จาวจาว ป้ารับน้ำใจของหนูไว้แล้ว แต่เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่งนะ
หนูช่วยชีวิตเสี่ยวเฉาไว้ นี่เป็นบุญคุณยิ่งใหญ่เหลือเกิน
ป้าไม่มีความสามารถอะไรนัก แต่สิ่งที่ควรให้ก็ต้องให้ จะเพราะบ้านป้ายากจนแล้วทำผิดกติกา ฉวยประโยชน์จากหนูเปล่า ๆ ไม่ได้ แบบนั้นจะเรียกว่าอะไรล่ะ”
“หนูวางใจได้ เงินก้อนนี้ไม่มีปัญหาแน่นอน”
สวี่จาวจาวก้มมองมือหยาบกร้านที่แตกเป็นแผลของแม่เสี่ยวเฉา แล้วมองเสื้อผ้าปะชุนของเสี่ยวเฉาที่แม้จะเก่าแต่ก็สะอาดเรียบร้อย ก่อนจะเข้าใจถึงความหมายของเงินห้าเหมา เงินจำนวนนี้ไม่ใช่แค่ค่ารักษา แต่เป็นศักดิ์ศรีของคนคนหนึ่ง
สวี่จาวจาวตอบว่า “ได้ค่ะป้า หนูรับเงินนี้ไว้ ขอบคุณนะคะ”
แม่เสี่ยวเฉาถอนหายใจอย่างโล่งอก ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเหมือนได้วางภาระหนักลง นางดึงเสี่ยวเฉาให้โค้งคำนับสวี่จาวจาวอีกครั้ง จากนั้นจึงจูงมือลูกสาวค่อย ๆ หันหลังเดินจากไป
แสงแดดยามบ่ายทอดเงาของแม่ลูกทั้งสองให้ยาวออกไป แม้จะบอบบาง แต่ก็พิงอิงกัน
สวี่จาวจาวกำเงินห้าเหมาไว้แน่น ยืนมองอยู่ตรงประตูเป็นเวลานาน ในใจรู้สึกหนักอึ้ง
เธอเพิ่งเก็บเงินทอนใส่กระเป๋าอย่างทะนุถนอม ประตูรั้วบ้านก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
เป็นเสิ่นจี้ที่กลับมา เขาแบกจอบไว้บนบ่า ดวงตาเป็นประกายกวาดมองหาเงาของสวี่จาวจาว
“จาวจาว! งานในไร่ใกล้เสร็จแล้ว!” เขาก้าวไม่กี่ก้าวก็เดินมาหยุดตรงหน้าสวี่จาวจาว จากนั้นดวงตาเป็นประกายคู่นั้นก็จ้องเธออย่างคาดหวัง “พวกเราจะขึ้นเขากันเมื่อไหร่”