สวี่จาวจาวกับเสิ่นจี้เดินลงมาตามทางบนเขาที่ใช้มาตอนขาขึ้น
ระหว่างทาง สวี่จาวจาวครุ่นคิดว่าเย็นนี้จะทำปลากินอย่างไร จะต้มซุปปลา ผัดซีอิ๊ว หรือทำเมนูอื่นดี เสิ่นจี้เดินอยู่ข้างเธอ มือถือตะกร้าไว้
เดินมาได้ครึ่งทาง สวี่จาวจาวก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน
มีคนสองคนเดินเข้ามา แล้วหยุดอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา พอมองดูให้ชัด คนสองคนนั้นกลับเป็นกู้จิ่งกับหลินซินโหรว
หลินซินโหรวหันหลังให้ทางนี้ ดูเหมือนกำลังก้มหน้าเช็ดน้ำตา ไหล่สะอื้นกระเพื่อมเป็นระยะ
กู้จิ่งยืนหันหน้าเข้าหาเธอ บนใบหน้ามีทั้งความสงสารและความรำคาญอยู่เล็กน้อย เขากำลังพูดเสียงเบา มือก็แตะไหล่หลินซินโหรวไปด้วย
สวี่จาวจาวเลิกคิ้ว สองคนนี้ขึ้นมาบนเขาทำไม? ดูท่าทางเหมือนกำลังงอนกันอยู่หรือเปล่า?
ที่สำคัญ ความรู้สึกของสองคนนี้ดูไม่ชอบมาพากลเลย คลุมเครือเกินไปแล้วหรือเปล่า?
มือของสวี่จาวจาวขยับเร็วกว่าความคิด เธอยกมือปิดปากเสิ่นจี้ทันที
เสิ่นจี้ชะงักไปกับการกระทำกะทันหันของจาวจาว กำลังจะอ้าปากถาม สวี่จาวจาวก็เขย่งปลายเท้า มือข้างหนึ่งปิดปากเขาแน่น อีกข้างโอบไหล่เขาไว้ แล้วกดร่างสูงใหญ่ของเขาให้แนบเข้ามาในอ้อมแขนตัวเองมากที่สุด
เธอเองก็พยายามย่อตัวให้เล็กที่สุด หลบอยู่ในพุ่มไม้
ท่านี้ชวนให้คิดไปไกลอยู่ไม่น้อย เสิ่นจี้ตัวสูงเกินไป แม้จะก้มตัวลงเล็กน้อย เธอก็ทำได้แค่กดศีรษะเขาไว้ตรงไหล่กับซอกคอ ส่วนตัวเธอแทบจะฝังเข้าไปในอ้อมแขนเขา