“เป็นความผิดของฉัน…เป็นความผิดของฉัน…”
โจวจินฮวาจมอยู่ในความรู้สึกผิดอย่างลึกล้ำ “ถ้ารู้แต่แรกก็คงไม่ปล่อยให้เขาลงไปทำงานในนา ฉันน่าจะห้ามเขาไว้! นิสัยเขาดื้อรั้น ฉันควรจะ…”
“แม่ พี่ชายคนโตต้องไม่เป็นอะไรแน่” ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโทษว่าใครผิด เรื่องเกิดขึ้นแล้ว เราต้องหาทางแก้ สวี่จาวจาวจับมือโจวจินฮวาที่สั่นไม่หยุดไว้ “ตอนนี้พี่ชายอยู่ที่ไหน”
“พ่อกับพี่ชายรองให้คนขับรถแทรกเตอร์พาพี่ชายไปโรงพยาบาลตำบลที่อำเภอแล้ว”
โจวจินฮวากลับมาเอาเงิน
“ครืน—!”
เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องเหนือศีรษะ หยาดฝนเม็ดโตเท่าถั่วตกกระหน่ำลงมาทันที เพียงชั่วพริบตา ท้องฟ้าดินก็พร่าเลือนเป็นสีขาวโพลน
โจวจินฮวาคว้ามือสวี่จาวจาวแล้ววิ่งกลับบ้าน “เร็วเข้า เรากลับบ้านก่อน ฝนตกหนักมาก!”
ทั้งสองกลับถึงบ้านในสภาพเปียกโชกไปทั้งตัว
โจวจินฮวาปาดน้ำฝนบนใบหน้าอย่างลวกๆ แล้วเข้าไปหยิบเงินเก็บทั้งหมดในห้องออกมา
“จาวจาว ลูกกับตงตงอยู่บ้านนะ แม่จะเอาเงินไปให้”
“แม่ ฉันไปด้วย” สวี่จาวจาวคว้าแขนแม่ไว้ “อีกอย่าง ก่อนออกไปแม่ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ”
สวี่จาวจาวประคองโจวจินฮวาเข้าไปในห้อง
ขณะเดียวกัน เธอก็ย่อตัวลงบอกตงตงว่า “อยู่บ้านคนเดียวดีๆ นะ ถ้ามีใครมาเคาะประตู ห้ามออกไปเด็ดขาด รอพี่สาวกับแม่กลับมา”
สวี่จาวจาวกลับไปที่ห้องของตัวเอง หยิบขนมอบกับขนมออกมาให้ตงตงกินตอนหิว
ถึงตงตงจะยังเล็ก แต่เขารู้ว่าตอนนี้ต้องเชื่อฟัง ห้ามสร้างความลำบากให้ครอบครัว
“ครับ ตงตงจะรอพี่สาวกลับมา ไม่เปิดประตูให้ใคร”
โจวจินฮวาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกมา ทั้งสองสวมเสื้อกันฝนจากฟางและหมวกงอบ แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังอำเภอ