สวี่จาวจาวให้เสิ่นจี้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กอย่างเรียบร้อย
“วันนี้ก็ต้องเชื่อฟังนะ ห้ามขยับเด็ดขาด” เธอพูดกำชับเสียงอ่อนโยน พลางเปิดห่อเข็มที่ม้วนอยู่
เสิ่นจี้พยักหน้า นั่งตัวตรงอย่างเรียบร้อย ดวงตาจับจ้องเธอไม่กะพริบ
เมื่อเห็นเข็มเรียวบางยาวสั้นไม่เท่ากัน ส่องประกายสีทอง เสิ่นจี้ก็ไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย เขาเชื่อในตัวจาวจาว
“ที่นา……” จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้แล้วเอ่ยว่า “หญ้าในนาก็ยังถอนออกไม่หมด”
สวี่จาวจาวกำลังใช้สำลีก้อนเล็กชุบแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อเข็มทอง พอได้ยินก็ยิ้ม
“หญ้าไม่มีขาวิ่งหนีไปไหนหรอก ไว้ค่อยไปถอนทีหลังก็ยังทัน ตอนนี้การฝังเข็มให้เธอสำคัญที่สุด ขาดแม้แต่วันเดียวก็ไม่ได้ เข้าใจไหม”
การฝังเข็มได้ผลกับเสิ่นจี้ สวี่จาวจาวจึงดีใจแทนเขา
เสิ่นจี้ฟังแล้วเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ ยังไงเสียจาวจาวไม่มีทางทำผิดแน่นอน
สวี่จาวจาวตั้งสมาธิ ปลายนิ้วคีบเข็มทองเรียวยาวขึ้นมาหนึ่งเล่ม แล้วปักลงบนจุดฝังเข็มตรงกระหม่อมของเขาอย่างมั่นคง ต่อด้วยหลังหูและด้านข้างลำคอ……
เสิ่นจี้ให้ความร่วมมือ หลับตาลง เหลือเพียงขนตาที่สั่นไหวเบา ๆ เป็นครั้งคราว
การฝังเข็มครั้งนี้ สวี่จาวจาวปรับเปลี่ยนจุดฝังเข็มไปหลายจุด ทั้งแรงมือและระยะเวลาที่ปักเข็มไว้ก็แตกต่างจากครั้งก่อนเล็กน้อย
เธออยากคลายเส้นลมปราณที่ติดขัดเหล่านั้นให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
เวลาผ่านไปท่ามกลางความเงียบ
“รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง” สวี่จาวจาวสังเกตสีหน้าของเขาอย่างละเอียด แล้วถามเสียงเบา “เทียบกับครั้งก่อน มีอะไรแตกต่างไปไหม”
เสิ่นจี้ไม่ได้ตอบในทันที
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงยกมือขึ้นข้างหนึ่ง กดลงบนอกซ้ายของตัวเองอย่างสับสน ตรงนั้นเป็นตำแหน่งหัวใจ