“ไม่... ไม่ใช่ปัญหาของฉันงั้นเหรอ?” กู้ชูเฟินพึมพำซ้ำ น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม “ถ้าอย่างนั้นเป็นปัญหาของใครล่ะ? หรือสวรรค์ไม่ยอมให้พวกเรามีลูก?”
กู้ชูเฟินอยากมีลูกเหลือเกิน
เพื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจ สวี่จาวจาวจึงพยายามอธิบายด้วยวิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุด
“พี่สะใภ้คะ การตั้งครรภ์น่ะ มีแค่ผืนดินของผู้หญิงอย่างเดียวไม่พอหรอกค่ะ ต้องมีวัวมาช่วยไถด้วย
ต่อให้ดินอุดมสมบูรณ์แค่ไหน ถ้าวัวไม่มีแรง หรือวัวมีปัญหา เมล็ดพันธุ์ก็หยั่งรากไม่ได้ งอกเป็นต้นกล้าไม่ขึ้น ต่อให้ฝืนงอกออกมาได้ พอลมพัดฝนซัดก็เหี่ยวเฉาได้ง่ายค่ะ”
สมองอันพร่าเลือนของกู้ชูเฟินราวกับถูกกระแทกอย่างแรง
เธอค่อย ๆ กลอกตา ริมฝีปากแห้งแตกขยับสั่น “วัว? ดิน? น้องสาว เธอหมายถึงหยานิวที่บ้านฉันเหรอ? ผัวฉัน... เขามีปัญหาเหรอ?”
พอได้ยินชื่อนั้น สวี่จาวจาวก็เกือบสำลักน้ำลายตัวเอง—ชื่อหยานิวจริง ๆ ด้วย! บังเอิญเกินไปแล้ว
“พี่สะใภ้คะ ฉันแค่คาดเดาจากสภาพร่างกายของพี่สะใภ้ มีความเป็นไปได้สูงว่าปัญหาอาจอยู่ที่ฝ่ายชายค่ะ แต่ก็เป็นแค่ข้อสันนิษฐานนะคะ ฉันไม่เคยเจอพี่หยานิว จึงยืนยันเต็มร้อยไม่ได้”
กู้ชูเฟินถามต่ออย่างร้อนใจ “ถ้าอย่างนั้น... ต้องทำยังไงถึงจะรู้ว่าเขามีปัญหาหรือเปล่า?
หยานิวเขา...เขาร่างกายแข็งแรงมากนะ แข็งแรงเหมือนวัวเลย คนเดียวทำงานได้ตั้งสิบคะแนนแรงงาน! ในหน่วยผลิต แทบไม่มีใครเอาชนะเขาตอนงัดข้อได้เลย!”