หลิวชุนเซียไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ใบหน้าก็ไร้ความรู้สึก
เธอไม่แม้แต่จะเหลือบมองคนทั้งสอง ราวกับพวกเขาเป็นอากาศ ก่อนจะหันไปคล้องแขนสวี่จาวจาว “จาวจาว พวกเราไปกันเถอะ”
เพิ่งเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าว
“หลิวชุนเซีย!”
เสียงกรีดร้องแหลมสูงที่เปี่ยมด้วยความเกลียดชังพลันดังลั่นมาจากด้านหลัง
ไม่รู้ว่าหลินซินโหรวลุกขึ้นยืนตรงตั้งแต่เมื่อไร ดวงตาแดงก่ำจ้องแผ่นหลังของหลิวชุนเซียเขม็ง แววตาราวกับอยากจับเธอกินทั้งเป็น
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
“หลิวชุนเซีย ฉันจะสู้กับเธอให้รู้ดำรู้แดง!”
หลินซินโหรวอยากตีหลิวชุนเซียให้ตาย อยากตายไปพร้อมกับเธอ!
หลิวชุนเซียเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดาย
หลินซินโหรวออกแรงมากเกินไป เกือบพุ่งหน้าคะมำลงพื้น ทั้งยังเซถลาไปครู่หนึ่ง
ยังไม่ทันที่เธอจะยืนได้มั่นคง หลิวชุนเซียก็ฉวยจังหวะจับข้อมือเธอบิดไปด้านหลัง มืออีกข้างกดไหล่ไว้ จัดการล็อกตัวเธอได้อย่างง่ายดาย
หลิวชุนเซียเคยเรียนท่าป้องกันตัวมาสองสามกระบวนจากผู้ใหญ่ในบ้าน แค่นี้ก็เหลือเฟือแล้วสำหรับจัดการหลินซินโหรว
พูดให้ถูกคือ แม้แต่กู้จิ่งก็ยังไม่ใช่คู่มือของเธอ
“ปล่อยฉันนะ! หลิวชุนเซีย นังหญิงใจร้าย ทำไมเธอต้องทำร้ายฉันด้วย!” หลินซินโหรวถูกบิดแขนไปด้านหลัง เจ็บจนหน้าเบี้ยว แต่ก็ยังไม่ลืมด่าคน
หลิวชุนเซียรู้สึกขำขึ้นมา “ฉันทำร้ายเธอหรือ? หลินซินโหรว ฉันเป็นคนขังพวกเธอสองคนไว้ในห้องเดียวกันหรือไง? หรือฉันเป็นคนกดพวกเธอให้กลิ้งเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน?”
สวี่จาวจาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กอดอกแล้วเสริมเสียงใส “นั่นไม่ใช่แน่นอนค่ะ”
หลิวชุนเซียถามต่อ “หรือฉันเป็นคนสั่งให้พวกเธออยู่ในห้องไม่ยอมออกมา รอให้ทุกคนมาจับได้คาหนังคาเขา?”
สวี่จาวจาวรีบส่ายหน้า “ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลยค่ะ พี่ชุนเซีย พี่จะมีความสามารถขนาดนั้นได้ยังไงกัน”