แสงแดดยามฤดูใบไม้ร่วงส่องลอดผ่านใบไม้ที่ค่อย ๆ บางลง ร่วงหล่นเป็นเงาสลัวแตกกระจาย
สวี่จาวจาวควานหาเสื้อแขนยาวเก่า ๆ ไม่กี่ตัวจากก้นหีบที่นานแล้วไม่ได้ใส่ เอาออกไปซักสักหน่อย
ระหว่างทางกลับบ้าน เธอไปเจอภาพหนึ่งที่น่าสนใจ
เห็นเสิ่นจี้เดินนำอยู่ข้างหน้า แผนหลังสูงใหญ่แต่กลับพาดพิงความรู้สึกไม่รู้จะทำอย่างไรดีออกมาอย่างประหลาด ด้านหลังเขามีเด็กเล็ก ๆ ตามกันมาเป็นสาย
ต้าซาน เสี่ยวหู่ เสี่ยวสือโถว และเสี่ยวเฉากับเสี่ยวฮวาที่มัดผมเป็นสองจุก
เด็ก ๆ ตาเป็นประกายวาบมองแผนหลังของเสิ่นจี้ แววตานั้นแสนจะเกริงเกริญ
ส่วนตงตงนั้น กลับกุมมือใหญ่ของเสิ่นจี้เอาไว้ ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความชื่นชม เงยหน้าขึ้นบอกปรือปรืออะไรบางอย่าง
ต้องรู้ไว้ว่า ตงตงเมื่อก่อนยังเก็บอกเก็บใจน้อย ๆ กับเสิ่นจี้อยู่หน่อย กลัวเขามาแย่งพี่สาวไป การมาเข้าหาเองอย่างตอนนี้ถือเป็นครั้งแรกของโลก
"พี่สาว!"
ตงตงตาแหลม เห็นสวี่จาวจาวก่อนใคร จึงปล่อยมือเสิ่นจี้ทันทีแล้ววิ่งเข้ามา
"พี่สาว หนูไปยกเสื้อผ้าให้เอง"
"หนูยกเอง!"
เสิ่นจี้เร็วกว่าตงตง
เสื้อผ้าในมือของสวี่จาวจาว ถูกเสิ่นจี้คว้าไปเสียแล้ว
ตงตงไม่โกรธ แต่จับมือสวี่จาวจาวไว้ พูดอย่างตื่นเต้นว่า "พี่สาวคะ พี่เสิ่นจี้เก่งมากเลยนะ"
"ว่าวของพวกหนูติดอยู่บนกิ่งไม้ที่สูงที่สุดของต้นไม้ ใคร ๆ ก็เอาไม่ถึง แต่พี่เสิ่นจี้...ปีนขึ้นไป 'ฟิ้ว' เดียวเอง ช่วยเอาว่าวลงมาให้เราได้!"
เสี่ยวหู่ข้าง ๆ รีบเสริมพลางทำมือทำเท้า "อีกด้วยนะ อีกด้วย! เต้าเหมากับเอ่อเหมาอยากแย่งว่าวของพวกหนู พวกมันอายุมากกว่าเรา สู้ก็ไม่ชนะ