สวี่จาวจาวอยากจะพุ่งเข้าไปหาตัวเสียเมื่อไหร่ต่อเมื่อไหร่ จะคว้าหูพี่สองของเธอให้เข็ด แล้วบอกให้ชัดว่าหลินซินโหรวเป็นคนแบบไหน
เพราะหลินซินโหรวจับผู้ชายเก่งจริง ๆ
จับคนหนึ่งไปแล้วก็ต่ออีกคน
แต่เมื่อมองไปตรงหน้า แถวที่จัดเรียงใหม่ก็ตั้งตาคอยเธอกันเป็นแถว หัวหน้าหมู่บ้านก็ยิ้มรอเธออยู่ สวี่จาวจาวจึงได้แต่บังคับใจตัวเองให้กลับมาตั้งสมาธิอีกครั้ง
อีกด้านหนึ่ง สวี่เจี้ยนเย่เดินหมั่นไถ้มาจนถึงข้าง ๆ หลิวชุนเซียเสียแล้ว
ร่างมาถึงแล้ว แต่ดวงวิญญาณเหมือนลอยค้างอยู่กลางอากาศ หูก็อื้ออึง ได้ยินแต่เสียงหัวใจในอกตัวเอง "ตึก ตึก ตึก" เต้นแรงจนปลายนิ้วเริ่มชาไปทั้งมือ
แดดส่องสว่างไสว ชี้ให้เห็นเส้นโค้งด้านข้างแก้มของหลิวชุนเซียชัดเจนและอ่อนหวาน เธอกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับเพื่อน ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มร่าเริง
หลิวชุนเซียหันมาเห็นเขา ยิ้มยังไม่ทันจางหาย ก็ทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ "พี่เจี้ยนเย่ก็มาพักเหมือนกันเหรอคะ"
น้ำเสียงเธอเปิดเผยเต็มที่ เหมือนถือว่าพี่ชายของสวี่จาวจาวเป็นคนในครอบครัวเดียวกันไปแล้ว
สวี่เจี้ยนเย่เคาะคอเบา ๆ เสียงแหบแห้งจนเขาเองยังฟังแล้วขัดใจ "อา... ใช่ มาพักครับ สหาย... สหายชุนเซีย รับของครบแล้วเหรอ"
ลิ้นเกือบพันกันตาย
"รับครบแล้วค่ะ ได้จาวจาวช่วยคิดเร็วก็เลยง่ายดาย!" พอเอ่ยถึงจาวจาว หลิวชุนเซียตาโค้งขึ้นเป็นวงจันทร์ "จาวจาวเก่งจริง ๆ นะคะ รู้เรื่องอะไรก็รู้ทุกอย่างเลย..."
พอเปลี่ยนมาเป็นน้องสาว สวี่เจี้ยนเย่ก็หาทางเข้าบทสนทนาเจอในที่สุด เส้นประสาทที่ตึงเครียดคลายลงได้บ้างนิดหน่อย รีบเสริมทันที
"ใช่แล้วใช่ น้องสาวฉันก็ฉลาด เอ๊ะ... เอาเป็นว่าเก่งเป็นพิเศษยังไงล่ะ"