กลางคืนนั้น ทุกอย่างเงียบสงัด
หมู่บ้านเหอพันตกอยู่ในความเงียบงัน ชาวบ้านต่างเข้านอนกันแต่เนิ่น ๆ
แต่หวังฟู่กุ้ยไม่ได้นอน
ทั้งร่างของมันร้อนวาบ ไฟในใจลุกโพลงดับลงไม่ลง ท่ามกลางความมืด ดวงตาของมันสว่างวาบจนน่าขนลุก เปล่งประกายราวกับคนบ้า
บ้านสวี่เงียบสงัด หวังฟู่กุ้ยปีนกำแพงเข้าไปอย่างระมัดระวังที่สุด
หัวใจของมันเต้นรัวถี่ มันบิดฝาขวดเหล้าออก แล้วรดของเหลวกลิ่นฉุนในนั้นลงบนฟืนและกองหญ้า
จากนั้นมันควักไม้ขีดไฟออกจากกระเป๋า
“ฟี้ชฉับ——”
แสงไฟอ่อน ๆ สว่างวาบขึ้น ส่องใบหน้าบิดเบี้ยวน่าสะพรึงของมัน เปลวเพลิงเต้นระริกอยู่ในดวงตา
มันยิ้มกว้างแบบไร้เสียง ก้มตัวลง นำเปลวไฟเข้าใกล้ฟืนและหญ้าที่รดเหล้าไว้……
ทันใดนั้นหวังฟู่กุ้ยก็ได้ยินเสียง ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
เสิ่นจี้ก็จับข้อมือของมันไว้แล้ว แล้วบิดแรง ๆ เพียงครั้งเดียว!
“อ้าก——!”
หวังฟู่กุ้ยร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด กล่องไม้ขีดไฟในมือร่วงหล่นลงพื้น
เสียงร้องนั้นทำให้คนในบ้านสวี่ตื่นกันหมด
สวี่เจี้ยนเย่เป็นคนที่สองที่พุ่งออกมา ตั้งแต่ได้น้องสาวเตือนเรื่องนี้ตอนกลางวัน เขาก็นอนไม่ลืมสนิทอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงจึงสะดุ้งตื่นทันที “เกิดอะไรขึ้น?!”
สวี่ต้าชวน โจวจินฮวา และสวี่เจี้ยนกั๋วก็รีบสวมเสื้อผ้าลุกขึ้นมา จุดตะเกียงก๊าซในห้อง
นอกบ้านมีแสงจันทร์ พวกเขาเห็นเสิ่นจี้กำลังกดคนคนหนึ่งอยู่ อากาศยังลอยกลิ่นน้ำมัน คนคนนี้อยากทำอะไร พวกเขาเดาก็ออก