หลินซินโหรวขยับเข้าไปใกล้อีก แทบจะแนบชิดใบหูของกู้จิ่ง น้ำเสียงเจือแววล่อลวง “ผู้หญิงน่ะให้ความสำคัญกับชื่อเสียงที่สุด ขอแค่ทำให้ทุกคนคิดว่าพวกคุณเป็นคู่กันแล้ว หรือไม่ก็ทำให้ข้าวสารกับข้าวสวยเป็นของคู่กัน
เธอก็ต้องยอมตามคุณอย่างว่าง่าย เพื่อรักษาชื่อเสียงของตัวเอง แล้วคอยคิดเผื่อคุณไม่ใช่หรือ?”
เธอพูดอย่างอ้อมค้อม แต่ความหมายชัดเจนยิ่งกว่าอะไร
หัวใจกู้จิ่งกระตุก เขาลังเลเล็กน้อย “นี่… แบบนี้ไม่ดีมั้ง? ถ้ามีคนรู้เข้า แล้วเรื่องบานปลายขึ้นมา จะจัดการไม่ได้นะ”
ตอนนี้จะเหนื่อยหน่อยก็จริง แต่ก็ไม่ได้ทำผิดกฎหมายสักหน่อย
กู้จิ่งไม่อยากทำผิดกฎหมายเด็ดขาด ถ้าคนที่บ้านรู้เข้า เขาคงกลับบ้านได้ยากอีกเป็นครั้งที่สอง
หลินซินโหรวมองออกว่าเขาลังเล และมองออกด้วยว่าหัวใจเขาเริ่มหวั่นไหวแล้ว เวลานี้เธอแค่ต้องเติมเชื้อไฟเข้าไปอีกหน่อย
“พี่กู้จิ่ง ที่ฉันพูดแบบนี้ก็เพื่อพี่ทั้งนั้น ในใจพี่ชุนเซียต้องมีพี่อยู่แล้ว พอเวลาผ่านไปนานเข้า เธอก็ยอมรับเอง อีกอย่าง…”
ดวงตาเธอวาววับ แก้มมีสีแดงระเรื่อพอเหมาะพอดี เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“เราสองคน…ก็ถือว่าเป็น ‘สามีภรรยา’ กันในความหมายหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันจะทำร้ายพี่ได้ยังไง?”
หลินซินโหรวจงใจพูดเช่นนี้
เธอรู้ดีว่ากู้จิ่งมีนิสัยเสียตรงไหน จึงตั้งใจหยิบเรื่องความใกล้ชิดคราวก่อนขึ้นมาพูด
กู้จิ่งมองใบหน้าของเธอที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ลมหายใจพลันติดขัด ความรู้สึกวาบหวามจนแทบหลอมละลายจากครั้งก่อนผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ท้องน้อยร้อนวูบวาบ เหตุผลเริ่มสั่นคลอน
เขากุมมือหลินซินโหรวไว้ น้ำเสียงอ่อนลง “ซินโหรว มีแต่เธอที่ดีกับฉัน คอยคิดเผื่อฉันทุกเรื่อง…”
คิดดูแล้วก็จริง นอกจากมีเงินและแรงเยอะ หลิวชุนเซียก็สู้ซินโหรวไม่ได้สักอย่าง
หลินซินโหรวฉวยโอกาสซบเข้าไปในอ้อมอกเขา น้ำเสียงอ่อนหวานปนกระเง้ากระงอด “ขอแค่ต่อไปพี่อย่าลืมฉันก็พอ…”