เสิ่นจี้ที่ยืนอยู่ข้างสวี่จาวจาวมาตลอดเห็นเช่นนั้นจึงก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว ยกมือข้างหนึ่งกดลงบนบ่าของหวังฟู่กุ้ยทันที
ฝ่ามือของเขาดูเหมือนเพียงวางลงอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่หวังฟู่กุ้ยกลับรู้สึกเหมือนถูกภูเขาทั้งลูกกดทับ แรงดิ้นรนทั้งหมดหายวับไปในชั่วขณะ อีกสองคนรีบมัดเขาแน่นเหมือนมัดห่อขนม
หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวว่า "แยกย้ายกันได้แล้ว กลับไปนอนกันได้"
"เรื่องนี้หมู่บ้านจะจัดการเอง พรุ่งนี้จะมีคำตอบให้ทุกคน อย่าล้อมกันอยู่ตรงนี้"
ชาวบ้านพูดคุยกันอึกทึก พร้อมจ้องชี้มือชี้ไม้ที่หวังฟู่กุ้ยที่ถูกมัดอยู่อีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ แยกย้ายกันไป
แต่คืนนี้ ทุกคนในหมู่บ้านไม่มีใครหลับ
เพราะกลัวว่าจะมีหวังฟู่กุ้ยคนที่สองมาทำแบบนี้กับพวกเขาบ้าง
บ้านสวี่ปิดประตูใหญ่เสียบ้าน ครอบครัวทั้งบ้านนั่งกันในห้องโถง
โจวจินฮวาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือกดที่อก "บาปเที่ยงแท้ ตกใจแทบตายเลย ตกใจจริง ๆ หนูแทบตาย..."
"ลูกสาว ต้องขอบคุณที่ตอนกลางวันเตือนพ่อแม่ไว้ ทำให้ทุกคนได้ตื่นตัวทัน และคนที่ควรขอบคุณมากที่สุดก็คือเสิ่นจี้"
"ถ้าไม่ได้เสิ่นจี้ บ้านของพวกเราคงเสียไปแน่"
ตงตงรีบปรบมือเอาใจ "พี่เสิ่นจี้เก่งจริง ๆ เลย"
พอโตขึ้น เขาจะเป็นแบบพี่เสิ่นจี้ให้ได้เหมือนกัน
สวี่จาวจาวเจอหวังฟู่กุ้ยวันนี้ เห็นแววตาที่ผิดปกติของเขาแล้วจึงรีบบอกคนในบ้านทันที
ไม่ว่าเรื่องจะเกิดขึ้นจริงหรือไม่ การเตรียมตัวล่วงหน้าย่อมไม่ผิดแน่
สวี่ต้าชวนกล่าว "ใช่แล้ว นี่มันแท้ ๆ เหมือนสัตว์นรกชะนี้"