สองครอบครัวทะเลาะกันจนขาดความสุภาพ
หัวหน้าหมู่บ้านก็เอาตัวรอดยากที่สุดกลางคน
พอดีตรงช่วงที่ระเบียบวุ่นวายหนักที่สุดนั้นเอง เด็กครึ่งวัยคนหนึ่งก็วิ่งกระเพื่อมมาโดยวิ่งไปร้องไปด้วยว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน มารถยนต์มาจอดที่ปากหมู่บ้านครับ”
“ถามหาว่าบ้านสหายสวี่จาวจาวอยู่ไหน ดูหรูหราโขเลยครับ”
“เวี้ยง—”
กลุ่มคนแตกฮือกันทั้งฝูงทันที
รถยนต์? ตามหาสวี่จาวจาว?
ยุคนี้แม้แต่ในเมืองระดับมณฑลยังหาได้ยาก แล้วที่ไหนจะเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ห่างไกลแบบนี้
ขอแค่มีจักรยานสักคันก็ถือว่าเลิศแล้ว
หวังฟู่กุ้ยอึ้งไปแวบแรก แล้วใบหน้าก็เปล่งดวงตาโลดโตน “ได้ยินไหม ต้องเป็นที่ที่สวี่จาวจาวไปทำผิดไว้ที่ไหนสักแห่ง ไปยุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่ง เขาถึงได้ตามมาถึงตัว! ควรจับแกไปขังคุก แกต่างหากที่เป็นอาชญากร! หัวหน้าหมู่บ้าน จับแกเร็ว....”
คุณย่าหวังคิดตามว่าต้องเป็นอย่างนั้นแน่ ก็เริ่มเสียงดังอึกทึกขึ้นมาด้วย
โจวจินฮวากับสวี่ต้าชวนสีหน้าเปลี่ยน มองหน้ากันแวบหนึ่ง ใจทั้งคู่ก็กระตุกวูบพร้อมกัน
จะเป็นบ้านสวี่รึเปล่านะ? เขามาตามหาจาวจาวทำไมกัน? หรือว่าจะเอาจาวจาวกลับไป?
ทั้งสองมีแต่คำถามคาใจ แต่ตอนนี้ก็ไม่อาจถามออกไปตรง ๆ ได้
ไม่ต้องพูดถึงสองคนนั้น แม้แต่สวี่จาวจาวเองก็ยังเต็มหัวไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ตามตรรกะแล้วคนบ้านสวี่ไม่ควรจะมาตามหาเธอ เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว เธอไม่เหลือประโยชน์อะไรอีกแล้ว
หรือว่าจะเป็นเพราะตัวเธอเอง ทำให้โครงเรื่องเปลี่ยนไป?