แสงแดดส่องผ่านผิวน้ำที่กระเพื่อม หล่อลงบนร่างเขาเป็นวงแสงที่ไหลเลื่อน แผ่นหลังของเขาขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ เส้นสายแขนตึงเต็มที่ มือที่กำกิ่งไม้ยกขึ้นสูง
ทันใดนั้น แขนของเขาก็ฟันลงสู่น้ำเร็วปานสายฟ้า—
“เปรี้ยง!”
น้ำกระเซ็นกระจายทั่ว พร้อมกับท่วงท่าของเสิ่นจี้ ปลายกิ่งไม้ก็มีปลาตัวหนึ่งติดค้างอยู่ กำลังสะบัดหางรัวๆ ดิ้นรนสุดชีวิต
สวี่จาวจาวตกตะลึง
เธอรู้จักแต่การตกปลา รู้ว่าสามารถระบายน้ำออกเพื่อจับปลาได้ แต่การจับปลาแบบเสิ่นจี้ รวดเร็วเด็ดขาด หนึ่งทีจบ เธอเพิ่งจะได้เห็นด้วยตาตัวเองเป็นครั้งแรก
เธอคิดว่า เมื่อก่อนเสิ่นจี้ต้องเก่งกาจมากแน่ๆ
ฝีมือของเสิ่นจี้ไม่เหมือนคนธรรมดาสามัญเลยจริงๆ
“จาวจาว นี่!” เสิ่นจี้ยกปลาขึ้น ยกมือโบกไปทางสวี่จาวจาวอย่างดีใจ
แล้วโยนปลาขึ้นฝั่ง
เสิ่นจี้ลงมือจับปลาต่อ
จนกระทั่งได้มาห้าตัวแล้ว เขายังจะจับอีก
“พอแล้วๆ!” สวี่จาวจาวรีบเรียกเขา “ได้ห้าตัวแล้ว กินพออยู่แล้ว ขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”
ถ้าปล่อยให้จับต่อไป ปลาในน้ำจะโดนจับหมดแน่
เสิ่นจี้เดินกลับมาอย่างว่าง่าย
เท้าเปล้าของเขาย่ำบนก้อนหินที่แดดเผาจนร้อนฉ่า เต็มตัวเปียกโชก หยดน้ำกลิ้งลงตามเส้นโค้งของร่างกาย ดูมีเสน่ห์เหลือเกินใต้แสงแดด
เสิ่นจี้ตัวสูงเกินไป สวี่จาวจาวที่กำลังนั่งยองๆ อยู่จึงต้องแหงนหน้ามองเขา