สวี่จาวจาว: “ตงตง พี่สาวจะออกไปข้างนอกสักพัก เธออยู่บ้านเป็นเพื่อนพี่ชายใหญ่นะ ได้ไหม”
“ได้!” ตงตงพยักหน้าอย่างว่าง่าย
สวี่จาวจาวเดินไปตามทางเล็ก ๆ ที่คุ้นเคย มุ่งหน้าไปทางหุบเขา
เมื่อเดินมาถึงนอกลานบ้านของเสิ่นจี้ ภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอตะลึง
ครั้งก่อนที่มา ลานบ้านแห่งนี้มีฟืนกระจัดกระจายเต็มพื้น วัชพืชขึ้นรกครึ้ม ใต้ชายคายังมีกองข้าวของต่าง ๆ วางระเกะระกะ
แต่ตอนนี้...
พื้นลานบ้านเห็นได้ชัดว่าถูกกวาดทำความสะอาดอย่างพิถีพิถัน แม้แต่ใบไม้สักใบก็ไม่มี
ฟืนถูกเรียงซ้อนอย่างเป็นระเบียบอยู่ตรงมุมกำแพง กองเป็นทรงเหลี่ยมสวยงาม วัชพืชถูกถอนจนเกลี้ยง
ราวกับได้บ้านหลังใหม่เลยทีเดียว
สวี่จาวจาวส่งเสียงเรียกเบา ๆ “เสิ่นจี้?”
ไม่มีใครตอบ
เธอเดินไปถึงหน้าประตูบ้าน ประตูแง้มอยู่
พอผลักประตูเข้าไป ภาพภายในบ้านก็ทำให้เธอประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม โต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่าถูกเช็ดจนเงาวับ โต๊ะที่ขาหักถูกเอาหินมาถ่วงไว้ บนโต๊ะไม่มีฝุ่นแม้แต่น้อย
เครื่องนอนบนเตาอิงยังคงพับเป็นก้อนสี่เหลี่ยมเหมือนเต้าหู้เช่นครั้งก่อน สะอาดไร้ฝุ่น
สวี่จาวจาวเดินไปดูในครัวต่อ
เธอยังจำได้ว่าครัวครั้งก่อนสกปรกขนาดไหน ตอนนี้แม้เตาจะเก่า แต่กลับสะอาด หม้อชามกะละมังไม่มีคราบมันสักนิด แม้แต่ก้นหม้อก็สะอาดหมดจด
เสิ่นจี้ทำตามที่เธอพูดไว้อย่างจริงจังทุกอย่าง
แถมยังทำได้ดีและรวดเร็วขนาดนี้ หรือว่าเขาจะไม่ได้นอนทั้งคืน เอาแต่ทำความสะอาดอยู่ตลอด?