เมื่อตัวเลขนี้ถูกเรียกออกมา ชาวบ้านที่ต่อแถวอยู่ข้างหลังไม่มีปฏิกิริยาอะไร แต่อารมณ์ของหลินซินโหรวพุ่งขึ้นมาทันที
“เดี๋ยวก่อน นี่มันคำนวณผิดหรือเปล่า”
“พวกเราสองคนรวมกันจะน้อยกว่าหลิวชุนเซียถึงห้าสิบชั่งได้ยังไง”
“แน่นอนว่าต้องผิดแล้ว”
กู้จิ่งยืนอยู่ข้างหลินซินโหรว ไม่พูดอะไร
เขาเองก็คิดว่าคำนวณผิด
“ฉันขอให้คุณอธิบายเหตุผลที่ฟังขึ้นมาหน่อย”
นี่คือคำพูดที่มาแหวกสวี่จาวจาว
“บัญชีนี่คิดกันยังไง มีใครคิดเผื่อเพราะสนิทสัมพันธ์ดีกันบ้างไหม…”
สวี่จาวจาวยังไม่ทันได้พูด หัวหน้าหมู่บ้านก็หมั่นไส้ขึ้นมาแล้ว
พวกเยาวชนลงชนบทเหล่านี้ทำงานน้อยแต่เรื่องมากใหญ่กว่ากันทุกคน
สวี่จาวจาวไม่โกรธ เธอสงบนิ่ง
“สหายหลินซินโหรว บันทึกคะแนนแรงงานจะถูกบันทึกไว้ต่อหน้าโดยคนบันทึกคะแนนประจำแต่ละทีมย่อยทุกวัน แล้วสรุปรวมส่งต่อให้นายทำบัญชีเฉินเป็นรายเดือน ที่ฉันคำนวณคือตัวเลขสรุปสุดท้าย
คะแนนแรงงานรวมของฤดูนี้ของคุณกับสหายกู้จิ่งอยู่ตรงนี้ แปลงเป็นเมล็ดพืชก็ได้เท่านี้ ทั้งกระบวนการตรวจสอบย้อนหลังได้หมด”
พูดจบ สวี่จาวจาวหยิบสมุดบัญชีเดิมออกมา “นี่คือผลรวมของบันทึกวันทำงานทั้งหมดของคุณสองคน”
“ถ้าสงสัยคะแนนแรงงานของวันไหนเป็นพิเศษ ไปเช็กสมุดบันทึกคะแนนของทีมย่อยได้ ถ้าสงสัยบัญชีรวม ก็ไปที่นายทำบัญชีเฉิน ให้เขาลูกคิดคำนวณใหม่รอบหนึ่ง”
“ฉันรับประกันว่าข้อมูลที่ฉันคำนวณไม่มีทางผิด”
“ก็ขอให้พวกคุณอย่ามาเสียเวลาของทุกคนตรงนี้อีกเลย”