"ไม่ดีแล้ว! ทางที่พักเยาวชนลงชนบททะเลาะกัน เรื่องใหญ่แล้ว"
"เกิดอะไรขึ้น?"
"ไปกัน ไปกัน รีบไปดูกันเถอะ"
ได้ยินเสียงของคนในหมู่บ้าน สวี่จาวจาวชะงักมือไปชั่วครู่ เธอมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับกู้จิ่งกับหลินซินโหรวแน่
นับวันดูแล้ว สองคนนั้นน่าจะเริ่มลงมือกันซะแล้ว
สวี่จาวจาววางงานในมือ รีบตามฝูงชนไป
ระหว่างทางไปที่พักเยาวชนลงชนบท สวี่จาวจาวก็รู้แล้วว่าคงเกิดอะไรขึ้น
"โธ่เอ๊ย ไม่นึกเลยว่าจะแสร้งทำเป็นสูงส่งขนาดนั้นทุกวัน..."
"ก็ว่าอยู่น่ะ ในห้องโทรมนั่นแหละ ประตูยังไม่ปิดให้สนิทด้วย!"
"ไม่อายหน้ากันจริง ๆ เลย ทำให้หมู่บ้านเราเสียหายทั้งหมู่บ้าน"
สวี่จาวจาวไต่ความเรื่องได้ครบถ้วนแล้ว
กู้จิ่งกับหลินซินโหรวกอดกันบนเตียง! แถมยังถูกคนจำนวนมากเห็นไปเต็มตา
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งที่ถูกจับได้แล้ว สองคนก็ยังไม่เลิก!
ได้ยินแต่ชื่อทั้งสองคนนั้น ไม่ได้ยินชื่อหลิวชุนเซียปนอยู่ สายใจที่ตึงเครียดของสวี่จาวจาวคลายลงเล็กน้อย แต่ฝีเท้าไม่หยุดเลยสักนิด
ชุนเซียไม่เป็นไร แต่เรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับเธอแน่ ๆ
สวี่จาวจาวยังวิ่งไปไม่ถึงประตูรั้วที่พักเยาวชนลงชนบท ก็เห็นหัวหน้าหมู่บ้านเดินมุ่งมาด้วยหน้าเคร่งเครียดจนยากจะหยดน้ำออกมา ฝีเท้าลมปราณ
ปากยังบ่นอุบว่า "...แต่ละคนก็ไม่เคยเงียบสักที เรื่องหวังฟู่กุ้ยเพิ่งผ่านไปได้กี่วัน! มาสร้างเรื่องแบบนี้อีก ทำแต่เรื่องปวดหัวให้ฉันรำคาญ"
หัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกเหมือนเส้นผมไม่กี่เส้นบนหัวตัวเองใกล้จะร่วงหมดแล้ว!