พอกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่สวี่จาวจาวอยากทำก็คืออาบน้ำ เธอเพิ่งวางอ่างไม้ลง เสิ่นจี้ก็เดินตามเข้ามา
เสิ่นจี้เกาะขอบประตู มองเธอตาละห้อย “จาวจาว อาบน้ำ...ฉันก็อยากอาบ”
มือของสวี่จาวจาวชะงัก เธอหันกลับไปมองเขา
กลางวันเพิ่งอาบน้ำเย็นอยู่นานขนาดนั้น ยังจะอาบอีกหรือ สวี่จาวจาวพลันเข้าใจขึ้นมา ที่เขาพูดว่า “อุ่น ๆ” อาจไม่ได้หมายถึงร่างกายร้อน แต่อาจหมายถึง...
“อาบน้ำไม่ต้องใช้น้ำอุ่นหรอก ใช้น้ำเย็นล้างตัวก็พอแล้ว”
มุมปากเสิ่นจี้ตกลงทันที แววตาคาดหวังในดวงตาคู่สวยค่อย ๆ หม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
เหมือนลูกหมาตัวใหญ่ที่ถูกปฏิเสธไม่ให้ลูบหัว
เขาคราง “อ้อ” เบา ๆ แต่ไม่ยอมเดินไปไหน ยังคงยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงประตู
สวี่จาวจาวไม่ได้สังเกตเห็นความผิดหวังเล็ก ๆ นั้น เธอจะไปหยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน แต่กลับพบว่าเสิ่นจี้ยังเดินตามหลังเธออยู่
“คุณจะทำอะไรน่ะ” สวี่จาวจาวหยุดยืน เงยหน้ามองเขาเล็กน้อย
เสิ่นจี้ตัวสูงมาก แม้ตอนนี้สติปัญญาจะเหมือนเด็ก แต่แรงกดดันจากรูปร่างสูงใหญ่ก็ยังมีอยู่
ทั้งสองรู้จักกันมาระยะหนึ่งแล้ว สวี่จาวจาวพบว่าห้ามตามใจเขามากเกินไป ไม่อย่างนั้นหางจะชี้ฟ้าเอาได้
“จาวจาว”
“ฉันก็อยากอาบน้ำ”
“เอาละ คุณไปอาบข้างนอกเถอะ อาบเหมือนพี่รองของฉัน”
“อ้อ”
สวี่จาวจาวยกน้ำอุ่นที่ผสมเตรียมไว้ขึ้นมา ตั้งใจจะเข้าไปเช็ดตัวในห้องของตัวเอง
“เสิ่นจี้”
“ฉันจะอาบน้ำแล้ว คุณห้ามตามฉันมาอีก”
เสิ่นจี้ทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด สายตาล่อกแล่ก เขาอ้าปากแล้วก็หุบลง นิ้วมือขยุกขยิกตรงตะเข็บกางเกงโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าแดงก่ำ แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ