สวี่จาวจาวยิ่งเป็นห่วง เดินเข้าไปใกล้แล้วดึงแขนเสิ่นจี้เบา ๆ “หันมาสิ ให้ฉันดูหน่อย”
เสิ่นจี้สะดุ้งอีกครั้งเมื่อถูกเธอแตะต้อง เขาดิ้นขัดขืนเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ถูกสวี่จาวจาวออกแรงหมุนตัวให้หันมา
ทว่าเขายังคงก้มหน้าต่ำ ไม่กล้ามองเธอ แก้มแดงจนแทบมีเลือดหยด หน้าผากมีเหงื่อเม็ดละเอียดซึมออกมา แค่เห็นท่าทางนี้ก็รู้แล้วว่าเขากำลังไม่สบายตัว
“ตรงไหนไม่สบาย? ปวดหัวหรือปวดตามตัว?” สวี่จาวจาวถามต่อ พลางกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
เสิ่นจี้อับอายจนแทบทนไม่ไหว ความปวดตึงนั้นไม่ได้บรรเทาลง กลับยิ่งชัดเจนขึ้นเพราะจาวจาวเข้ามาใกล้และซักถาม
เขาหนีบขาเข้าหากัน ภายใต้สายตาร้อนรนและดื้อดึงของสวี่จาวจาว ในที่สุดก็ทนต่อไปไม่ไหว พูดตะกุกตะกักว่า “ตรง... ตรงนั้น... ไม่สบาย...”
สายตาของเขาเหลือบลงไปข้างล่าง
สวี่จาวจาวก้มมองตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นสมองก็ว่างเปล่า ใบหน้าทั้งใบแดงก่ำขึ้นมาทันที!
แม้เธอจะไม่ใช่หญิงสาวที่ไม่ประสีประสา และยังได้เรียนรู้โครงสร้างร่างกายมนุษย์จากตำราแพทย์เล่มใหม่ที่เพิ่งได้มา จึงรู้ว่านี่เป็นปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาที่ปกติอย่างยิ่งของผู้ชาย
แต่... แต่เรื่องนี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป แถมคนที่เป็นแบบนี้ยังเป็นเสิ่นจี้อีกด้วย เธอเป็นสาวบริสุทธิ์คนหนึ่งนะ...
“คุณ... คุณนี่มันคนลามก!” เธอทั้งอายทั้งโมโห
เสิ่นจี้เงยหน้าพรวด ขอบตาแดงขึ้นมาเล็กน้อย เขาไม่ได้ตั้งใจ! ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้...