เสิ่นจี้ฝันไป
ในความฝันมีแสงจันทร์สว่างจ้า สว่างจนพร่างตา จาวจาวยืนอยู่ตรงหน้าเขาและยิ้มให้ รอยยิ้มนั้นทำให้เขารู้สึกตัวเบาหวิวไปทั้งร่าง
“เสิ่นจี้”
เสียงของจาวจาวนุ่มนวลราวกับสายไหม เธอยื่นมือออกมา ลูบเส้นผมของเขาเบาๆ
เสิ่นจี้ดีใจจนทำตัวไม่ถูก ราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่ในที่สุดก็ได้รับความรักจากเจ้าของ เขาก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว แล้วก็ได้กลิ่นหอมชวนเคลิบเคลิ้มกลิ่นหนึ่ง
กลิ่นนั้นทำให้เขาหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น เขาอดไม่ได้ที่จะซุกหน้าเข้าไปลึกกว่าเดิม แก้มถูไถกับผิวนุ่มตรงซอกคอของจาวจาว ทั้งในโพรงจมูกและในปอดเต็มไปด้วยกลิ่นของเธอ
เขารู้สึกราวกับกำลังแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อน รูขุมขนทุกจุดเปิดกว้าง พร้อมเสียงถอนหายใจอย่างพึงพอใจ
จาวจาวไม่ได้ผลักเขาออก กลับหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นทำให้หัวใจเขาคันยุบยิบ
จาวจาวก้มหน้าลง ลมหายใจอุ่นๆ ปัดผ่านใบหูของเขา
เสิ่นจี้เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่มีรอยยิ้มของจาวจาว ริมฝีปากของเธอแดงระเรื่อและอวบอิ่มยิ่งกว่าที่เห็นในตอนกลางวัน ราวกับเชอร์รีสุกฉ่ำน้ำ แง้มออกเล็กน้อย คล้ายกำลังเชื้อเชิญโดยไม่เอ่ยคำใด
จู่ๆ เขาก็อยากลองชิม อยากรู้ว่ามันหวานเหมือนที่จินตนาการไว้หรือเปล่า
เสิ่นจี้คิดเช่นนั้นแล้วก็ลงมือทำตามสัญชาตญาณ เขาก้มหน้าลง แม้จะดูเก้ๆ กังๆ แต่กลับแม่นยำอย่างยิ่ง ประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มนั้น
“อือ...”
ราวกับดอกไม้ไฟหลากสีระเบิดขึ้นในสมอง สัมผัสนั้นนุ่มนวล ชุ่มชื้น และหวานล้ำอย่างไม่น่าเชื่อ