“ให้แกกล้ารังแกจาวจาวของฉัน! ให้แกกล้ารังแก!” โจวจินฮวาตีไปด่าไป “ไอ้คนเกเรไม่ทำงานอย่างแก วัน ๆ เอาแต่ลักเล็กขโมยน้อย ฟังแม่ให้ดีนะ จาวจาวคือลมหายใจของฉัน! ใครกล้าแตะต้องลูกสาวฉัน ฉันจะเอาชีวิตมัน!”
คนที่อยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าขยับเลย โจวจินฮวาดุดันเกินไปจริง ๆ!
หวังฟู่กุ้ยถูกตีจนหน้าบวมช้ำ ตาลายเห็นดาว ถอยกรูดไปไม่หยุด
จังหวะนั้นเอง แม่ของหวังฟู่กุ้ย คุณย่าหวัง ก็วิ่งเข้ามาประคองลูกชาย
สวี่ต้าชวนกับสวี่เจี้ยนเย่ก็เบียดฝ่าฝูงชนเข้ามา
พ่อลูกไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินไปยืนข้างสวี่จาวจาวทันที ในมือสวี่ต้าชวนยังถือจอบอยู่
คุณย่าหวังเท้าเอวด่า “โจวจินฮวา นังแก่หน้าด้าน แกตาบอดหรือไง ลูกชายฉันยังไม่ได้แตะลูกสาวแกเลย!”
นี่เป็นรากเหง้าของตระกูลหวังเชียวนะ โจวจินฮวามีสิทธิ์อะไรมาตีเขา?!
คนอื่น ๆ ขมวดคิ้ว “วันนี้พวกเรามุ่งเป้าไปที่ไอ้คนบ้าคนนี้เท่านั้น ไม่ได้จะเล่นงานลูกสาวเธอ”
“พวกแกตาบอดกันหรือไง เขาถือไม้จะตีลูกสาวฉัน ปากก็พูดจาหยาบคาย ถ้าฉันมาไม่ทัน ลูกสาวฉันคงเสียเปรียบไปแค่ไหน!”
โจวจินฮวายิ่งพูดยิ่งโมโห ไอ้ตัวไร้ค่าพรรค์นี้ ยังกล้าพูดจาใส่ลูกสาวเธออีก
ลูกสาวเธอไปทำอะไรให้ใคร?
ผู้ชายเป็นฝูงรุมรังแกเด็กสาวคนเดียว ยังมีหน้ามาพูดอีก!
หวังฟู่กุ้ยได้สติขึ้นมาแล้ว พอเห็นแม่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่กลัวอีกต่อไป
“แกอย่ามาอาศัยอายุข่มฉัน นังเด็กคนนี้ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวเอง...”
หวังฟู่กุ้ยยังพูดไม่ทันจบ โจวจินฮวาก็ตบหน้าเขาอีกฉาด “ฉันบอกให้แกหุบปากเหม็น ๆ ไง!”
คนอื่น ๆ ในหมู่บ้านรีบยกมือปิดหน้าตัวเอง
โห... คงเจ็บน่าดูเลยนะ
คราวนี้คุณย่าหวังโกรธจนสุดขีดแล้ว
“โจวจินฮวา แกข่มเหงกันเกินไปแล้ว!”
“ตีมัน! สู้กับพวกมันเลย!”