หัวหน้าหมู่บ้านมองภาพวุ่นวายเปื้อนเลือดตรงหน้า จนสายตาพร่ามัวเป็นระลอก
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสียงร้องไห้โวยวายที่ดังอึกทึก จนหัวของเขาสั่นหึ่งไปหมด
โจวจินฮวาร้องโหยหวนใส่หัวหน้าหมู่บ้านว่า “หัวหน้าหมู่บ้านคะ! คุณต้องช่วยตัดสินให้พวกเรานะคะ! หวังฟู่กุ้ยมันสารเลว ทำลูกสาวกับลูกชายฉันจนเป็นแบบนี้! มันลงมือกะเอาให้ตายเลยนะคะ!”
หัวหน้าหมู่บ้านยังไม่ทันได้พูด โจวจินฮวาก็เดินโซเซพลางเอ่ยว่า “ฉะ...ฉันรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว อยากอาเจียน เวียนหัว...”
พูดไปพูดมา เสียงของเธอก็เบาลงเรื่อย ๆ ก่อนจะเหลือกตาแล้วเป็นลมไปอีกคน!
หัวหน้าหมู่บ้าน: !!
สวรรค์ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมไม่ปล่อยให้เขาพาคนไปทำงานในไร่นาอย่างสงบสุขบ้างนะ?
จำเป็นต้องก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมาด้วยหรือไง?
หัวหน้าหมู่บ้านปวดหัวจนแทบระเบิด จะทำอะไรได้อีกล่ะ ก็ต้องส่งคนไปโรงพยาบาลก่อนสิ
หัวหน้าหมู่บ้านคนเดียวพาคนทั้งบ้านสวี่ไปโรงพยาบาลไม่ไหว จึงทำได้แค่หาคนจากฝูงชนมาช่วยอีกคน
ตอนนั้นโกวตั้นดันพ่อแท้ ๆ ของตัวเองออกไปข้างหน้า
“หัวหน้าหมู่บ้านครับ พ่อผม...พ่อผมยินดีไปครับ” โกวตั้นอ้อนวอนพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง “พ่อ ช่วยพี่สาวนางฟ้าหน่อยนะครับ”
พ่อของโกวตั้นจะพูดอะไรได้อีก ก็ได้แต่ตามไป
คนกลุ่มหนึ่งขึ้นรถแทรกเตอร์
เสิ่นจี้ปีนขึ้นรถแทรกเตอร์ด้วยตัวเอง
พอขึ้นรถ เขาก็เบียดเข้าไปนั่งชิดสวี่จาวจาวทันที สายตาจับจ้องเธอไม่กะพริบ ในใจอึดอัดและเศร้าเหลือเกิน
พูดตามตรง หัวหน้าหมู่บ้านกับพ่อของโกวตั้นแทบอยากอยู่ให้ห่างจากเขาที่สุด กลัวว่าเขาเกิดไม่พอใจขึ้นมาแล้วจะลงไม้ลงมือกับพวกตน
รถแทรกเตอร์ส่งเสียง “ปุ๊ด ๆ ๆ” มุ่งหน้าไปยังตัวเมือง