สวี่จาวจาวตัวเล็กกว่าคนอื่นในฝูงชน เบียดอยู่ริมวง ต่อให้เขย่งปลายเท้าก็มองสถานการณ์ข้างในไม่ชัด
เธอได้ยินเพียงเสียงคนข้างในตะโกนไม่หยุดว่า “ฆ่าคนแล้ว ฆ่าคนแล้ว!”
เธอไม่ได้ยินเสียงของเสิ่นจี้เลยแม้แต่น้อย
หัวใจของสวี่จาวจาวแทบกระดอนขึ้นมาถึงลำคอ
“ขอโทษนะทุกคน ช่วยหลีกทางหน่อยได้ไหม?”
“รบกวนด้วย ขอทางหน่อย”
ชาวบ้านเห็นว่าเป็นเธอก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังเปิดช่องให้เธอผ่าน
พวกเขาคิดว่าสวี่จาวจาวก็มาดูเรื่องสนุกเหมือนคนอื่น
เมื่อสวี่จาวจาวเบียดไปถึงแถวหน้า ก็เห็นชายคนหนึ่งยกไม้ขึ้น แล้วฟาดลงใส่ร่างที่ขดตัวอยู่บนพื้นอย่างแรงพอดี
คนที่นอนอยู่บนพื้นมีเลือดเต็มหน้าผาก เสื้อผ้าถูกกระชากจนขาดวิ่น ในอ้อมแขนยังกอดอะไรบางอย่างเอาไว้
คือเสิ่นจี้
เลือดในกายสวี่จาวจาวพลันพุ่งขึ้นศีรษะ
สวี่จาวจาวเดือดดาลจนเลือดลมพลุ่งพล่าน
ชายหลายคนรุมล้อมเสิ่นจี้อยู่เพียงคนเดียว หน้าผากของเสิ่นจี้แตก เลือดไหลลงมาตามสันคิ้ว บนร่างยังมีรอยแดงจากการถูกไม้ฟาด
คนที่ปกติว่าง่าย ตอนนี้กลับจ้องหวังฟู่กุ้ยตรงหน้าด้วยดวงตาแดงก่ำ ราวกับอยากกัดเขาให้ตาย
คนรอบข้างพากันพูดจ้อกแจ้ก:
“ไอ้บ้าคนนี้เมื่อกี้เกือบกัดคนแล้ว!”
“บอกตั้งนานแล้วว่าเลี้ยงไว้ไม่ได้ สักวันก็ต้องก่อเรื่อง!”
“ดูสายตานั่นสิ เหมือนลูกหมาป่าเลย...”
“แค่นี้ยังถือว่าโชคดี ที่สำคัญคือมันขโมยของนี่นา ถ้าข้าวของบ้านใครถูกมันขโมยไป ก็ไม่มีที่ให้ไปร้องทุกข์หรอก”
“ข้าวบ้านฉันหายไป ไม่แน่ว่ามันก็เป็นคนขโมย!”
สวี่จาวจาวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอไม่มีทางเชื่อว่าเสิ่นจี้จะทำร้ายคนโดยไม่มีเหตุผล