“แม่ ไม่ใช่แบบนั้นได้อย่างไร หนูไม่รู้สึกน้อยใจเลย ตอนนี้ดีมากแล้ว ดีจริงๆ”
คำพูดนี้เป็นความจริง
สวรรค์รู้ดีว่าสวี่จาวจาวกลัวจริงๆ ว่าพวกเขาจะไม่ยอมรับตน หรือคิดว่าตนสู้สวี่จิ้งเหม่ยไม่ได้
เพราะสวี่จิ้งเหม่ยต่างหากที่เติบโตมาข้างกายพวกเขา
โจวจินฮวาเช็ดน้ำตา จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้: “ลูกสาวตัวดี รอแม่อยู่ตรงนี้นะ”
นางรีบเดินออกจากห้อง กลับมาในไม่ถึงนาที มือถือห่อผ้าเล็กๆ เปิดออกต่อหน้าสวี่จาวจาว
ข้างในเป็นพุทราจีนแห้งสิบกว่าลูก ขนาดไม่ใหญ่ บางลูกเหี่ยวแล้ว ผิวมีฝุ่นบางๆ ปกคลุม
“อันนี้ให้ลูกกิน ผู้หญิงกินอันนี้ดีต่อร่างกาย”
นี่คือสิ่งที่ลูกชายคนโตสวี่เจี้ยนกั๋วให้นางมา นางไม่ยอมกินเอง คิดไว้ว่าจะเอาไปต้มกับข้าวต้ม ให้ทุกคนได้ชิมรสชาติกัน
นี่ไง ตอนนี้ได้ให้ลูกสาวตัวเองได้ชิมแล้ว
อนิจจา หมู่บ้านห่างจากตัวเมืองไกลเกินไป ไม่อย่างนั้น นางจะต้องไปตัดเนื้อมาสองสามชั่ง ทำหมูสามชั้นตุ๋นหอมจนน้ำลายไหลให้ลูกสาวได้ชิมแน่ๆ
สวี่จาวจาวมองพุทราจีนแห้ง นิ่งไม่ขยับ
โจวจินฮวาสังเกตเห็นฝุ่นบนพุทราจีนแห้ง: “อุ้ย แม่ช่างโง่จริงๆ นี่มันสกปรกแล้ว... แม่ไปล้างให้ลูกก่อน ล้างสะอาดแล้วค่อยกิน...”
สวี่จาวจาวดึงชายเสื้อของนางไว้
นางหยิบพุทราจีนแห้งขึ้นมาจากห่อผ้าโดยตรง ไม่ได้ล้าง ไม่ได้เช็ด กินเข้าไปเลย
กลิ่นหอมของพุทราจีนแห้งเต็มปาก
“อร่อยมาก”
“แม่ก็กินหนึ่งลูกสิ”
สวี่จาวจาวหยิบพุทราจีนแห้งขึ้นมาลูกหนึ่ง ยื่นไปที่ปากของโจวจินฮวา